Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
  • ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: беларускае (список заголовков)
16:34 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Цудоўны Андрэй Хадановіч у «Дыяблогу» :cheek:


@темы: Хадановіч, беларускае, мысли вслух

21:52 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Евгений Глебов — Адажио из балета «Маленький принц»

@темы: беларускае, музыка

23:26 

Аркестр тваёй краіны

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Знайшоў у сеціве непарэзаную тэлевізіёншчыкамі версію юбілейнага канцэрта аркестра імя Жыновіча «Аркестр тваёй краіны», 2 аддзяленні.

У другім аддзяленні ёсць фрагменты «Песні пра долю» з буйнымі планамі выканаўцаў.




@темы: аркестр Жыновіча, беларускае, записи, музыка

00:27 

Любоў у людзей

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Трэці раз схадзіў на «Любоў людзей» Дзмітрыя Багаслаўскага ў пастаноўцы Аляксандра Гарцуева.
Шыкоўна. Усё-ткі неверагодны спектакль. Усё прадумана, такое складаецца ўражанне. Мае шчырыя апладысменты Гарцуеву — гэта Спектакль, за які варта яму доўга дзякаваць. Склалася ўсё: п'еса і яе адаптацыя, рэжысура, святло, гукі/музыка... Другая дзея — нешта Незвычайнае, забываешся, дзе ты і што ты. Словаў няма, адны эмоцыі.

Трыа Новік-Семяняка-Курэнь як было неверагодна шыкоўным — так і застолося і, я спадзяюся, застанецца. :heart::heart::heart::heart::heart:
Марат Вайцяховіч мне ў спектаклі вельмі падабаецца.
На прэм'еры Гражына Быкава мне нешта не спадабалася, а сёння ўсё добра. Трэ' яшчэ зноў пабачыць тут Марыю Пятровіч.
Сяргей Шымко — а добра (мінулым разам на кантрасце з Дзянісам Паршыным было неяк ніякавата, нязвыкла, ці што).
Галіна Чарнабаева і Алена Баярава — цудоўна.

Пры выбары паміж складамі мае сімпатыі, без аніякага сумневу, на гэтым. Хочацца вяртацца зноў і зноў.

Кветці сёння аднёс Андрэю Новіку і Ганне Семяняка, абодва малайчыні. :red:

-----

P.S. Задумаўся, якія б спектаклі РТБД я б назваў лепшымі, нейкі сімвалічны топ-5 (усё ж дзесь 15 з 21 дарослых спектакляў я пабачыў, мо' прыйду яшчэ на 2-3 астатнія, але пэўная кола найцікавешага акрэслена).
Топ-5 адназначна не атрымалася, а вось топ-4 — так (парадак сімвалічны, па алфавіце): «Адвечная песня», «Адэль», «Любоў людзей», «Ціхі шэпат сыходзячых крокаў». Сюды можна дадаваць і «Сталіцу Эраўнд», і «Ліфт», і розная іншае, але...
Але ўсё гэта — толькі мае асабістыя ўражанні.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, РТБД, Любоў людзей

23:38 

10 дзён за адзін допіс

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Что-то всё тут тонким слоем пыли покрылось. Увы, времени не так много.

-----

17 марта вновь сходил на «Птиц» в кукольный, смотрел второй состав.
Понравилось гораздо меньше. Может, его как «Вяселле» надо не чаще полугода смотреть? :-D
Нет, разобрал несколько больше подтекстов. В этот раз ещё сковорода была действительно нагретая, и в зал пошёл запах жарящихся яиц.
Местами с техникой какие-то небольшие вопросы возникали; в финале всё поздновато врубилось, даже актёры к тому времени несколько растерялись.
А вот атмосферы не хватило. Довольно обрывочно получилось: цепляли отдельные сцены, но в картинку они не складывались.
По актёрам — Казаков с Грамовичем мне гораздо ближе, Муратов с Рачковским менее. Муратов местами очень удачно использует свой типаж создавая интересные ассоциации, но Казакову, имхо, проиграл.

-----

«Дзед» 23 лютага + абмеркаванне пасля спектакля.
Склад быў той жа, што і калі я глядзеў упершыню мінулым летам, толькі другога рабочага граў Вайцяховіч.
Па спектаклю: добра, як і было. Але, здалося, у першыя паўгадзінкі малюнак не такі цэльны, як пазней.
На абмеркаванні пачуў адказы на свае незададзеныя пытанні (наконт фіналу й радыёперамоў). з цікавасцю даведаўся, што п'еса напісаная ажно 1993 годзе. З другога боку, усё гэтак жа сумна, калі не больш... Нарэшце выціснуў з сябе колькі слоўцаў.
Кветкі. Я іх усё-ткі набыў. Але збіраўся дарыць Здаранковай і Цвятковай, а ў выніку падарыў Здаранковай і Шымко: апошні граў проста бліскуча.

-----

25 марта, «ТеатрО», «Лямур, тужур и абажур». Был первый раз на них, было интересно познакомиться.
Миленько. Что-то совсем зарисовочки, а что-то вполне классный номер. Спасибо за перевод: всё же мне, для которого французский не является хоть сколь-либо знакомым языком, он помогал постичь суть. Местами незнание оригинала (собственно, все сцены по мотивам фильмов) мешало вкусить полностью.
Вокал — средненько. Кто-то даже больше харизмой брал. Вокально была хороша девушка, исполнявшая «Getting maried today», и ещё кто-то на бэк-вокале на этой песне.
Из того, что особо отмечу:
- «Жизнь», пластический этюд
- «Четвёртая стена» — просто прекрасно :-D
- «Семейный телесериал» — это просто Нечто :heart:
- «Getting maried today» — очень круто. Отдельное браво девушке, исполнявшей роль невесты :red:
- «Поэзия в горле» — жизненно.
В «Суде», из-за некоторой несогласованности с переводом, концовка куда-то ушла. «Молчание луковиц» — интересно узнать, что в этот момент было в оригинале.
А вот песенка «Bambino» довольно прочно осела в голове. :)

-----

И, наконец, сегодня, 26 марта. «Если завтра нет» Дмитрия Богославского. Малая сцена РТБД, или сцена ЦБД, это как посмотреть.
Эту симпатичную пьесу я прочитал на каникулах, поэтому очень приятно было посмотреть её постановку.
В принципе хороший спектакль получился, такой же симпатичный. Смогли выкрутиться с решением сценического пространства (улица, балкон, квартира). Тоже относится и к тексту от автора. В целом качественная постановка получилась; пусть тема и относительно частовстречаемая, но смотрится хорошо.
По актёрам. Андрей Новик (дворник Василий) — блестяще, как и всегда, в принципе. Можете записывать в кумиры. Марат Войцехович (Антон) — в целом, подросток получился. Очень неожиданный образ Максима Шышко (отец Антона). И открыл для себя Максима Коростелёва из Купаловского (парализованный дед Антона), очень хорошо сыграл.
Никита Золотарь на звуке — всё хорошо. Один косячок со светом был.
Гардеробщица говорит, что спектакль шёл и на большой сцене. Сейчас на малой идёт. В любом случае, я надеюсь, это не последний раз был.
Единственное — всё же зал не самый удобный, но что есть. Хотя и вчера у стеночки в большом зале, так и сегодня в малом было не очень тепло.

Теория вероятности рушится на глазах :gigi: Видеть вечером на одной сцене Новика и Войцеховича, а после спектакля встретить на улице их супруг вместе — оказывается , и такое возможно.

Хадзіў разам з Кролег белый и с коллаэдром в чемодане, з якой да гэтага прыемна пашпацыравалі па горадзе. (: Чарговая падзяка на чарговую прыемную сустрэчу.

-----

Ну і тут напішу, а тое не напішу ўвогуле.
Пашанцавала на мінулым тыдні знайсці «Фаўста» ў перакладзе на беларускую Васіля Сёмухі. Пры гэтым — самае першые выданне 1976 года, ды з ілюстрацыямі Арлена Кашкурэвіча. 50 тысяч — неверагодна на сённяшні дзень.
А ўчора — «Непереможны» Лема. Не, на «Прасторы» ён ёсць, але ж тое трэба заказваць, а тут — нечакана ў «Ведах», і не ў букіністыцы.
Але ў душы ўсё шкадую, што месяцы два таму не набыў кнігу па гісторыі Міколы Ермаловіча...

@темы: Дзед, Если завтра нет, Птицы, РТБД, ТеатрО, беларускае, книги, мнение, мысли вслух, театр, театр кукол

14:26 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


О, край родны, край прыгожы!
Мілы кут маіх дзядоў!
Што мілей у свеце божым
Гэтых светлых берагоў,
Дзе бруяцца срэбрам рэчкі,
Дзе бары-лясы гудуць,
Дзе мядамі пахнуць грэчкі,
Нівы гутаркі вядуць?

Гэй, адвечныя курганы,
Сведкі прошласці глухой!
Кім вы тут панасыпаны?
Чыёй воляю-рукой?
Вы пуцінаю няроўнай
Бежыце ўдалечыню,
У бок Віліі чароўнай
І пад светлую Дзвіну.

Родны край! у Божа імя,
У чэсць косцелаў і царквоў
Паміж дзеткамі тваімі
Многа легла камянёў;
Многа выйшла трасяніны —
Меч, агонь знішчалі край:
З двух бакоў «айцы» дубінай
Заганялі нас у рай!

Кроў лілася ручаямі,
Здрада чорная расла,
Што папамі і ксяндзамі
Ў сэрцы кінута была.
I цяпер над намі, брацце,
Яшчэ ў сіле той раздор —
I папоўскае закляцце,
I ксяндзоўскі нагавор.

Брацце, мае беларусы!
У той кнізе людскіх спраў
Сам Бог, мусіць, для спакусы
Гэты край нам адзначаў.
Тут схадзіліся плямёны
Спрэчкі сілаю канчаць,
Каб багата адароны
Мілы край наш зваяваць.

Каб у віры той ашукі
Знішчыць нашы ўсе сляды,
Каб не ведалі і ўнукі,
Хто такія іх дзяды.

Эх, чаго нам не прыйшлося,
Брацце мілыя, ужыць!
Колькі талентаў звялося,
Колькі іх і дзе ляжыць
Невядомых, непрызнаных,
Не аплаканых нікім,
Толькі ў полі адспяваных
Ветру посвістам пустым!

Дык хіба ж мы праў не маем,
Сілы шлях свой адзначаць
I сваім уласным краем
Край свой родны называць?

@темы: записи, театр, беларускае, Сымон-музыка, БТ-3, Купалаўскі

00:52 

Ціхі шэпат сыходзячых крокаў

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З гэтай п'есай Дзмітрыя Багаслаўскага я пазнаёміўся, здаецца, восенню 2014 года, калі ў Купалаўскім адбылася прэм'ера «Таты». Увогуле не надта благія былі, здаецца, тады ўражанні. Крыху ў канцы прабрало.
Але вось учора схадзіў я на пастаноўку ў РТБД. І разумею, што пастаноўка ў Купалаўскім сапраўды шмат у чым не дацягвала (яе ўжо знялі — менш за год, а можа і паўгода спектакль паказвалі).

Тым не менш, паспрабую хоць крыху паслядоўна. Г. зн., скарочана не атрымаецца :) Паспрабую без спойлераў і апісання сюжэту.

У студзені прачытаў я арыгінал — п'есу «Тихий шорох уходящих шагов». Яна спадабалася мне (як і сама гісторыя пры першым знаёмстве), але "чорныя плямы" яшчэ заставаліся. Напрыклад, таямніцаю была напоўнена сцэна з другой дзеі, калі Аляксандр бачыць у люстры Альберта. Ну і неўміручае «а што з гэтага сон, а што не?»
Былі спадзяванні, што спектакль дапаможа знайсці да гэтых канчаткова не зразуметых рэчаў ключ. І, што дзіўна, ключ сапраўды быў знойдзены на мяжы сноў і раэльнасці.

Спектакль складаны. Як і сама п'еса, абраная безмяжная прастора дзеяння і тонкі псіхалагізм. Я не ведаю, наколькі цяжка гэты спектакль без падрыхтоўкі, знянацку паглыбляючыся ў гэтую гісторыю пошукаў. Мо' і складана, а можа й наадварот — толькі шырэйшы дыяпазон пачуццяў. Але і мяне, неяк падрыхтаванага да спектаклю, працінала з адпаведнай моцай.
Сцэнаграфія (Алёна Ігруша). Фотаздымкі і відэа не перадаюць і частку той атмасферы, што ствараецца дзякуючы пяску. Пясок на падлозе, не роўнай, а поўнаў шурпатасцяў. Пясок, на якім амаль не застаецца нашых слядоў. Які цячэ з вядра падобна вадзе, няўмольны, як сам час. Дым ад цыгарэт, што паволі растае ў паветры. І адзінае акно на фоне амаль чорных сцен. А яшчэ музыка Канстанціна Яськова, што нададае неверагоднай атмасферы.
Цудоўная рэжысура. Мае апладысменты рэжысёру, Шамілю Дыйканбаеву з Кіргызстана. Адчуваецца рух у пэўным накірунку, думка, якую ён імкнецца перадаць. І, здаецца, Шаміль здолеў данесці гэтую думку і іншым.
Безумоўна, акцёры. Сапраўдны акцёрскі ансамбль, дзякуючы якому спектакль расцвітае й буяе фарбамі. Усе на сваіх месцах і вельмі арганічна працуюць у ім. Канстанцін Воранаў, якога я бачыў упершыню і які граў бацьку Аляксандра, вельмі спадабаўся.
Склалася ўсё. Шыкоўнейшы спектакль. :heart::heart::heart:

Гралі без антракту (звычайна ідзе з ім), бо пасля мелася адбыцца абмеркаванне. І я не скажу, што гэта неяк нашкодзіла спектаклю, можа й наадварот: спачыну пачуццям не было, а адчуванне абвострылася.
Дык вось, пасля спектаклю было і абмеркаванне (быў і сам Багаслаўскі). Дзякуй за сустрэчу. Без асаблівых акцэнтаў, але прагучалі адказы на, можа, і не заданыя пытанні. У тым ліку аб тым, які ж гэта сон, і ці жывы Аляксандр.
Моцна запомніліся словы Багаслаўскага, як ён пісаў п'есу. "Два гады яна ляжала, а пасля на адным фестывале прыйшло разуменне, як усё павінна быць, і 60% было выкінута і напісана нанова. Пазл склаўся. Адсюль і паўторы, бо штосьці можна перасоўваць, як у пазле". (с) (дакладнасці не абяцаю)
Вось і ў мяне нешта падобнае. Пазл нарэшце склаўся. Усе падзеі апынуліся на сваіх месцах, а сімвалы, раскіданыя па п'есе, пачалі адкрываць схаваны сэнс...
Адзінае, аб чым моцна шкадую — не знайшоў у канцы патрэбныя словы і моцы падзякаваць і выказаць уражанні...

Цяпер ужо прыйшло разуменне, што ж было не так у Купалаўскім. Там пазбавіліся асобных сцэн, адначасова згубіўшы нейкую частку гісторыі і атмасферы. Можна сказаць, спрасцілі, прыблізілі да рэчаіснасці, больш блізкай і зразумелай большасці. Дарма...

-----

Я люблю РТБД. :heart: Моцна-моцна. Калі, здавалася, і здзіўляць няма чым — яны здзіўляюць, ды як!..
Для мяне дзесь ужо апошнія чатыры месяцы тэатр беларускай драматургіі стаў найлепшым у Мінску сярод драматычных. Так, я не быў яшчэ, напрыклад, у тэатры лялек (але гэта я выпраўляць буду), моладзевым (мо' і туды з часам на штось сур'ёзнае зазірну)... Але якасцю пастановак, шэрагам ўзнятых пытанняў, шыкоўнымі акцёрскімі работамі ды нечаканай рэжысурай... РТБД скарыў мяне канчаткова.
І асобныя словы падзякі за сустрэчы пасля спектакляў. Што гэта проста надта цікава й прыемна, казаць не трэба. Але сустрэчы па выкіну «Сталіцы Эраўнд» ды «Ціхі шэпат...» прымусілі крыху інакш паўзірацца ў спектакль, яшчэ штосьці знайсці, зразумець для сябе...
Далей абяцаюць абмеркаванні «Дзеда», «Дажыць да прэм'еры» і «Любові людзей». Усе вельмі цікавае...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Ціхі шэпат сыходзячых крокаў, РТБД

00:12 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
На форточке сегодня съездил на Октябрьскую, пополнил домашнюю библиотеку томиком произведений Леопольда Родевича и двумя томами из серии «Скарбы сусветнай літаратуры». Теперь, кажется, их уже 11, если ничего не забыл: Булгакаў, Шэкспір, Шылер, Ман, Чэхаў, Байран, Камю, Мэрымэ, Крашэўскі і папаўненне: Андрыч і Лонг/Апулей...
У меня ещё теплится надежда написать о книгах, но, боюсь, напрасная...

Ноги после сами меня вынесли к кукольному театру. Грех было бы не воспользоваться. Ни разу там не был, но с чего-то начинать-то надо. Начнём с «Птиц» и продолжим «Интервью с ведьмами».

@темы: театр, мысли вслух, кукольный, книги, беларускае

23:53 

Адвечка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора зноў схадзіў на «Адвечку». Дзеля тых эмоцый, той атмасферы і энэргетыкі — прыходзіць варта.

Далучыўся і я да калядавання — сядзеў ля цэнтральнага праходу, гэтым трэба карыстацца. Я спадзяюся, як і спяваюць — «чым багата, рада хата».

Баюся я за сцэну. Гэтым разам тая ж палачка таксама імкнулася паўтарыць свой «подзвіг» і зноў адарвацца ад кола ўверсе. На шчасце, канструкцыю надта не хісталі. Але манціроўка ўсё роўна выклікае пытанні.
Светавік быў раз не зрабіў поўнае зацямненне на прамежак паміж сцэнамі.

Бэла Шпінер такая цудоўная :-D
Нешта Ганны Семянякі, што павінна была граць Вясну, не было. І на Леце «лясных стварэнняў» (?) выйшло толькі 5 замест 6, таму танцы крыху змяніліся. Я спадзеюся, што там ўсё добра. І Вясной я Семяняку люблю больш за Анісенка, асабліва вакальна.
Баброва нешта зноў збілася ў самым пачатку песні Лета, але к канцу другога куплета выправілася. Нешта занадта часта гэта...
Сігоў у канцы быў ужо «ніякі». 315 спектакль, нават уявіць цяжка.

Шыкоўна, што б там ні было.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, РТБД, Адвечная песня

00:16 

Сяргей Кавалёў і яго драматаргія. І не толькі яго

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З нагоды адпачынку нарэшце дабраўся да кніг. Неяк так атрымалася, што да драматургіі, беларускай.

Чуць не забыўся. Дзесьці праз месяц пасля прэм'еры «Любові людзей» прачытаў п'есу Дзмітрыя Дагаслаўскага. Таксама добра, але, як і казалі, месцамі больш жорстка. Калі чытаеш яно-та не вельмі, але калі ўявіць гэта сабе не сцэне... Прыгадваю інтэрв'ю драматурга падчас прэм'еры Бібікавай, што гледачы дзесьці яшчэ не гатовыя. І мушу пагадзіцца, узгадваючы цішу ў зале. І змены Гарцуева ў фінале мне таксама спадабаліся. У гэты аўторак пайду глядзець зноў, папярэдне павінен быць іншы склад акцёраў ну і добра, у мяне якраз грошаў няма на кветкі таму складу

Пра «Раскіданае гняздо» я колькі слоўцаў ужо казаў.
Далей "прабяжаў" па драматургічных асновах тых спектакляў РТБД, што ўжо пабачыў.

«Ліфт» Юліі Чарняўскай. Як спадабаўся спектакль (11-га я без кветак Сідаркевіч прыходзіць не збіраюся), то падобнае ўражанне пакінула і п'еса. Адчуваецца прадуманнасць п'есы, магчымага ўвасаблення на сцэне, дробных дэталяў герояў.
Спектакль увогуле пастаўлены блізка па п'есе, але замест двух дзеяў маем адну, з чым я пагаджуся. Некаторыя сцэны пакінута па-за ўвагаю, некаторыя аб'яднаны, і развіццю сюжэта і ўспрыманню гісторыі, як мне падалося, гэтыя змены не нашкодзілі. Адзінае на што хочацца звярнуць увагу — скасаваны вобраз суседкі Ганны Мікалаеўны. Менавіта яна ў п'есе паведамляе мужу і сыну Ганны Мікалаеўны аб існаванні спойлер. Я вось не памятаю, як то ў спектаклі. Ці то сын у прамежку паміж сцэна дзесьці пра гэта даведваецца (што даравальна пастаноўшчыкам), ці то з яго аўтары спектаклю робяць дурня, які пра ўсё адразу не ўспамінае.

«Дажыць да прэм'еры» Мікалая Рудкоўскага. Спектакль, як я ўжо пісаў, прыйшоўся не па майгу густу.
Як аказалася, існуюць дзве рэдакцыі п'есы. Спектакль пастаўлены па першай, я спачатку прачытаў другую (аб чым даведаўся пасля).
Дык вось, п'еса мне неяк спадабалася больш. І тым ліку і акрэсленымі дэкарацыямі :gigi: Большасць змен, што адбылася ў параўнанні з першай рэдакцыяй, мне спадабаліся, І пакуль я не ўспомніў аб наяўнасці дзвюх рэдакцый, я разважаў, чаму змянілі п'есу :) А пасля быў вымушаны праглядзець першую рэдакцыю.
У другой рэдакцыі адбыліся зрухі да спрашчэнне, нейкай баналізацыі дзеянняў герояў. Зменена матывацыя гераінь: у спектаклі Вера проста хоча спасцігнуць тыя адчуванні. У другой рэдакцыі гэта накладваецца на навіну аб тым, што на іх ролі ўводзяць іншых актрыс. Адпаведна і Інструктар спяшаецца скончыць свой "сеанс" з актрысамі яшчэ і таму, што неўзабаве павінен прыйсці наступны "кліент". Дарэчы і ўстаўка Каціных слоў пра "ненароджанага дзіцяці".
Вось аканчэнне першай дзеі якраз-такі ў спектаклі (адпаведна і ў першай рэдакцыі) мне падабаецца больш. Бо таптанне і раскідванне сапраўдных (чытай: бутафорскіх) прадуктаў на тэатральный сцэне... сумніўна выглядае.
Што яшчэ мне ў параўнанні з п'есай падабаецца ў спектаклі — сцэна, калі вера прымушае пакутаваць Лёшу. Тут без каментарыяў.
Я чамусьці не паятую сцэны амаль у канцы, калі Жанчына аддае Каці залатую брошку, проста так. Шкада, істотная рэч.
А яшчэ мне спадабалася канцоўка ў другой рэдакцыя п'есы. Калі адразу пасля прэм'еры Вера вяртаецца да Лёшы, дадому. Калі яна збіраецца пасля прэм'еры сыходзіць з тэатру. І гэтая трактоўка мне бадабаецца значна болей: да Веры прыходзіць разуменне, што аніякія пакуты яе ці блізкіх ёй людзей не вартыя войнаў. І не важна, якія: сапраўдныя ці тыя, што адбываюцца перад пастаноўкаю.
Апошняе, што мне вельмі цікава: словы пра тое, што ролі партызанак у спектаклі ўсяго тры хвіліны, мне прымроіліся ў пастаноўцы, ці што?
Ну і... я вырашыў усё-ткі даць пастаноўцы другі шанец, схадзіць калі-небудзь на другі склад...

Далей быў «Ціхі шолах сыходзячых крокаў» Дзмітрыя Багаслаўскага. Бачыў як спектакль «Тата» ў Купалаўскім (здаецца, ўжо знялі), пасля п'есы вырашыў паглядзець і ў РТБД.
Спектакль у Купалаўскім я ўжо не зусім добра памятаю, але перадапошняй сцэны там не было. А п'еса цікавая...

Застаюцца яшчэ «Тры Жызэлі» Курэйчыка. Цікава будзе прачытаць п'есы-крыніцы іншых спектакляў, хаця б каб вырашыць, ці ісці.

А яшчэ ў студзені я неяк нечакана набыў кніжачку п'ес Сяргея Кавалёва «Сёстры Псіхеі». Вось так — не знаёмы з ніводнай п'есай ці спектаклем паводле п'есы, але набыў. Сам шалёна здзіўлены. :D
А чатыры п'есы аказаліся шыкоўнымі. «Інтымны дзённік», «Вяртанне Галадара», «Сёстры Псіхеі» і «Пан Твардоўскі». Усе спадабаліся, штосьці больш, штось меней. Але спадабаліся ўсе.
Найбольш яскравыя і прыемныя ўражанні пакінулі «Вяртанне Галадара» і «Сёстры Псіхеі». :heart: З нагоды Галадара перачытаў апавяданне Кафкі. Шкада, што п'есу Ружэвіча знайсці не магу... Хацелася б пабачыць пастаноўкі абоіх, але абедзве пастноўскі ў РТБД ужо знятыя, а дзе яшчэ асабліва ў нас іх могуць паставіць?.. Застаецца надзея толькі на запіс...
«Інтымны дзённік» яшчэ ідзе, і я на яго пайду ў РТБД наступным разам, калі будуць паказваць. Мне вось цікава: у прадмове да зборніка Кавалёў зазначае, што ў РТБД спектакль паставілі толькі па першай дзеі. Зараз, мяркуючы па апісанню і ролях, ужо дзве часткі.... Схаджу — напішу, чаго дарма час губляць?
«Пан Твардоўскі»... Зноў гісторыя пра Барбару Радзівіл і Жыгімонта. Але, што радуе, аўтар і сам разумее звышнатуральную ўвагу да гэтай гісторыі. І прапануе іншы погляд на гэтую гісторыю, дзе асобы Жыгімонта, Барбары адыходзяць на другі план, з'яўляючыся як бы часткаю іншай гісторыі. Але па ўвасабленню на сцэне — п'еса складаная. Люстра-партал, старэнне на сцэне на 20 год і іншае... Таму нават лагічна, што ўвасобілі яе ў лялечным тэатры.

Неяк так...
Спачатку я проста збіраўся напісаць пра зборнічак Кавалёва. От і атрымалася — крыху пра Кавалёва і безліч пра іншае. так заўжды.
Але ўсё ж захацелася знайсці і прачытаць іншыя яго п'есы.

@темы: театр, пьесы, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, РТБД

02:14 

Раскіданае гняздо

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння схадзіў у РТБД на «Раскіданае гняздо». А напярэданні візіту прачытаў саму п'есу Янкі Купалы. У школьныя гады я неяк спакойна прайшла міма мяне (я ўвогуле не памятую, каб мы яе прахадзілі, але гэта мае праблемы). Цікавая п'еса. Аб выбары кожным чалавекам свайго лёса, шляху.

Спадабаўся мне і спектакль. І хоць фактычна падзеі перанесены да нашага часу, гэта не ўплывае на змест спектаклю. Наадварот, надае нейкай вастрыні і блізкасці матэрыялу.
Афармленне і ўвогуле вырашэнне сцэны мне спадабалася. І музыка Дзмітрыя Фрыгі таксама надае дзеі належную атмасферу.

У спектаклі ў параўнанні з самой п'есай ёсць змены. Месцамі не вельмі істотныя, а часам і больш. Але ўвогуле я мушу з імі пагадзіцца ці, сама меней, прыняць як мажлівыя. Час імчыць, і стаўленне да розных пытанняў крыху мяняецца; да таго ж і напісана яна да 1917 г і наступных падзей. І вось две найбольш спрэчныя (назавем іх так) змены, гэта сцэна з Незнаёмым і фінал.
Спойлеры.

Па акцёрах. Атрымалася запытацца ў Яны пра састаў загадзя, аказаўся той, на які я найболей хацеў схадзіць. Трэ было карыстацца магчымасцю.
Валянцін Салаўёў у ролі Лявона — добра. Гэта сапраўды бацька сям'і, што пакутуе ад сваёй няўдачы.
Марыля ў Людмілы Сідаркевіч шыкоўна атрымалася. :heart: Маці сваіх сыноў і дачок.
Андрэй Новік і Арцём Курэнь... Ох, якія ж хлопцы шыкоўныя, ва ўсім.
Наталля Халадовіч... яно добра. Але як месцамі пасля п'есы Зося заставалася для мяне нейкай таямнічаю (унутры), так і засталася.

А па выніку добра і вельмі цікава. Ізноў добрая рэжысура ад Гарцуева.

@темы: РТБД, Раскіданае гняздо, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

01:35 

Не рвуся я к славе…

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


Па БТ-3 паказалі запіс канцэрта памяці Уладзіміра Мулявіна, што адбыўся 12 студзеня гэтага года.
Увогуле прыемны канцэрт. Аднак... непрыемная горыч застаецца, што зноў моцна парэзалі. Усё ж юбілейны канцэрт, і скарачаць яго да 65 хвілін — занадта. Нават у мінулым годзе не юбілейны скарацілі толькі да 95 хвілін.


Каця шыкоўная з «Песняй пра долю». :heart: І тое, што адзін радок зблытала, нічога: гэта я проста на памяць ведаю... Не, дарэчы, мне насамрэч надта цікава, ці будзе поўны паказ у Мінску. Выпадкова стрэў сюжэт з Міхаілам Казінцом, дзе ён казаў, што павязуць яе ў Вілейку, Беласток, яшчэ кудысьці... А Мінск? :(
І з гукам гэтым разам усё добра было. Толькі ў самым канцы ці то рэха, ці то фаніла нешта...
А Каця цудоўная. :white:


І Елфімаў сваім выкананнем на розных канцэртах песень Мулявіна прымусіў пачаць паважаць яго.
А вось тут проста бліскуча выканаў «Марысю». :heart: І «Я не паэта» ў самым пачатку канцэрта таксама.

@темы: БТ-3, Мулявін, беларускае, даты, записи, мнение, музыка, мысли вслух

15:54 

Тры Жызэлі

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора схадзіў у РТБД на «Тры Жызэлі».
Добры спектакль. Кранальная гісторыя жыцця жанчыны на розных жыццёвых этапах. І той выпадак, калі склаліся якасныя складнікі спектаклю. І вось думаецца мне, што спектакль займае сваю нішу. Як раз такіх звычайных спектакляў аб людзях... я не скажу, што ў нас іх шмат, хутчэй наадварот.
Вось тут брава Меранкову. Здолець знайсці на гэткай маленькай сцэне прастору для трох эпох... гэта моцна. Музыка пасуе спектакля; але моцнай разнастайнасці няма.
Рэжысура Гарцуева — усё добра. Класічная пастаноўка, але, што самае галоўнае, — пасталена ўсё добра. Нешта месцамі прадказальна, напрыклад, надта ўжо паступова напружваецца атмасфера ў канцы першай дзеі.
П'еса Курэйчыка... Па кампазіцыі нечым блізкае да «Ямы», пра якую я ўсё не напішу: змяшэнне падзей розных часоў, калі значныя акалічнасці можна даведацца і ў канцы спектакля. Але, ў адрозненне ад «Ямы», пры першым праглядзе ўспрымалася прасцей.

Склад акцёраў тут, амаль той жа, што і ў запісе тэлевізіёншчыкаў, але я не спецыяльна.
Таццяна Мархель, зразумела, шыкоўная. Нічога пабочнага нават казаць няма жадання.
Людміла Сідаркевіч цудоўная Жызэль летняя. Старанна прадуманы вобраз, і выкананы добра. І з акцэнтам малайчыня.
Першы раз у не другараднай ролі пабачыў Наталлю Халадовіч. Пасуе ёй роля Анны; і ўвогуле абаяльная актрыса.
Жызэль вясенняя ў выкананні веранікі Буслаевай... Яно-та няблага. Але ж як сямнаццацігадовую дзяўчынку...
Сяргей Шымко шыкоўны, як заўжды. Яго роля :-D
Максім Брагінец — добра. Даволі пераканаўчы і ў 1942, і ў 1957 гадах, калі насамрэч бачыш розных людзей.
Ханаў Андрэя Дабравольскага... не ведаю. Цудоўны тыпаж, але цэласнага вобразу ў мяне неяк не склалася.
Ілля Ясінскі, Аляксандр Гарцуеў, Ганна Маслоўская, Алёна Баярава, Дзмітрый Давідовіч — усе на сваіх месцах.

Па выніку — добрая якасная пастаноўка.

@темы: РТБД, Тры Жызэлі, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

15:53 

Таццяна Беланогая

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Усе, нарэшце можна даць сабе волю і пачаць пісаць...

-----

Таццяну Беланогую я для сябе адкрыў, здаецца, восенню 2014 г., калі не памыляюся. Пабачыў у бардаўскай перадачы па БТ-3. Запомнілася. Прыгожы, далікатны жаночы спеў і песні на цікавыя вершы.

Запомнілася — ну і што? :) Яно да нечага не абавязвае. І таму ляжаў гэты ўспамін сабе і ляжаў. Дзесь да гэтага лета, калі спевы добра клаліся на настрой.
Для сябе вылучыў альбомы «Двухкроп'е» 2007 і «Ніткі» 2010 гадоў (больш першы з іх).



А «Мара» цудоўна паклалася на настрой падчас чытання «Хрыстос прызямліўся ў Гародні». Той момант. Песня крыху аб іншым, але настрой дзіўна супадаў...



А ў снежні 2015 г. выпадкова паспеў заўважыць на сайце радыё навіну пра праграму з ёй.
Запісаў гэта ўжо не выкрасліць. Літаральна новы альбом, 17 кампазіцый. Сярод іх і была песня «Шчаслівае жыццё». Вылучу яшчэ некалькі.



@темы: Таццяна Беланогая, беларускае, записи с радио, мнение, музыка, паэзія, стихи

11:36 

Шчасьлівае жыцьцё

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Чэслаў Мілаш (пераклад Андрэя Хадановіча)
«Шчасьлівае жыцьцё»


Ягоная сталасьць прыпала на ўсеагульны росквіт.
Не было землятрусаў, ні засухаў, ні паводак.
Здавалася, поры году нарэшце ідуць як трэба.
Ярчэй зіхацелі зоры, пяшчотней сьвяціла сонца.
У самых далёкіх правінцыях не выбухала войнаў.
Новыя пакаленьні расьлі, шануючы блізкіх.
Ніхто не сьмяяўся з добрай чалавечай прыроды,
Аж горка было пакідаць так абноўленую зямлю.
І ён ім зайздросьціў, саромеўся вечных сваіх сумневаў,
Рады, што разам зь ім зьнікне і хворая памяць.

Два дні як памёр — і цунамі спусташыла ўзьбярэжжы.
Задымілі нядзейныя больш чым стагодзьдзе вульканы.
Лява паўзла на лясы, вінаграднікі й гарады.
І вайна пачалася бітвай на астравох.

1975



-----

Трэба будзе зайсці ў кнігарню, набыць кнігу перакладаў паэзіі Чэслава Мілаша на беларускую мову...

@темы: беларускае, стихи, пераклады, мысли вслух, музыка, записи с радио

01:01 

Дажыць да прэм'еры

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора (удакладню: 17-га, а то поўнач ужо мінала) завітаў у РТБД на «Дажыць да прэм'еры». Цікава было паглядзець, што ж за яно.

Па выніку — не маё. Цікава будзе прачытаць п'есу Рудкоўскага: ці то датычыцца ўвогуле драматургічнай асновы, ці толькі канкрэтнай пастаноўкі.
Той выпадак, калі пасля першай дзеі няма амаль аніякага малюнка спектаклю, і нават нейкія прамежковыя высновы зрабіць нельга.

Вайна — гэта не толькі "сухыя" даклады ці звесткі аб загінулых/параненых. Гэта і разнастайныя пачуцці і перажыванні, што спазналі людзі падчас яе. І вось актрыса Вера перад прэм'ераю свайго спектакля пра вайну спрабуе зразумець, што ж адбывалася тады. Спрабуе "зрабіць мадэль" тых падзей, адчуць, што ж адчувалі людзі тады. І толькі пасля прыходзіць да разумення таго: амаль усе пачуцці з рознакаляровай палітры могуць быць дасягнутыя зусім іншымі сродкамі і ў абставінах, што кардынальна адрозніваюцца...
Дык вось, да сэнсу я, здаецца, дабраўся; але ж вось форма, з якой падаецца матэрыял, — усё ж не мая. Не ведаю, чаму так.
Сцэнаграфія... нават не ведаю. Справа ў тым, што дэкарацыі ўмоўныя. Аб месцы падзей шмат дзе прыходзіцца проста здагадвацца ці разуменне/тлумачэнне прыходзіць пазней. У тым ліку з-за гэтага цяжка "ўключыцца" ў падзеі.

Актрыса Вера ў выкананні Веранікі Буслаевай... Дзесьці эпізадычна прасклізгвала "нешта не веру". А ў цэлым нармалёва.
Анастасія Баброва цікавая ў гэтай ролі. Поўная супрацьлегласць у пачатку і канцы.
Аляксандр Марчанка — добра. Арганічны ён ў гэта ролі.
Бэла Шпінер шыкоўная. Надта пасуе ей гэты вобраз Жанчыны.
Максім Брагінец у ролі Інструктара таксама на сваім месцы.

У выніку глядзець можна. Але каб вялікая асалода — не скажу. Мо' калісьці і прыйду паглядзець другі склад, калі прачытаю п'есу, але не ведаю.
Не маё.

-----

І крышачку суму напрыканцы.
Стрэў Алёну ў РТБД. :-/ Шкада, а я ўжо паспадзяваўся, што кола яе цікавасцяў абмяжоўваецца музычным і Горкаўскім тэатрамі.

@темы: мнение, беларускае, РТБД, Дажыць да прэм'еры, мысли вслух, театр

15:36 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Третий экзамен — ОАиП — 9. Могло бы быть и 10, но затупил, сам дурак.

-----



1) Іосіф Жыновіч – "Мелодыя" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
2) Аляксандр Крамко – "Кругавыя танцы" (фальклорныя духавыя - Аляксандр Крамко, Вячаслаў Галоўчык, Аляксандр Рыцікаў, Сяргей Забаронак, Ігар Кіклевіч; партыя ўдарных - Наталля Лапацік; дырыжор - Аляксандр Высоцкі)
3) Беларуская народная песня ў апрацоўцы Аляксандра Крамко – "Ой, вярбічанька, бялічанька" (спявае Анастасія Рачыцкая; дырыжор - Аляксандр Крамко)
4) Ларыса Сімаковіч – "Ценем Агінскага" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
5) Ізмаіл Капланаў, словы Уладзіміра Тулінава – "Маё каханне" (спявае Ігар Задарожны; дырыжор - Аляксандр Крамко)
6) Гійом Конесон – "Тэхна-парад" (Ігар Кіклевіч (флейта), Аляксандр Запатылак (кларнет), Алег Бабій (фартэпіяна), Сяргей Шаптуноў (ксілафон))
7) Руская народная песня ў апрацоўцы Тахіра Куботы, Аляксандра Цыганкова – "Вочы чорныя" (Сяргей Шаптуноў (ксілафон); дырыжор - Аляксандр Высоцкі)
8) Яан Куман – "Самбарыта" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
9) Уладзімір Мулявін, словы Янкі Купалы - Урыўкі з рок-оперы "Песня пра долю" (Пралог, "Гэй, дзяцюк малады", "Пастушок", "Вясна", Плач Удавы, Эпілог). Выканаўцы: Янка Купала – Пётр Елфімаў; Мужык – Ян Жанчак; Маці, Жонка – Кацярына Дзегцярова; Вясна – Андрэй Коласаў. Дырыжор - Міхаіл Казінец; фартэпіяна - Алег Бабій.
10) Ігар Лучанок, Уладзімір Мулявін, словы Янкі Купалы - "Арыя Гусляра" з рок-араторыі "Гусляр" (спявае Пётр Елфімаў; дырыжор - Міхаіл Казінец)
11) Уладзімір Мулявін, словы народныя – "Чырвоная ружа" (спявае Пётр Елфімаў, Дзяржаўны камерны хор Рэспублікі Беларусь; дырыжор - Міхаіл Казінец)
12) Ларыса Сімаковіч, словы Максіма Багдановіча – Эпілог з мюзікла "Апокрыф" (спяваюць Ян Жанчак, Андрэй Коласаў, Ігар Задарожны, Дзяржаўны камерны хор Рэспублікі Беларусь; дырыжор - Міхаіл Казінец)

А ў снежні мінулага года па БТ-3 паказвалі юбілейны канцэрт аркестра імя Жыновіча «Аркестр тваёй краіны». Вельмі люблю я гэты наш аркестр :)
Парэзалі, зразумела, для паказа па тэлебачанні: на сайце філармоніі захавалася праграма канцэрта. Мне асабліва шкада, што «Трэба дома бываць часцей» і «Мой родны кут» выкінулі, хацелася б пачуць у выкананні аркестра Жыновіча, тым больш і салісты неблагія былі.
Цікава было б пачуць мюзікл Ларысы Сімаковіч «Апокрыф», але жа імкнуся сачыць за афішаю філармоніі, але за год, здаецца, ніводнага разу яе творы там не гучалі.
Ну а «Песню пра долю» я ўжо даўно чакаю, каб пабачыць поўную версію рок-оперы. У гэтым годзе да юбілею Мулявіна, здаецца, збіраліся паказваць, нават неаднойчы гразіліся...

Колькі слоўцаў устаўлю.
Месцамі не спадабаўся гук, дакладней, узровень гучнасці з розных мікрафонаў. Прыклад — «Плач Удавы» Каці Дзегцяровай. Ударныя проста "глушаць" яе, аднак мне здаецца, што гэта журботнае галашэнне як раз і павінна гучаць над усім... У запісу 2013 г. усё, як належыць, а тут неяк не вельмі...
Розныя чорныя поласы па краі на канцэрце БГАМТ— кветачкі ў параўнанні з тым, што тут.

Мантаж. І тут нечага перасоўвалі месцамі нумары. Вось і нумары Елфімава адзін за адным паставілі, хоць яны і з розных аддзяленняў. І атрымліваецца, што Елфімаў пасля свайго насамрэч апошняга нумара эмацыянальна дзякуе аркестру, а пасля мантажор устаўляе нумары з першага аддзялення. Без аніякага перапынку. :facepalm:
Але ёсць моманты, за якія хочацца і падзякаваць мантажору. Выпадкова знайшоў звесткі, што Елфімаву падчас яго "Што ты спіш, беларускі мужык" з "Песні пра долю", калі ён ішоў па зале, хлопча маленькі вырашыў падарыць букет з паветраных шарыкаў. :)
І падарыў, адразу па сканчэнні яго апошніх слоў. Але мантажор паспеў пераключыць на іншую камеру.

@темы: БТ-3, беларускае, мысли вслух, музыка, мнение, записи

23:54 

Адамавы жарты

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Дзесьці дзён дзесяць таму вырашылі сустрэцца з Кролег белый и с коллаэдром в чемодане. Але каб не проста паблукаць па горадзе, як тое было гэтаю вясною, але, мажліва, і завітаць куды-небудзь. Спыніліся на «Адамавых жартах» РТБД.
Вельмі прыемна было сустрэцца і проста так паразмаўляць на роднай мове. Але практыка паказвае, што менавіта яе й не хапае, і практыкавацца ў маўленні шчэ трэба й трэба. Бо мне сорамна, калі сваё, роднае, ведаеш горай за іншых. Неабходна пэўны час чуць меркаванні чалавека звонку. Ды ўвогуле дзякуй як за надзвычай прыемную размову, так і за кампанію ў тэатр. Варта было гардэробніцы запытацца, чаму гэта я ўвесь час адзін, як я адразу ў тэатр з дзвюма рознымі дзяўчынамі :D

Наконт спектаклю. Якраз так склалася, што ў другі раз я трапіў на поўнасцю іншы склад, які зараз мог быць, бо Яна паведаміла, што Кірыл Навіцкі часова Саўку не грае.
Пэўныя пытанні па спектаклю ўсё ж застаюцца, больш па першай дзеі. Але ўвогуле добры спектакль. Цікава, аднак, будзе прачытаць першакрыніцы, каб пабачыць, што менавіта рэжысёр Святлана Навуменка дадала спектаклю.
Вераніка Буслаева ды Максім Брагінец добрыя Марыся і Саўка, дзякуй ім.
Магрэту грала Марына Здаранкова. Увогуле няблага. Але ў Анастасіі Бабровай выйшла больш сакавіта й каларытна. У першай дзеі яна для мяне адназначна лепшая.
Ролю Чорта нарэшце (бо тады яго ў дзень спектаклю замяніў Аляксандр Марчанка) выканаў Дзяніс Паршын. Мабыць, ён лепшы за Марчанка. Але вось тое, што ён дадае вобразу (асабліва ў сваіх першых сцэнах), даволі спецыфічна. Але, улічваючы агульную атмасферу пастаноўкі, гэта даравальна.
Увогуле, паўтару, добра. Сакавітая беларуская камедыя, вырашаная гратэскам, што, безумоўна, павінна існаваць.

@темы: РТБД, беларускае, мнение, мысли вслух, сустрэчы, театр

21:40 

Сымон-музыка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Запісаны і апошні «Сымон-музыка» Купалаўскага.


Дзейныя асобы і выканаўцы:
Сымон — Аляксандр Казела
Дзед Курыла — Генадзь Гарбук
Бацька Сымона — Вячаслаў Паўлюць
Маці Сымона — Алена Сідарава
Дзед Жабрак — Віктар Манаеў
Ганна — Ганна Хітрык
Маці Ганны — Святлана Некіпелава
Шлёма — Мікалай Кірычэнка
Пан — Аляксандр Падабед
Дзед Даніла — Арнольд Памазан
Дамінік — Дзмітрый Есяневіч
Варажэя — Наталля Качаткова
Хор жанчын — Кацярына Алейнікава, Марына Гардзіёнак, Марта Голубева, Юлія Шпілеўская, Кацярына Яворская
Хор мужчын — Павел Астравух, Міхаіл Зуй, Раман Падаляка, Сяргей Чуб, Павел Яскевіч
Музыкі — Генадзь Вішнякоў, Леанід Клунны, Андрэй Сапоненка, Андрэй Сенажэнскі, Юрый Хілавец


Зыходнік — запіс AND01AND, таму ўсе падзякі яму.

Спампаваць мажліва тут (спасылка дзейнічае да 31 снежня) ці з трэкера. Каму будзе трэба — пішыце, перададзім як-небудзь.

Вось зусім па-рознаму апрацавалі канцоўкі спектакляў. У «Translations» пакінулі лічаныя секунды паклонаў, але на поўны экран. Тут жа на паклоны экран паменшылі разы ў чатыры, каля паменшанага пусцілі тытры. Але нічога значна не выкідалі.
Ну і я другі раз трапіў ў гісторію, г. зн. у запіс...

@темы: театр, мысли вслух, записи, беларускае, Сымон-музыка, Купалаўскі, БТ-3

22:54 

Чарнобыльская малітва

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Звычайна «Чарнобыльская малітва» ідзе ў РТБД 26 красавіка, але з нагоды ўручэння Нобелеўскай прэміі Святлане Алексіевіч, паводле кнігі якой спектакль і пастаўлены, спектакль паказалі і сёння.

Падрабязна пра спектакль ды ўвогуле «Чарнобыльскую малітву» будзе пазней, бо я два дні таму пачаў чытаць кнігу ў перакладзе на беларускі. Хочацца ўсё-ткі скласці суцэльнае меркаванне.

Спектакль моцны. Такія павінны быць. Проста павінны.
Надзіва, зусім не слязлівы. Жудасны, але іначай і быць не можа. Тэма абавязвае.

«Рэканструкцыя пачуцця, а не падзеі».
Святлана Алексіевіч, «Чарнобыльская малітва»


Гэта не пераказ падзей. Гэта ўспаміны людзей, іх уражанні, іх лёсы. І нават за гэтым паўстае шэраг істотных пытанняў. Аб упэўненасці людзей, што горай за вайну быць нічога не можа (што ж тады гэта?). Адносін улад і надання ўвагі катастрофе. Адносін да тых, хто непасрэдна пацярпеў ад аварыі. Пытанне аб тым, што Чарнобыль і адабраў, і падарыў прытулак. Пытанне смерці.

Усім акцёрам дзякуй вялікі. Асабліва адзначу Таццяну Мархель, Вераніку Буслаеву, Ганну Маслоўскую-Анісенка-Арыніч (трэба ўсё ж запытацца, якую фамілію зараз правільна выкарыстоўваць), Валянціна Салаўёва.

Мне цікава, што рабіў хлопец з апаратам, седзячы ў праходзе на ўзроўні 1-2 радоў? Здаецца ж, не відэа, бо надта часта ён яго адварочваў і нешта мяняў, перасоўваў і іншае. Але й фатаграрваць з такога становішча... Нешта я на разумею...

-----

Перад спектаклем адкрылі выставу мастакоў аб'яднання «МЫ». Цудоўная выстава, шматгранная. Ёсць думка захапіць на "Адвечку" фотаапарат.
Увогуле, вельмі цікавыя і прыемныя выставы ў РТБД. Варта падзякаваць чалавеку, які за гэта адказвае. Што на свет (хаця і ў невялічкую прастору файе тэатру) выходзяць цудоўныя творы.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Чарнобыльская малітва, РТБД

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная