• ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: беларускае (список заголовков)
22:34 

Пінская шляхта

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Я ўчора вырашыў крыху адпачыць і схадзіць у тэатр. У Купалаўскі, у якім учора была «Пінская шляхта» Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча.

Цудоўны спектакль :) Вельмі файная камедыя, вырашаная нават празмерным гратэскам, але які цудоўна пасуе спектаклю.
Манаеў... гэтым словам усе сказана. Проста шыкоўна.
І ўвогуле добрая ігра ўсіх акцёраў. Састаў: Манаеў, Казела, Дзянісаў, Няфёдава, Голубева, Падабед, Астравух, Чуб, Есяневіч, Кучыц, Чарнігін, Дробыш. З тых, каго ўпершыню бачыў, спадабаўся Астравух (Грышка).

Зноў крыху пра гледачоў. Справа ад мяне сядзелі две ўжо немаладыя жанчыны. Тры разы па тэатру прасілі адключыць мабільныя тэлефоны, і ўсе тры аб'явы адна з жанчын чула. Але на прапанову адключыць тэлефон сказала: «Ну кто мне будет звонить?» Далей няцяжка здагадацца. Падчас спектакля ёй телефануюць, і яна паўхвіліны недзе шукае яго... Класіка тэатра.

У выніку цудоўна адпачнуў :)
Часам можна хадзіць, але вось часта... не.

@темы: мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

00:07 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Добрая навіна з'явілася на сайце Купалаўскага тэатра.

У чацвер 18 чэрвеня а 11-й гадзіне на Усходніх (Маскоўскіх) могілках адбудзецца адкрыццё помніка на магіле народнага артыста Беларусі, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь, шматгадовага галоўнага рэжысёра і мастацкага кіраўніка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы, тэатральнага педагога Валерыя Раеўскага.
Запрашаем усіх сяброў, знаёмых, вучняў, прыхільнікаў творчасці Майстра на грамадзянскую паніхіду.

А ўвогуле... сумна. Прайшло больш за тры гады пасля смерці Валерыя Мікалаевіча Раеўскага, і вось толькі зараз недзе знайшлі сродкі на помнік выбітнаму дзеячу беларускага мастацтва...


Я ў гэтую нядзелю запісваў дакументальны фільм пра Міхася Забэйду-Суміцкага, і там пачуў вельмі добрую, «правільную» думку:

Мы сёння многа гаворым пра духоўнае, культурнае адраджэнне Беларусі. У маім разуменні, гэта, перш за ўсё, трэба вярнуць страчанае. У нас яно было. У нас былі выдатныя імёны ў любой галіне культуры, мастацтва. Проста мы, на вялікі жаль, іх не ведаем. Трэба іх вярнуць.
Ніл Гілевіч
Хочацца працягнуць, што трэба не толькі вяртаць страчанае. Трэба памятаць, шанаваць і захоўваць тое, што было і што ёсць. Каб нешта яшчэ было наперадзе.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, асобы, Купалаўскі

21:46 

Адвечная песня

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора я пасля цяжкага дню (ЦТ па рускай мове + рэпецітар) ўвечары дабраўся да тэатра. РТБД, «Адвечная песня». Да нядзелі не быў упэўнены, што атрымаецца патрапіць туды, але ўсё склалася найцудоўна.

Дык наконт спектакля, караценька.
Шыкоўна. Цудоўнейшы спектакль. І калі «Песня пра долю» — гэта збольшога музычнае ўвасабленне паэмы Купалы, то тут пераважае дзея, аздобленая шыкоўнымі спевамі і танцамі.
Сапраўды, добра вытрыманае ў адзіным настроі выдовішча, якое зачароўвае. Я проста атрамліваў асалоду ад таго, што адбывалася на сцэне. Але паўсюль ёсць пэўныя недахопы, і, на мой вялікі жаль, «Адвечка» не стала выключэннем. Кудысьці не туды пайшла думка Кавальчыка-малодшага, і з'явілася ў спектаклі сцэна пасля смерці Мужыка, калі нейкія невядомыя даследвальнікі (? цікава, хто яны насамрэч) абседваюць сцэну з нейкімі прыборчыкамі (радыяцыя? Чарнобыль?). Я разумею, што трэба было паказаць плынь стагоддзяў паміж смерцю Мужыка і яго уваскрашэннем, але ж пасля самабытнай беларускай вёскі канца дзевятнаццатага стагоддзя... «як Эйфелева вежа пасярод гарода» (с). Псуе ўражанне моцна.

Я вось, насуперак звычцы, пачну не з акцёраў, а з тых, хто стваралі гэты спектакль.
Прыгожыя касцюмы :heart: Дый дэкарацыі не адцягваюць увагу ад дзеі, а ствараюць адпаведны настрой. І вось усе настолькі адпавядае часу і месцу, што толькі паапладыраваць Уладзіміру Ціханаву, які стварыў дэкарацыі і касцюмы, і застаецца.
Музыка Цімура Каліноўскага. :heart: Зноў такі, усё добра. Мне падабаецца :)

Дзякуй артыстам. Нягледзячы на тое, што гэта не музычны тэатр, вуха нішто асабліва не рэзала. Пра кожнага казаць не буду толькі пра некаторых, бо ўсё ж не ўсіх яшчэ добра ведаю. Але танцавалі ўсе цудоўна :red:
Ігар Сігоў у ролі Мужыка... добра. Проста добра.
Усё ж добра чутна пэўная музычная адукацыя Бэлы Шпінер. Вось калі б яшчэ мікрафоны заўжды добра працавалі... Вельмі прыемна было слыхаць. А вобраз дурненькай кароўкі, якая ад стада адбілася, сама я не з мясцовых цудоўны, але і выкарыстоўваецца пры кожнай магчымасці.

Паклоны! :heart: Вось не памятаю, каб гэтак доўга не давалі артыстам адпачнуць сысці са сцэны. А яшчэ я цяпер яскрава разумею, што мне не падабаецца ў Купалаўскім: паклоны «ўсім дзякуй, мы дадому хочам хутчэй».

Але што сумна, дык гэта колькасць гледачоў. Зразумела, што лета, але ў той жа час на некаторыя спектаклі нават зараз не вельмі лёгка ўзяць квіткі. І вельмі шкада, што «Адвечная песня» не належыць да іх ліку. Палова залы на гэткі спектакль... гэта сумна...

-----

Ну што, другі спектакль — і зноў хочацца вярнуцца. Чакай, РТБД, чакай. Я абавязкова вярнуся.

Але вось зноў адзначаю для сябе сумную дэталь. З аднаго боку, беларускамоўныя тэатры, Купалаўскі і РТБД, дзе большасць спектакляў менавіта на беларускай мове. Усе надпісы, праграмкі, відэаматэрыялы па-беларуску.
Але гаворка на беларускай мове абмяжоўваецца глядацкай залай, і то, часам, толькі падчас спектаклю.

-----

P.S. Дзякуй Дыяне за параду паглядзець менавіта «Адвечную песню».

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Я, РТБД, Адвечная песня

19:44 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Продолжая тему записей.


«Пакуль гарыць свечка…» Вершы Барыса Пастэрнака ў перакладзе на беларускую мову ў выкананні Людмілы Паўлікавай і Алега Атаманава.

-----


«Банкрот». Спектакль Белорусского государственного молодёжного театра по пьесе Александра Островского «Свои люди — сочтёмся».

Вот не понравилось. Совершенно.
Показывали летом, решил посмотреть.
И вот почти точное повторение «Тартюфа» того же театра. Та же история, причем развитие сюжета я правильно предугадал ещё в середине первого акта. Всё типично, всё читаемо. И если в «Тартюфе» было интересно смотреть, ожидая развязку, то тут...
Наверняка свою роль сыграло точно такое же распределение ролей, что и в «Тартюфе». Те же доверчивый папаша, наивненькая дочурка, заботливая нянечка, обаятельный проходимец и т.п. Интересно было посмотреть лишь на Константина Михаленко, потому что лишь его персонаж был "новым".
Нет, по игре все хороши, но ощущение, будто второй раз смотрю одно и то же. Последние полчаса досматривал практически лишь из принципа.
Я, скорее всего, необъективен. Но, повторюсь ещё раз, спектакль мне не понравился.

-----


«Возвращение в Хатынь». Фильм-спектакль по мотивам повести Алеся Адамовича «Хатынская повесть».
Фильм-спектакль создан на основе одноименного спектакля Национального академического драматического театра имени Максима Горького.

Ещё не смотрел, но собираюсь.


Обработка записи — ещё один мой повод для гордости. Довольно много ошибок было (где-то 25 секунд записи "потерялось"), и в результате к концу спектакля рассинхрон звука с видео был около секунды. Вроде бы всё исправил...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, записи, беларускае, Горьковский

23:35 

Мать Урагана

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


"Мать Урагана". Фильм по одноименной пьесе Владимира Короткевича о восстании белорусских крестьян в XVIII веке под руководством Василя Ващилы.
"Беларусьфильм" при участии "Баррандов" (Чехословакия), студия «Диалог», 1990 г.

В крестьянской усадьбе вдовы Агны Ветер праздник — вечер перед свадьбой ее сына Василя. В суете приготовлений появляется некий Вощила — один из организаторов грядущего крестьянского восстания против бесчинств польского князя Радзивила. Василь Ветер поначалу занимает миролюбивую позицию, взывая к мирским радостям и прекращению всякого кровопролития. Но в этот момент во двор беспардонно врываются сборщики налогов Радзивилла. Этот эпизод становится поводом для того, чтобы Василь поддался уговорам Ващилы возглавить восстание…

Режиссер: Юрий Марухин
Автор сценария: Владимир Голованов
Оператор: Юрий Марухин
Композитор: Олег Янченко
Художник: Игорь Топилин

В ролях: Александр Гоманюк, Людмила Полякова, Александр Владомирский, Геннадий Гарбук, Анатолий Жук, Александр Филиппенко, Наталья Кишова, Виталий Котовицкий, Татьяна Мархель, Иван Мацкевич, Владимир Мищанчук, Геннадий Овсянников, Алесь Пузыня, Владимир Сичкарь, Виктор Тарасов, Евгений Шипило, Владимир Пузыня, Дмитрий Воскобойников, Станислав Вилькин, Виктор Черняков, Петра Шимонова, Иржи Крытинарж, Виктор Докучаев, Борис Лагода


Русскоязычная версия фильма. :(

@темы: Караткевіч, беларускае, записи, кино

22:58 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
А у нас, оказывается, выпустили отреставрированную версию фильма «Знак беды» по Быкову.

screenshotcomparison.com/comparison/129051

И ведь хорошо отреставрировали или наконец-то нормально оцифровали. Но. Выпустили в составе 12-дискового издания, которое даже в продажу не вышло, а из 12-ти отреставрировали только два фильма.

Вот просто нет слов.
Вспоминается цитата из Простоквашино: «Я вам посылку посылку принёс, только я вам её не отдам!» Вот чем-то безумно похоже.

@темы: беларускае, кино, мысли вслух

00:42 

Чорная панна Нясвіжа ды Сталіца Around

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Працягваючы нататкі пра наведванне тэатра, чарговыя замалёўкі.

-----

Учора зноў наведаў Купалаўскі, каб паглядзець «Чорную панну Нясвіжа».

Гэта як жа павінна шанцаваць, каб, прыходзячы раз у год на спектакль, трапляць на адзін і той жа састаў, і гэта пры тым, што на галоўныя ролі тры пары артыстаў?!
Не ведаю, чаму, але мяне неяк не вельмі ўразіла. Краналі хутчэй асобныя моманты, чымсьці спектакль увогуле.
Яравенка гэтым разам мне спадабаўся больш, але поўнага паглыблення ў вобраз я ўсё ж не бачу. Яму, на мой погляд, бракуе эмоцый. Ну, гэтым разам словы Кірычэнка «На гэткі покліч нават з таго свету хто хочаш вернецца» пасля прамовы Жыгімонта мне ўжо здзекам не здаваліся. Ужо гэтае добра.
Шпілеўская па-ранейшаму добра, менавіта яе выхады ў другой палове спектакля краналі больш за ўсё.
Кірычэнка мне тым разам запомніўся і спадабаўся больш, але, магчыма, тое бый эфект нечаканага выканання ролі.
Што датычыцца спектакля ўвогуле, паўтару, меня неяк не зачапіла. Можа, як пісаў Лапэ дэ Вега, «хто бачыў шмат, той мала плача». Калі і вярнуся яшчэ раз, дык спадзяюся пабачыць Жыгімонта ў іншым выкананні. А пасля прагляду чамусьці ўсплыло параўнанне з нашай «Юнонай».

Нешта паменшала прыдворных дам, якіх ужо не шэсць, а чатыры. Не было гэтым разам і двух аператараў святла, якія былі летась.
Снег, які павольна падае, ставарае вельмі прыемны малюнак. Вось толькі б "гурбы" снегу, якія памерам з паперу A5, з вышыні б не падалі, і было б добра увогуле.

Глядачцы, якая сядзела паблізу, пасля спектаклю хацелася растлумачыць, што непажадана рабіць у тэатры. Не, тэлефон яна адключала, але яна, самае меншае, чатыры разы за спектакль з кімсьці размаўляла, прычым не пяць-дзесяць секунд. Вось чаму ўсім здаецца, што калі прыхіліцца, то іх не только не бачна, але і не чутно?..

-----

А сёння я пачаў сваё знаёмства з РТБД. Колькі разоў я туды збіраўся, я дакладна ўспамінаць не буду. Шмат.
Не, я глядзеў запіс «Рычарда», які ішоў там два дзесяцігоддзі таму, але тады былі іншыя акцёры, іншае караўніцтва, іншы тэатр. А вось да двух сучасных запісаў я яшчэ не дабраўся. Што ўжо казаць пра наведванне самога тэатра...

Дык вось, знаёмства пачалося са спектакля «Сталіца Эраўнд». Шмат добрага чуў пра гэтую пастаноўку, пайшоў зрабіць свае ўласныя высновы.
Прыемны спектакль. Здаецца ж, анічога незвычайнага на сцэне не адбываецца, але ж... пакідаеш тэатр з лагоднай усмешкай на творы і задавальненнем у сэрцы.
Спектакль добры, якасна зроблены. Ён даволі нетыповы, але, магчыма, у гэтым яго і прыгажосць. Музычнае афарбаванне адпавядае.
Дзякуй артыстам, Дзянісу Паршыну і Максіму Паніматчанка, за выдатную ігру.

Спектакль мне чымсьці прыгадаў «Офіс» у Купалаўскім. Прыблізна тая ж жартаўлівая пастаноўка (пра сэнс я не кажу, толькі пра спосаб кантакта з гледачом), пасля якой адразу нават цяжка сказаць, аб чым канкрэтна быў спектакль.
А спектакль пра тое цікавае, што можа здарыцца, калі...

Пачатак ёсць, а гэта значыць, што будзе і працяг.

P.S. І ўсё ж ехаць да РТБД доўга і моташна. Гадзіна ў шляху да тэатра і дзве перасадкі, калі толькі не ісці пешшу. Аднак менавіта гэткім чынам я і зрабіў пасля спектаклю, задаволіўшы сваю прагу да шпацыру. Заўсёды любіў прайсціся пасля тэатру і шкадаваў, што вандроўка да прыпынку скончаная.

-----


На гэтым я і планаваў скончыць тэатральны травень, але абставіны склаліся іншым чынам, і я іду на прэм'еру «Вечность на двоих» у Горкаўскі тэатр. І на рашэнне ісці больш за ўсё паўплывалі фатаграфіі з рэпетыцый з Кацярынай Шатровай, якая мне вельмі спадабалася ў «Анджело» і «Бег».
Непакой са спектаклем у мяне звязаны, у першую чаргу, з тым, каб уся ўвага не была звернута толькі на тэму кахання з усімі наступствамі накшталт тлумачэння усіх падзей выразам "гэта каханне!", якое лічыцца надзвычай дастатковым.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, РТБД, Купалаўскі, Горьковский

00:52 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Штосьці апошнія два месяцы тут така-а-а-а-ая цішыня (маюцца на ўвазе каментары), што аж жудасна...

-----

Тыдзень таму Стэфаніі Станюце споўнілася б 110 год. Легендзе беларускага тэатра.

З нагоды яе дня народзінаў паказалі два дакументальных фільма. «Маё жыццё» (які здымаўся яшчэ пры яе жыцці) і фільм з цыклу «Святло далёкай зоркі».




Я, са свойго боку, дадам запіс фільму з яе удзелам «Мы — хлопцы живучие».



-----

А яшчэ значна раней, у снежні, споўнілася б 95 год з дня нараджэння яшчэ адной вельмі вядомай актрысы Галіны Макаравай. Дакументалкі паказалі тады таксама, але я замурадзіў з імі, і мне вельмі сорамна. Але лепей позна, чымсьці ніколі.



Другі дакументальны фільм з цыклу «Святло далёкай зоркі» ютуб не дазваляе паказаць і адключае гук на ўсіх 26 хвілінах з-за 30-секунднай (!) фонавой музыкі. Таму — толькі спасылка на зыходны файл.

@темы: Купалаўскі, асобы, беларускае, даты, записи, мысли вслух, театр

13:11 

Перакладаем Бег

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Писал этот пост вчера вечером и опубликовать думал тогда же, но неработавший сайт всеми силами сопротивлялся этому до двух часов ночи...

-----

Учора я зноў наведаў Купалаўскі тэатр. Даўно я не быў на «Translations», выпраўляў гэтую памылку.

Усё ж гэта адзін з найвыдатнейшых спектакляў. Доўга не глядзеў, і уражанні самыя добрыя. Але справа не толькі ў гэтым, бо цудоўным было ўсё.
Пашанцавала патрапіць на той состаў, які б хацеў найбольш пабачыць. Зразумела, дублёраў Гарцуевай, Анікей, Гардзіёнак і Кавальчука я не бачыў, але гэтыя ролі ім да твару.
Састаў: Казела, Анікей, Манаеў, Гарцуева, Есяневіч, Гардзіёнак, Падабед, Дробыш, Кавальчук, Малчанаў.
Шыкоўнае сузор'е акцёраў з адпаведнай ігрой. Цяжка вылучыць каго-небудзь, бо ўсе на сваіх месцах. :red:
Да таго ж была цудоўная зала. Добра прымала не толькі жарты, але і драматычныя моманты. І лепшае таму пацверджанне — мёртвая цішыня ў зале пасля спектакля.
І, мабыць, найменей спадабаліся паклоны. Чамусьці ў Купалаўскім заслону амаль адразу апускаюць.
Сядзеў на другім радзе партэра, цудоўна разгледзіў усю міміку і дробязі.
З файнага: у актракце пасля трэцяга званку чуў чыісьці словы, што «зараз яшчэ раз станцуюць ірландскі танец, і ўсё будзе добра». Вось не ведаю, гэта быў сарказм ці сапраўднае меркаванне.

Ішоў пасля спектакля і разважаў над адносінамі людзей да вынішчэння іх культуры, насаджэння іншай культуры й мовы.
Оўэн з пачатку прымае бок захопнікаў. Як кажа Манус у спектаклі, «такія людзі, як Лэнсі, мне зразумелыя. А вось ты для мяне таямніца». Оўэн глыбока вывучае родную культуру і ведае, мабыць, больш за іншых суайчыннікаў. Але чым больш ён гэта вывучае, тым больш яму хочацца знішчыць гэтую танюткую павуцінку, якая сведчыць пра яго паходжанне. І тут, мабыць, справа ў нейкім падсвядовым адцуранні свайго і празе да чужаземнага, якое, безумоўна, значна лепшае. Але пакуль родная мова, культура яшчэ існуюць, ён не можа пра іх забыцца. Кола замкнулася.
Доўлці і Брыджыт вельмі падобныя. Яны не самыя разумныя і адукаваня людзі і не вывучаюць глыбока сваю культуры, але яна займае ўсё ж значную частку іх жыцця. І гэту культуру яны ўспрымаюць як належнае ім. Але калі набліжаецца сапраўдная небяспека, то абодва яны галосяць аб немагчымасці адцурання ад свайго, роднага. І толькі дзейная натура Доўлці праяўляецца ў гатоўнасці да актыўных дзеянняў.
Х'ю. Гэты стары чалавек вонкава моцна трымаецца за свае карані, стары звычай etc. Але калі справа дайшла да вынішчэння сваёй мовы, ён моўчкі згаджаецца вучыць новай мове. Вывучэнне ірландскай, ггрэцкай моў і лаціны і нежаданне вучыць ангельскую аказалася простай фанаберыстасцю.
Джымі Джэк ужо надта стары чалавек, які ўжо не можа асэнсаваць падзеі, якія адбываюцца. Думкі яго блытаюць страых паднняў, старажытных багінь, а лаціна стала яго другой мовай.
Манус з Мэйрэ не аднесліся да гэтага пытання належным чынам. Прычынай гэтаму трохкутнік кахання. Але менавіта Манус першым заўважае небяспеку, але... нікога аб тым не папярэджвае. Мэйрэ ж самага пачатку была гатовая да вывучэння ангельскай мовы.
Цікавыя адносіны Ёланда, чужаземца, які адзін з мноства заўважае хараство ірландскай мовы і праяўляе намер вывучаць яе. Сваёй працай ён павінен быў бы знішчаць старыя назвы, але, няглядзячы на прапановы Оўэна, часам абіраў варыянт, бліжэйшы да крыніцы. Але ён усё ж, можа, часам не асэнсуючы гэта, прымаў удзел у вынішчэнні іншай культуры.
І сярод гэтых розных меркаванняў яскрава выдзяляецца глуханямая Сара. Яна не гаворыць, не можа нічога змяніць і назірае за становішчам як просты глядач. Яе меркаванні вельмі карысныя, бо яна фізічна не можа падтрымаць ні адзін з бакоў, якія спаборнічаюць. І таму яе ціхае матанне галавой на няўпэўненныя словы Оўэна «Усё будзе добра!..» гучаць горш за любы прысуд.

Калі хтосьці чакае нейкай глубакадумнай высновы, то яе не будзе. Вашае ўвазе меркаванні розных людзей, якія яскарава прадстаўлены ў спектаклі. Застаецца толькі знайсці сябе ці прыняць нейкую пазіцыю.

-----

А вот сегодня я отправился в Горьковский на «Бег».
Долго думал, идти или нет. Знал наверняка, что будет состав, который я уже видел, но... не смог не пойти. Жутко тянуло на этот спектакль. И не зря.
Сегодня был последний «БЕГ».
Спектакль снимают. И мне безумно жаль. Это сам по себе изумительный спектакль. Это очень точная постановка пьесы Булгакова. Для меня это — вообще идеальная постановка «Бега». Ну и вдобавок это один их лучших ныне идущих спектаклей Горьковского, а из тех, которые мне довелось увидеть — и просто лучший. Был.

О сегодняшнем спектакле... Что-то разваливалось всё. От костюмов что-то отваливалось, перстни с рук слетали, двери не закрывались. Именно из-за этой злосчастной двери не очень получилось начало спектакля. Внимание так и переключалась на попытки что-нибудь сделать с ней. Даже старые фотографии в начале спектакля на одной из декораций не упали. А я наконец-то узнал, как делали это падение: оказывается, там внизу тонкие верёвочки привязаны, со второго ряда их видно.
А вот по игре было просто замечательно. Спасибо всем за эти чудеснейшие три часа! :red:
Александр Жданович и Екатерина Шатрова в памяти у меня останутся как те самые, булгаковские Голубков и Корзухина. И как мне обидно, что был без цветов!.. Так и не довелось увидеть Шпаковскую с Душечкиным...
Всё-таки изумительный получился Хлудов у Игоря Сигова.
В этот раз было единственное изменение в составе: полковника Чарноту играл Александр Вергунов. Очень понравился Иван Мацкевич в этой роли, но не могу сказать, что Вергунов был хуже. В комических моментах так даже превосходил, особенно заметно было по седьмому сну пьесы.
Очень мощными получилась сцена в контрразведке и весь второй акт. Вергунов, Брухацкий и Шелестов жгли, сцена в Париже была прекрасна.

Ложечка дёгтя, связанная со зрителями. На следующем ряду, на несколько сидений вбок от меня, сидела бабушка с внуком лет двенадцати. И вот безумно раздражала эта пара зрителей обсуждением действия во время спектакля. То внук просто комментировал что-то. То бабушка проводила внуку небольшой экскурс в историю, когда тот спрашивал, а где был царь во время эвакуации.
Но больше всего убило обсуждение дальнейшей судьбы Хлудова. Бабушка, как настоящий знаток (она же когда-то фильм смотрела!), заявляла, что Хлудов благополучно вернулся в СССР (смешно) и служил там.
Так и хотелось обернуться и отправить читать оригинал, пьесу Булгакова, где Хлудов застреливается.


Сейчас чувства почти такие же, как и после первого снятие Вестсайда. Всегда печально, когда уходит отличный спектакль. А когда ещё этот спектакль трогает, затрагивают сокровенные струны души...
Повторюсь, безумно жаль. На этот спектакль хотелось ходить снова и снова, снова и снова... Да, полные залы он не собирал, хотя в ноябре, помню, людей было довольно много. Да, на сегодня только 40% билетов было продано... Но ведь идёт же редко «Вяселле» в Купаловском, редко, но идёт! Идёт же редко «Земляничная поляна» в том же Горьковском...
И ведь не вернут. Помню, читал про попытку вернуть «Анджело и другие...»

Если после вчерашних Translations были мысли вроде "а можно и пореже ходить на лучшие/хорошие постановки, тогда впечатления от каждого просмотра сильнее", то после сегодняшнего спектакля... мысли диаметрально противоположные. "Ходить, ходить как можно чаще, пока не сняли".

Бессмертье — тихий, светлый брег;
Наш путь — к нему стремленье.
Покойся, кто свой кончил бег!..




-----

P. S. Милости, государыня, милости!

Нет, это из другой пьесы...

Записи, господа хорошие, записи!..

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Горьковский, Бег, Translations

18:03 

Судны час, ці Трыбунал

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вчера я героически записал ещё один спектакль БГАМТа с радио, на сей раз ценой героических усилий. Если раньше доводилось писать из интернета, то вчера пробовал с fm-радио на телефоне. И — получилось!

Поэтому вашему вниманию — запись спектакля «Судны час» середины 1980-х годов.
Рыгор Сурус — героіка-музычная камедыя «Судны час» паводле п'есы Андрэя Макаёнка "Трыбунал" (прэм'ера — 1983 г.).
Лібрэта — Андрэй Макаёнак, Артур Вольскі.
Рэжысёр-пастаноўшчык — Барыс Утораў.
Музычны кіраўнік і дырыжор — Анатоль Лапуноў.
Мастак-пастаноўшчык — Барыс Герлаван.
Балетмайстар — Віктар Саркісьян.
Хормайстар — Нэлі Андросава.
Запіс па трансляцыі з тэатра зроблены ў сярэдзіне 1980-х гадоў.

Дзейныя асобы і выканаўцы:
Цярэшка Калабок — Вячаслаў Фаменка;
Паліна, яго жонка — Ніна Рэвінская;
Валодзька, яго сын — Генадзь Нікіцін;
Галя, старэйшая дачка — Людміла Станевіч;
Зіна, малодшая дачка — Святлана Якавец;
Надзя, нявестка — Валянціна Пятліцкая;
Сырадоеў, начальнік раённай паліцыі — Анатоль Касцецкі;
Камендант — Уладзімір Лінкевіч.
У спектаклі прымалі удзел хор і аркестр Беларускага дзяржаўнага музычнага тэатра.
Слушать и скачивать здесь.


В довесок к этому транслировали сюиту из балета «Крылья памяти» Владимира Кондрусевича.

@темы: театр, записи с радио, беларускае, БГАМТ

11:52 

тэатральнае

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Выбачайце, хто не разумее па-беларуску, але ў мяне своеасаблівы настрой. Спектаклі былі на рускай мове, але «сэрцу нельга загадаць» (с). Да таго ж, як я ведаю, амаль усё людзі, якія калі-небудзь, ды адкрываюць гэту старонку, беларусы, і зразумець ім, спадзяюся, не цяжка.

-----

У гэту нядзелю я зноў завітаў у Горкаўскі тэатр, гэтым разам паглядзець «Сунічную паляну».
Вельмі своеасаблівы спектакль. З аднаго боку, цікавы сваёй думкай, пастаўленнай мэтай. А з другога крыху занадта запаволены, паглыблены ў сябе, з-за чаго часам нітачка дзеяння павісае ў паветры. Але не перарываецца.
Спектакль-разважанне. Адзін дзень з жыцця старога чалавека. І падзеі гэтага дня змяняюць успаміны і наадварот...
Спектакль скаладаны. У ім няма пазначаных пачатку і канца — яны непатрэбныя, бо не чалавеку (а і аўтар п'есы, і рэжысёр, і акцёры імі з'яўляюцца (: ) іх вырашаць. Ісак Борг, ад імя якога і падаецца гэтая гісторыя, адпраўляецца ў падарожжа за прыналежнай яму ўзнагародай. Але кожнае здарэнне набывае свой сэнс. І сварка са сваёй хатняй гаспадыняй; і выпадковыя маладыя спадарожнікі, крышачку (зусім) нахабныя, але са светлымі памкненнямі, яны прымушаюць успомніць сваё дзяцінства; і дзіўнаватая сямейнай пара, адносіны ў якой не на жарт здзіўляюць; і размовы падлеткаў пра сваю будучыню і меркаванні, якія адлюстроўваюць часам аднабаковасць у поглядах і іх незавершанасць; і сустрэча са старой маці і успаміны аб маці маладой; і пакуты сумлення за зробленае... Гэта ж толькі здаецца, што пасля ўсё проста. Але аўтар п'есы, аўтар спектакля пераконвае ў іншым. Прымушае азірнуцца. Што там, ззаду?..
Часам было крыху цяжкавата глядзець, бо нялёгка паглыбіцца ў іншае жыцця з непаслядоўнасцю разважанняў. У гэтай п'есы іншы «жалезны стрыжань» — чалавек, імя якому Ісак Борг.
Вось гляджу я на напісанае вышэй і разумею, што, прачытай я такі аповед пра спектакль, захацеў бы яго паглядзець. Але вось паўтару, што спектакль нетыповы. Я не магу сказаць, што ён мяне моцна закрануў. Але пасля яго засталося нейкае светлае пачуццё на душы, пачуццё спакою і нейкай упэўненасці, што ўсё яшчэ будзе.
Ну, вось цяпер можна і пра "тэхнічныя дробязі". Вельмі спадабался асноўная музычная тэма (цікава было б даведацца, што гэта і адкуль), асаблівы дзякуй за жывы гук скрыпкі, флейты і баяна (ці акардэона? я іх заўсёды блытаю). Сцэнаграфія не скажаш, што вельмі дзівосная, але яна адпавядае спектаклю; запомнілася вока на некаторых сцэнах. Добрая ігра акцёраў, нічога благога сказаць не магу. Асаблівы дзякуй Вераніцы Пляшкевіч і яе "сябрам". Ну і трэба падзякаваць Расціславу Янкоўскаму і Бэле Масумян.
Яшчэ цікавы момант, што сцэны мінуўшчыны, успамінаў атрымаліся больш "жывымі", чымсьці сучаснасць. Выпадковасць ці задума?..

Ну і завяршаю гэты аповед запісам самога спектакля. Паказвалі да юбілею Расціслава Янкоўскага. Запіс даволі благі, бачна, што ці то камеры былі старыя, ці то здымалі не тэлевізіёншчыкі. Карацей кажучы, шмат якія запісы спектакляў 1980-х выглядаюць лепей.

Выпадкова паглядзеў адзін фрагмент запісу. Аказалася, што зараз ідзе адцэнзураная версія, раней было дзесьці 16+ ці 18+.

-----

А вось учора наведаў музычны тэатр. Абяцалі прэм'еру Шамхала ў ролі Федэрыка, да таго ж я не бачыў Сашы Жук-Вайцэховіч, якую зусім нядаўна ўвялі на ролю Канчыты.
Нешта не шанцуе Шамхалу: два разы абяцалі ўвесці, і абодва разы іграй нехта іншы. Сёння быў Немцоў, па энэргетыцы — цудоўна. Але, трэба сказаць, спачатку яшчэ спадзяваўся на Шамхала і спрабаваў разгледзіць з 18 раду "добрую працу грымёраў" (:
Сашы Жук-Вайцэховіч да твару гэтая роля. Але вымушаны згадзіцца з Жэняй наконт адкрытасці спеваў, вельмі заўважна было на «Я цябе не забуду ніколі». А яшчэ я памятую Кацю Мошчанка...
Заянчкоўскі мяне расчараваў. Відавочна, усё ж праўду кажуць, што, аднойчы стварыўшы вобраз, ён яго пасля амаль не змяняе. Быў вельмі ўражаны, калі летась бачыў яго ў пару з Кацяй Мошчанка, а вось сёння... міма, асобныя пробліскі, агульнага малюнку не было. Таму для мяне лепшым Разанавым у нашым тэатры застаецца Суцько, які мне вельмі падабаецца ў гэтай ролі.
Глух, на мой погляд, не цягне партыю Богамаці. Калі яшчэ першы выхад больш-менш добра, то другі ёй ужо занадта высока. І гэта чуваць.
Нас з Жэняй пачулі (смешна, насамрэч), і аканчэнне выразу «Авантюра не удалась, за попытку — спасибо» Кілеса вымавіў павальней. І, як ні дзіўна, стала лепш.
З прэм'ерай у хоры на «Юноне» Шкута, не чакаў яго там пабачыць.
Трэццякова неяк вельмі асцярожна сёння вяла спектакль. Нават нязвыкла крыху.
Не спадабалася, што часам хор на спевах гучаў мацней Разанава. Здаецца, гэта ж ім павінны паўтараць, а не ён за кімсьці.
Вось што псавала ўражанне, дык гэта нейкая дзіўнаватая дзяўчына-фатограф, якая безліч разоў падчас спектакля мяняла сваё месца. Вы ведаеце, як раздражняюць людзі, якія спазніліся ці якія кудысьці выходзяць падчас спектакля?! Дык уявіце сабе, што гэтае дзеянне не канчаецца, а паўтараецца зноў і зноў. Уявіце асалоду звяртаць увагу на рухаючуюся па зале фігурку.
Як гэта ні дзіўна, але зала не поўная. Апошнія рады (20-21) амаль пустыя, бенуары пустыя, а па краях першых радоў можна знайсці свабодныя месцы. А летась, памятаю, ледзь на край бенуара патрапіў у пачатку мая.

І, пакуль памятаю: на «Звычайным цудзе» у пачатку чамусьці далі зашмат дыму, і ўся сцэна атрмыалася ў нейкім тумане. Было прыгожа і адпавядала моманту, калі створаныя Чараўніком людзі выходзяць да нас. Цікава, паўтораць наступным разам ці не?.. Аднак калі той наступны раз будзе...

-----

А пасля спектакля, крочачы да аўтобуса, у падземным пераходзе пачуў дзівосную музыку. Нейкі малады чалавек цудоўна граў на скрыпачцы. Спачатку паланэз Міхаіла Клеафаса Агінскага «Развітанне з Радзімай», пасля вальс з фільму «Мой ласкавы і пяшчотны звер», паля адну з «Пор году» Вівальдзі... Граў выдатна, дзякуй яму і поспехаў!

@темы: театр, мысли вслух, музыка, мнение, записи, беларускае, Я, Горьковский, БГАМТ

01:10 

Обыкновенное чудо

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
В среду в очередной раз сходил на наше «Чудо».

Замечательное было чудо. Позавчера был один из редких спектаклей, когда мне первый акт в целом понравился больше второго. Как-то по целостности, по минимальному присутствию оговорок. Хотя и не скажешь, что второй акт плох, просто... уж слишком обычен. ;-)

Все привычно молодцы. :heart: Особая благодарность Илоне с Эдиком, Осипцу, Мациевской. Субъективно мне Якубович сегодня понравился меньше, чем в феврале; немного не хватило куража во втором акте. Хотя очень люблю его дуэт с Александрович на «Бабочке». Да и клюшку для гольфа он умудрился сломать шедеврально. интересно, а если бы он целился по центру зала, куда бы полетела "головка" клюшки?..
Неожиданно понравился Заянчковский. Что-то новое появилось в его игре, что радовало глаз. Да только Диана сказала, что уж очень напоминает Тевье...

Макаревич :heart: Как я люблю спектакли, которые он дирижирует!.. Удовольствие не только слушать, но и смотреть.
У меня во время дуэли было не два дуэлянта, а три. Третьим был Макаревич, и я откровенно засматривался на него.

Вот что самое ужасное, так это зал. Ещё и ещё меньше. Как вошёл, так вообще испугался количеству людей, но потом ещё немного подошли.
Главное, чтобы «Чудо» было.

-----

А перад спектаклем у сераду я пазнаёміўся з Кролег белый и с коллаэдром в чемодане. Ведьмі цікава было пазнаёміцца, бо не вельмі часта можна сустрэць беларускамоўнага суразмоўцу, тым больш не з Беларусі. Цікава пачуць меркаванні ды разважанні чалавека, які перыядычна наведвае Беларусь, а, дакладней, Мінск.
Вялікі дзякуй ёй за прыемную і цікавую размову. І ў першую чаргу за нечаканую прапанову сутрэцца :) Перад сустрэчай я нават дакладна не ведаў, аб чым можна амаль две гадзіны размаўляць з незнаёмым чалавекам. Але вось: магчыма ўсё, нават зруйнаванне стэрэатыпаў аб сваёй нейкай замкнёнасці.
Ведаеце, каб выпадкова сустрэў на вуліцы чалавека з такой мовай, мабыць, не здагадаўся б, што гэта не беларуска. Нават узрадаваўся, што ёсць жа неабыякавыя :-D Але падчас размовы пэўныя асаблівасці маўлення крыху заўважныя. Чамусьці вось вельмі запомніўся націск на апошні склад у некаторых словах.
Але ўсё ж пакуль нязвыкла такі доўгі тэрмін весці дыялог па-беларуску, неяк раней не выпадала гэткай магчымасці. І сваё маўленне яшчэ трэба паляпшаць ды паляпшаць...

А яшчэ дзякуючы гэтай сустрэче я наведаў выставу «На старасвецкі лад» у музеі Янкі Купалы. Добрая выстава, цікавая не толькі рэчамі мінулых стагоддязў, але і той атмасферай.

@темы: БГАМТ, Макаревич, Я, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

23:59 

Сымон-музыка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Я сёння схадзіў урэшце на «Сымона-музыку» ў Купалаўскі.
На мой погляд, гэта адна з лепшых пастановак Купалаўскага і адзін з найлепшых спектакляў, якія мне даводзілася бачыць.

Але пачну больш-менш па-парадку.
У школе гэтая паэма Якуба Коласа прайшла неяк... міма. Не пашанцавала з настаўніцай, а тады нашай літаратурай я не вельмі каб цікавіўся. На жаль, так. Таму сэнс памятаў толькі прыблізна.
На «Сымона» я ўсё думаў неяк схадзіць, але асабліва моцна не цягнула, і я неяк адкладаў на пасля і пасля... Але вось неяк пасля спектакля ў Музычным (здаецца, «Шклянкі вады») размаўлялі з Дыянай, гаворка зайшла пра "што паглядзець у іншых тэатрах". Дыянай асабліва быў адзначаны «Сымон-музыка» з Малчанавым, што надало рашучасці схадзіць у бліжэйшы час. Да таго ж, Жэня таксама казала добрае пра гэты спектакль.

Спектакль мяне вельмі ўразіў. Поўнасцю вытрыманы ад пачатку да канца. Спектакль з выдатнай атмасферай і надзвычай моцны. Цяжка перадаць словамі ўсе ўражанні, лепш глядзець ;-)
На ролі Сымона ўжо не Аляксандр Малчанаў, а Аляксандр Казела. Усе яго работы даволі сваеасаблівыя, але мне спадабалася. У пачатку я ўбачыў дзівака-хлапчука, дурнога-дурнога, які шмат чаго не разумее, але ж хоча зразумець. Але з цягам часу гэты даверлівы хлапчук паволі ператвараецца ў хлопца са сваімі меркаваннямі, які паціхі прыходзіць да разумення, што ён хоча знайсці/зрабіць. Спадабалася і Крысціна Дробыш (Казак) у ролі Ганны. Таксама добрая работа над роллю, сцэны вар'яцтва атрымаліся.
Увогуле добры падбор акцёраў на ролі. Усе вобразы, на мой погляд, збольшага трапныя пападанні ў вобраз. Таму дзякуй усім акцёрам, якія прымалі ўдзел у спектаклі. Састаў, на ўсялякі выпадак: Казела, Аўсяннікаў, Паўлюць, Сідарава, Манаеў, Казак, Некіпелава, Кірычэнка, Падабед, Памазан, Есяневіч, Зубкова.
Таксама няблага прадумана сцэнаграфія. Як піяністу не магло не спадабацца фартэпіяна :) Усё вытрымана, усё цудоўна.

Шыкоўны спектакль. Вось тут я нават не магу ні да чаго прыдрацца. Хіба што да паклонаў: ня ведае, можа гэта я такі дзіўны, але мне не падабаецца, калі на паклон выходзяць толькі два галоўныя героі + хор. Цяпер я разумее, чаму пэўную ўвагу звяртаюць да Пінігіна.
Але калі сур'ёзна... апошнім часам, дзесьці 5-6 гадоў, узровень пастановак даволі значна знізіўся. Так, я ведаю пра адносіны да тэатра ў нашай краіне, памятаю пра рэстаўрацыю тэатра і смерць Валерыя Раеўскага, які, на мой погляд, з'яўляўся адным з найвыбітнейшых рэжысёраў. Але ж добрыя пастаноўкі знікалі з рэпертуару, але такія ж добрыя замест іх не з'явіліся. З'явіліся большасцю забаўляльныя ці са зваротам да гісторыі («Выкрадане Еўропы», «Пан Тадэвуш»), а тых, які прымушаюць разважаць, усё менш (прыемнае выключэнне — «Не мой»). Так, мінулым годам спробы адбываюцца («Тата», «Чайка») спробы адбываліся, але пакуль што, на мой погляд, ранейшы высокі ўзровень не дасягнуты. Найбольш блізкая да поспеху ў гэтым сэнсе «Чайка», але на прэм'ерэ ўсё псаваў першы акт; да таго ж, нічога значна новага ў гульні большасці акцёраў не было.
Я памятаю запісы «Эрыка XIV», «Памінальнай малітвы», «Каварства і любві», «Баладу пра каханне». Памятаю пачуцці ад «Вечара». І параўнаць іх з ўражаннямі ад большасці апошніх прэм'ер... даволі складана.

Нешта мяне кудысьці не туды панесла, мне яшчэ працаваць трэба, а я тут разважанні пачынаю. :)
Проста раю паглядзець гэты спектакль. Ён гэтага, безумоўна, варты. Нават з'явілася жаданне прачытаць саму паэму.

А яшчэ цікава, ці не засталося запіса з Аляксандрам Малчанавым?.. Рабіла ж Наталля Сідзельнікава ў 2005-2008 гадах шмат запісаў спектакляў мінскіх тэатраў (хаця аддавала перавагу Горкаўскаму), можа, і «Сымона-музыкі» таксама зрабілі запіс... У каго ёсць знаёмыя ў Белтэлерадыёкампаніі? :-D

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

01:12 

Чайка!

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну вось я і вярнуўся з прэм'еры «Чайкі» ў Купалаўскім тэатры ў пастаноўцы Мікалая Пінігіна.
Ніколі не крытык, але паспрабую неяк прааналізаваць і абгрунтаваць свае меркаванні.

П'есу Антона Паўлавіча Чэхава прачытаў на гэтым тыдні. П'еса даволі цікавая, але крыху своеасаблівая. У любым выпадку, мне спадабалася.
Але вось сытукнуўся з такой праблемай: спабаваў сястры скарочана перадаць змест п'есы — і не атрымалася.

Цяпер наконт спектакля.
«Чайка» атрымалася супярэчлівай. І, на мой погляд, галоўная супярэчлівасць звязана з сэнсам, які Пінігін заключыў у спектаклі.
Кожны наш учынак, кожная наша справа, кожная чалавечае жыццё набліжае нас да Армагедону, г. зв. канца сусвету. Менавіта гэтую выснову прапаную нам рэжысёр апошняй сцэнай спектакля. І вось тут я з ім пагадзіцца не магу. З гэтым выразам — магчыма, канчаткова адмаўляць не магу, часткова згодны. Але прыняць гэта як сэнс п'есы ці спектакля я не магу.

Але... пачну здалёк (с).
Састаў, калі каму-небудзь цікава: Белахвосцік, Казела, Манаеў, Гарцуева, Дзянісаў, Міхневіч, Чаўлытка, Падаляка, Падабед, Рудэня.
Мне зусім не спадабаўся першы акт. Не ведаю, ці была гэта задума рэжысёра, але атрымалася месцамі надзіва гратэскна. Часам перабольшана, занадта эмацыянальна. Дзесьці, магчыма, і крыху фальшыва. Часткова ахарактарызаваць першы акт можна выразам з самой п'есы (аднак з другой дзеі):
— ...играла грубо, безвкусно, с завываниями, с резкими жестами. Бывали моменты, когда она талантливо вскрикивала, талантливо умирала, но это были только моменты.
— Значит, все-таки есть талант?
— Понять было трудно. (с) Антон Чэхаў
Магчыма, яно б выглядала лепш, калі б гэты гратэск быў увесь час. Але гратэск не быў у гульні ўсіх акцёраў: Падабеда, Гарцуевай, Манаева... І агульнага малюнка, суцэльнай атмасферы не ўзнікала. Асобныя моманты.

А вось другая дзея была зусім іншая. Поўнасцю знік той гратэск, і пачаўся сапраўдны спектакль. З выдатнай ігрой акцёраў, са стварэннем агульнага малюнка. Цяжка сказаць, што дакладна змянілася. Але другі акт быў зусім іншага спектакля.

Некалькі цікавых знаходак.
Першая — "купанне" Падалякі.
Другая — папяровая чайка. Акрамя цікавага выгляду, дзіўнае значэнне надае безліч літар на яе крылах.
Ну і трэцяя — стрэлы ў канцы спектакля. Прымушае па-іншаму зірнуць на самагубства Трэплева. Бо хоць ён і сам стрэліў у сябе, але ці з-за добрага жыцця? А можа, з-за адсутнасці разумення і розных перашкод?
Можно убивать непониманием. Ежесекундно, планомерно, не нарушая закона. (с) Рыгор Горын

І вось тут самы час вярнуцца да сэнса спектакля, бо моўчкі згадзіцца з прапанаваным Пінігіным вар'янтам я не магу.
На мой погляд, дурнота шукаць чорную кошку і цёмнай комнаце, калі яе там проста няма. Спектакль распявядае аб жыцці людзей, часам бессэнсоўным і хлуслівым. Але нават трагічны канец п'есы і паводзіны людзей не даюць падставы да аднабокай высновы пра наблюжаючыся канец свету. Гэткім жа чынам можна і іншыя п'есы звесці да гэтага ж. «Візіт старой дамы» — духоўны разлад, калі грошы пачынаць уладарыць. «Бег» — бессэнсоўнасць рознай барацьбы, бо вернемся да таго ж. І іншае, іншае...
Ды і проста не вязаўся у мяне гэткі фінал. Пасля сцэна забойства Трэплёва — не чакаў. Пасля сцэны выбуху шалёнай бязглуздай дзейнасці — не чакай. Пасля з'яўлення Гарцуевай з крыламі чакаў нейкай высновы пра тое, як людзі, часам нічога не вартыя, замінуюць іншым заняць належнае ім месца, вольна жыць у свеце.
Ну ды ладна. Схадзіце, паглядзіце — можа гэта мяне пераклініла, і выснова пра канец сусвету самая лагічная і зразумелая. Хто ведае :-D

Цяпер што датычыцца іншых момантаў.
Дзякуй мастаку Марыусу Яцоўскісу за цікавую сцэнаграфію і касцюмы. Усё добра і вытрымана ў адным стыле. Трэба адзначыць і знаходку з прасторай для сцэны тэатра і кабінета. Адзінае толькі: тоўстыя доскі, што навісаюць над сцэнай, часткова закрываюць экран з бакоў бельэтажу і балкона.
Гульня ўсіх акцёраў добрая (акрамя таго вышэйназванага гратэску). Мушу падзякаваць Вікторыі Чаўлытка, якая дала мне магчымасць значна лепш зразумець персанаж Машы. Дзякуй Аляксандру Казеле і Валяніцне Гарцуевай, асабліва за канец другой дзеі. Далей працягіваць не буду, іначай зацягнецца надоўга.
Не магу не закрануць пытанне часу ў спектаклі. З аднаго боку — дэкарацыі, выкананыя як унутраны выгляд звычайнай хаты дзесьці ў 19-м стагоддзі (выбачайце, але зараз вельмі цяжка знайсці хату, так выглядаючую). З другога — сучасны ноутбук, з дапамогай якога Казела дэманструе разбурэнне Землі. Сюды ж відэакамеру. І з трэцяга боку — антэна, з дапамогай якой Падабед спрабуе знайсці радыёсігнал. Усё гэта — элементы розных эпох. Відавочна, спроба падкрэсліць адсутнасць звязанасці з канкрэтным часам. Але ўсё ж вельмі незвычайна бачыць спачатку ноутбук, а пасля — старую антэну.

Падагульняючы, паўтару: супярэчлівым атрымаўся спектакль. Але ўсё ж цікавым. Варта на яго прыйсці проста дзеля другой дзеі. Ну і Чэхава.

-----

P.S. Ну і віншую Сашу Жук (Вайцэховіч) з прэм'ерай Канчыты ў нашай «Юноне». Самому ўбычыць, зразумела, не давялося. Але Жэня кажа, што было добра. Трэба будзе неяк зноў паглядзець "Юнону".

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі, БГАМТ

19:18 

З юбілем Генадзя Аўсяннікава

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
На гэтым тыдні, а дакладней 19 лютага, свой юбілей адзначаў артыст Купаласкага тэатра Генадзь Аўсяннікаў.
З юбілеем яго, доўгіх год жыцця, новых цікавых роляў і звычайнага шчасця!

Да юбілею па тэлебачанні паказалі яго монаспектакль «Беларусь у фантастычных апавяданнях».

Я спадзяваўся на яго паспець схадзіць, але новы сайт Купалаўскага сувора абверг мае спадзяванні: спектакль знялі. Таму буду глядзець запіс.

@темы: беларускае, Купалаўскі, мысли вслух, театр

00:20 

Вяселле

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння другі раз схадзіў на «Вяселле» ў Купалаўскі.

Гэтым разам уразіла меней; можа таму, што значных нечаканасцяў не было. А можа з-за другіх акцёраў і пятніцы трынаццатага :-D
Мне сёння не хапіла той атмасферы. Яна недзе лунала, але канчаткова ўсталявацца не магла.

Даволося трапіць на іншых акцёраў.
Малчанаў спадабаўся значна менш за Дробыша. Той неяк выдзяляўся, і ўвогуле...
Дзяўчаты, акрамя адной (на жаль, фамілію не ведаю, магчыма Зелянкоўская), былі іншыя. Паасобку яны былі няблага, але вось нейкага трыа не ўбачыў.
Быў Памазан замест Гарбука. Абодва добра.

А ў астатнім ўсё добра. Але вось цудоўнага малюнка ад пачатку і да канца не атрымалася. Часам ён крыху перарываўся.
Тым не менш, зноў атрымаў асалоду ад пэўных момантаў. Ды паразважаў больш над сэнсам (п'есу я ўсё ніяк на наважуся пачытаць)... Галоўная думка тут не пра вяселле, а пра змены ў грамадстве, пераасэнсоўванне прынцыпаў, паводзін. Даволі сімвалічна, якога рознага паветра прагнуць жаночыя асобы ў спектаклі. Маладзейшыя — весялосці, нейкай раз'юшанасці і свабоды ўчынкаў. А Дашанька, "маладая", — сапраўды "чыстых" паводзін людзей, шчырасці і добразычлівасці. І вось так можна ўмоўна падзяліць ўсіх дзеючых асоб.

Дзякуй вялікі музыкам.

Мабыць, яшчэ вярнуся. Але хацелася б зноў пабачыць тых акцёраў, якіх бачыў у спектаклі падчас першага прагляду, зноў адчуць тую атмасферу. Але калі гэта будзе — невядома... Спектакль рэдка паказваюць.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

00:11 

Рычард

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


Паглядзеў я запіс спектаклю тэатра-лабараторыі «Вольная сцэна» (першая назва РТБД) «Рычард».
Вельмі цікавы спектакль па п'есе Шэкспіра. У чарговы раз пераканаўся, што яго творчасць мне ўвогуле падабаецца. Гісторыя барацьбы за ангельскі прастол, галоўная дзеючая асоба ў якой — шалёны Рычард, які прагне да ўлады, і здрадзіць камусьці ці загадаць забіць для яго звычайная справа.
Увогуле пастаноўка вельмі добрая. Усё збалансавана, Валерыя Анісенка выдатна папрацаваў. Музыка Кандрусевіча адпавядае таму шалёнаму часу. Сцэнаграфія добрая, спадабалася рашэнне з тронам з коламі.
І вось такі спектакль, у якім амаль нельга адзначыць кагосьці з акцёраў, якія добра падабраны. У тым ліку і гэта сведчыць пра высокі ўзровень спектакля.
Не, безумоўна, трэба сказаць пра шыкоўнага Алега Гарбуза ў ролі Рычарда. Спадабаўся паказ зменаў у яго думках, пераход ад ліславага з грамадствам герцага да жортскага тырана.
Адзінае, што найбольш не спадабался ў спектаклі, дык гэта канец. Нейкі незразумелы пераход ад прамовы Рычарда да яго смерці. Прыйшлося паглядзець п'есу, каб зразумець.
Такім чынам, раю паглядзець.

Пераклад і сцэнічная рэдакцыя: Аляксей Дудараў
Рэжысэр-пастаноўшчык: Валерый Анісенка
Мастак: Веніямін Маршак
Касцюмы: Таццяна Лісавенка
Кампазітар: Уладзімір Кандрусевіч
Пластыка: Алена Казлень

Дзейныя асобы і выканаўцы:
Рычард, герцаг Глостэр, потым кароль Рычард III — Алег Гарбуз
Георг, герцаг Кларанс, брат Рычарда — Анатоль Кот
Герцаг Бэкінгэм — Уладзімір Корпусь
Граф Рыверс, брат каралевы Елізаветы — Зміцер Бойка
Лорд Грэй, сын каралевы Елізаветы — Мікола Рабычын
Лорд Гастынгс, лорд-камергер — Юрась Жыгамонт
Бракэнбэры, камендант Таўэра — Андрэй Кавальчук
Каралева Елізавета — Галіна Кухальская
Каралева Маргарыта — Таццяна Жданава
Герцагіня Йоркская, маці Рычарда — Таццяна Мархель
Ледзі Анна, удава Эдварда, потым жонка Рычарда — Алена Гудкова
Першы забойца — Ігар Сігаў
Другі забойца — Мікола Кучыц

@темы: БТ-3, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

23:23 

Спектаклі Купалаўскага

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора, пасля другога дня алімпіяды, увечары была насычаная культурная праграма: неведванне ажно двух тэатраў. Але спектакль я глядзеў толькі ў Купалаўскім, а ў музычны прыйшоў з крыху іншай мэтай (аб чым пазней).
Дык вось, учора я другі раз схадзіў на «Не мой». І, на мой погляд, гэта ўсё ж адна з лепшых пастановак Купалаўскага.
Цудоўная аповесць Адамовіча, добрая пастаноўка Гарцуева, шыкоўная сцэнаграфія Герлавана. музычнае афармленне і, безумоўна, выдатная ігра акцёраў стварылі спектакль высокага ўзроўня.
Я спадзяюся калісьці прачытаць аповесць Адамовіча, але ў папяровым выглядзе я бачыў яе толькі ў выданні «Беларускага кнігазбора», а каштуе яно больш за 120 тысяч.
Мне ўсё шанцуе на Гарцуеву. Два разы быў на «Translations», два на «Хаме», два на «Не мой» — і заўсёды Гарцуева. Не, я не супраць, мне проста цікава.
Акцёрскі састаў як і ў першы раз. Усё малайцы, у Гарцуевай і Казелы цудоўны дуэт.
З партэра глядзець яго лепей, але квіткі туды дарагія. І я па-ранейшаму не разумею, што адбылося ў пачатку верасня, калі партэр быў паўпусты.

------

А вось сёння я схадзіў на «Старамодную камедыю», якая ідзе на малой сцэне КЗ «Мінск».
Але перад тым, як падзяліцца сваімі уражаннямі, не магу не расказаць маю гісторыю, звязаную з гэтым спектаклем.

Калісьці даўным-даўно, мабыць, гадоў 4-5 таму, калі тэатрам я амаль не цікавіўся, мы з Жэняй і, здаецца, з дваюраднай сястрою вырашылі пайсці на прэм'еру нейкага спектакля на малой сцэне Купаласўкага (гэта было да рэканструкцыі і тады спектаклі шлі непасрэдна на малой сцэне Купалаўскага). Прыйшлі мы перад спектаклем, але аказалася, што спектакль заменены.
Я ўжо не памятую, на прэм'еру якой пастаноўкі мы тады ішлі, але мы на яе, здаецца, не трапілі ўвогуле. Але я аб тым не вельмі шкадую, таму што спектакль, на які заменілі прэм'еру, быў шыкоўны.
У гэтым годзе, спрабуючы даведацца, што за спектакль мне спадабаўся, знайшоў два варыянты. што гэта магло быць: «Старамодная камедыя» ці «Я не пакіну цябе». Але другі зараз не ідзе ўвогуле, а фотаздымкі першага мне аб чымсьці нагадалі. Таму вырашыў калі-небудзь схадзіць на «Старамодную камедыю». Час ляцеў, і толькі сёння атрымлася трапіць. І спектакль я пазнаў адрау. Не па сцэнаграфіі, не па акцёрах. Па музыцы.

Простая гісторыя аб двух людзях. Лёсы іх дзіўныя, і простымі іх не назавеш. Яны пражылі большую частку свайго жыцця, і, здаецца, шчаслівейшыя дні іхняга жыцця даўно прамінулі. Але пасля сустрэчы яны пачынаюць атрымліваць ўсё больш і больш асалоды ад жыцця. Але пасля разумеюць, што не могуль адзін без аднога.
У чарговы раз я апладырую Валерыю Раеўскаму. Усё ж, што ні гавары, ён адзін з лепшых режысёраў. На вялікі жаль, быў.
Дзякуй Рагаўцову і Ельяшэвіч за гэты, з аднаго боку, дуэт і, з другога боку, супрацьстаянне.
Музычнае афармленне добрае і адпавядае спеткаклю. Але кампазітар не пазначаны, і, значыць, музыка аднекуль узятая. Можа хто ведае, адкуль гэта мелодыя?..
Вось толькі малая сцэна КЗ «Мінск» крыху спецыфічная. Ну вельмі ж малая =) І вельмі нязвыкла, што першы рад ужо літаральна сцэна не, я сядзеў не на першым радзе.

Не ведаю, што такога асаблівага ў гэтым спектаклі, але... гэта нешта асаблівае ў ім ёсць. І я шчаслівы. што знайшоў гэты спектакль, успамін пра якой застаўся на доўгі час. Ён зноў пакінуў вельмі добрыя ўражанні, і, спадзяюся, я яго яшчэ не аднойчы ўбачу.

@темы: Купалаўскі, Я, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

23:35 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вдогонку воскресным спектаклям.

Сигов теперь, оказывается, и в Купаловском работает. Его портрет на первом этаже повесили, там, где раньше портрет Кравченко висел.

На Лисе мне жутко не повезло с "соседями". Сидел на 11 ряду, после которого проход, а на 12 - мама с девочками лет 3-4. Девочкам на спектакль было всё равно, у них было занятие физкультуры. Судя по оглядывавшимся людям, раздражали они не только меня.
Мне вот интересно: зачем вести ребёнка в театр, если он там спектакль не смотрит, а играется в своё удовольствие вопреки замечаниям матери?..

-----

Доперечитывал «Мастера и Маргариту». Одна из нежно любимых книг. Как раз сейчас в школе будем проходить, а это отличный повод перечитать; вчера учительница ещё и обрадовала, что сочинение пишем именно по ней.
В этот раз (как, впрочем, и в прошлый) перечитывал в переводе на белорусский. Но даже не в электронном виде, а бумажной книгой: повезло случайно найти её на книжной выставке.
А перевод, кстати, отличный. Алеся Жука.

@темы: беларускае, книги, мнение, мысли вслух, театр

00:40 

коротко о главном. т.е. театре

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Нет никаких сил и времени, чтобы написать о сегодняшних спектаклях, но несколько строк я всё-таки напишу.

«Пан Тадэвуш» у Купалаўскім.
Не вельмі атрымалася. Арыгінал не чытаў, параўноўваць няма з чым. Жэня гаворыць, што Тадэвуша з Зосяй было замала. Вымушаны згадзіцца. Асноўная месца з спектаклі чамусьці занялі сварка графа з сям'ёй суддзі (Тадэвуша), асоба Тэлеманы і набліжэнне вайны.
Зразумела, які спрабавалі данесці матэрыял і інш., але атрымалася гэта не надта добра. Сцэнаграфія цікавая, але спектакль гэта не ўратоўвае.
Першы акт не пакінуў няйкага цэласнага ўражання. Другі ў гэтым плане значна лепшы.
Граф у Падалякі атрымаўся вельмі гратэскным. Анікей-Тэлемана спадабалася. Голубева-Зося і Харланчук-Тадэвуш таксама добра.
Неяк не магу пакуль амаль нічога канкрэтнага сказць. Трэба абдумаць, а галава ўвесь дзень дурная. Жэня добра напісала, і значна канкрэтней за мяне.

«Иохим Лис». Думали идти вместе с Женей, но повесили состав без Эдика, а у Жени не было настроения. Поэтому сходил один.
Давновато я был на Лисе в последний раз, кучу премьер пропустил. Сегодня навёрстывал.
Сделали новую программку. Очень круто получилось, молодцы =)
Барсучата все милые, трёх из них я до этого не видел. Двух (Алиса Абрикосова, Анна Марчик) я до сих пор не различаю. Кстати одна из них была в Гомеле, вопрос лишь кто из них :-D
Шишко в роли Амалии прелестна. Интересно, где она раньше была? Вроде выпуск тот же... После Дубновицкой мне очень понравилось.
Саша Жук — это много плюсов к Лису. Эдик, кстати, был, и был Ромуальдом.
В целом, сегодня был шикарный Лис. За второй акт всем отдельная благодарность :red:, даже придраться сильно не к чему, да и не хочется. Омрачила спектакль лишь проблема с микрофоном у Жук в самом начале спектакля, к тому же на песне.

@темы: Купалаўскі, Территория мюзикла, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная