Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
  • ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: беларускае (список заголовков)
00:30 

Театральное лето, осень... Окончание

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сегодня у меня дошли руки сделать список всех театральных записей (который в предыдущем посте), так пусть же дойдут руки и дорассказать наконец-то о спектаклях, которые я посмотрел, иначе я об этом никогда не напишу.

-----

Стары дом (НАДТ імя Я. Коласа, 1987 г.)


Смотрел ещё летом этот спектакль.
«Всё течёт, ничего не меняется» (с). Тут спектакль о чём-то похожем. Меняются нравы, мода, общепринятое поведение. Но истории, которые происходят с людьми, остаются те же. Меняются лишь действующие лица в этих историях, меняются люди.
Обычный многоквартирный коммуналка дом. И, в принципе, типичные жители обычного дома: отец-алкоголик, пенсионер, лезущий куда надо и не надо, влюблённая пара, одинокая женщина и многие другие. И вот случается один конфликт, и влюблённая пара расстаётся, покидая родной дом. А через десятилетие возвращается, и находит всё на своих, прежних местах...
Неплохой спектакль. Но говорить о какой-то удивительной особенности спектакля... то такого нет. Как говорится, если бы не посмотрел, очень многого не потерял бы.
Игра актёров на уровне.

Семейный уикенд (Гродненский драмтеатр, 1999 г.)


Смотрел, опять же, летом.
Комедия положений. Жена возвращается домой и застаёт мужа с посторонней девушкой. Муж от нечего делать выдаёт её за свою дочь. Несмотря на многочисленные возникшие вопросы, он решает идти с этой историей до конца...
Было приятно посмотреть. В принципе, комедий положений я видел немного, сравнивать не с чем. В любом случае, спектакль оставил приятное впечатление. Игра актёров тоже.

Памінальная малітва (НАТ імя Я. Купалы, 1999 г.)


Ох, даўно я глядзеў "Памінальную малітву" Купалаўскага. Можа, яшчэ год таму. Так, прыблізна тады.
Шыкоўны спектакль, і мне вельмі шкада, што я не паспеў паглядзець яго ў тэатры. Знялі яго зусім нядаўна, у 2012 годзе.
Акцёрская гульня тады вельмі ўразіла.
Вось тут, безумоўна, раю паглядзець.

Калі мамы няма дома (тэлеспектакль)


А вось гэты спектакль ў мяне дайшлі рукі паглядзець толькі восенню на канікулах.
Цікавая задума п'есы. Чалавек, які ўжо даўно жанаты, мае сям'ю і інш., вырашае ўпершыню сустрэцца з іншай жанчынай. І вось у спектаклі паказаны тры яго сустрэчы з жанчынамі. Паказана, як змяняюцца паводзіны мужчыны, у тым ліку з жанчынамі. Але спектакль не зусім пра тое. Ён больш пра змены ў грамадстве, пытанні паводзін людзей і прыстойнасці.
Своеасаблівы спектакль.

-----

Теперь осталось написать лишь об одном спектакле: «Христос и Антихрист (Царевич Алексей)».
Но это сложный спектакль, после которого хотелось о многом написать. А это не самое лучшее занятие для полпервого ночи.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі, БТ-3

00:36 

Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Летам чытаў кнігу Яна Баршчэскага «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях».
Цікавая кніга, і гісторыі, якія апавядае аўтар, таксама вельмі цікавыя. Ёсць у іх нешта незвычайнае, таямнічае, што прываблівае.
Згаджуся з меркаваннем, якое чытаў ці то ў самой кнізе, ці недзе яшчэ, што заканчэнне ў мноства гэтых гісторый — сумнае. Дакладней, пра яго часта не сказана анічога: не выдуманы вясёлыя і шчаслівыя фіналы, якія пазабавілі бы чытача і прымусілі б яго шчасліва ўсміхнуцца. Гэта гісторыі без канца, як гэта часта здараецца, і нікому не дазволена іх працягнуць...

Вось толькі вялікую памылку я зрабіў, прачытаўшы гэтую кнігу улетку. Усё ж крыху не тая атмасфера, не той стан душы. Гэтыя гісторыі трэба б чытаць тымі доўгімі зімовымі вечарамі, калі адбываюцца падзеі ў кнізе; тымі вечарамі, калі за акном свішча вечер, а ад кожнага шолаха ўздрыгваеш. Таму найвялікшай асалоды ад «Апавяданнняў...» я тады не атрымаў.
Але памылкі трэба выпраўляць.

У Купалаўскім тэатры доўгі час шоў монаспектакль «Беларусь у фантастычных апавяданнях». Чаму шоў? Таму што ўжо больш за год яго няма ў афішы, нягледзяы на прыстунасць у рэпертуары.
Дык вось, сёння на радыё адбылася прэм'ера радыёверсіі таго монаспектакля, нязменны выканаўца якога — Генадзь Аўсяннікаў.
Для гэтага твора, як я ўжо пісаў, патрэбны належны настрой. Таму сёння я яго не слухаў, планую паслухаць крыху пазней.
Раю і вам паслухаць гэты радыёмонаспектакль. Паслухаць ды спампаваць можна тут.

На гадзінніку ўжо за поўнач, і таму віншую усіх з надыходзячым Новым Годам! Няхай усе ў вас атрымліваецца, мары здзейсніваюцца, здароўе не дае нагоды ўспомніць пра яго, а знаёмыя і блізкія радуюць вас добрымі навінамі!

@темы: Купалаўскі, беларускае, книги, мысли вслух, театр

00:44 

Театр купца Епишкина

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


Вчера вечером показывали по БТ-3 запись телеспектакля по пьесе Евстигнея Мировича «Театр купца Епишкина».

Не могу не посоветовать посмотреть всем театралам и тем, кто в курсе театральной жизни.
Почему? Да потому что о том же, что и сейчас происходит. Пусть под другим видом, с другими словами. Но суть та же.
А суть в том, что когда к руководстве в театре приходят люди, далёкие от искусства... тушите свет, уносите вешалку. Это если коротко.
Мирович сталкивает в пьесе два мнения о театре: как о искусстве и как средстве заработать деньги. Сталкивает мнения, должен ли театр воспитывать зрителей или подстраиваться под них, потакать их желаниям и вкусу. И показывает, что выходит, если в стремлении к наживе кто-то теряет контроль... и начинает выкидывать из спектаклей "ненужные куски", учить актёров etc.
Некоторые моменты так и хочется растащить на цитаты. Но час ночи близится, поэтому не буду. Как-нибудь в другой раз.
Кроме того, хорошая сатира. И на безграмотных руководителей, которому что тенор, что бас — без разницы. И на создателей спектаклей, которым покромсать творения великих драматургов — мелочь. И на зрителей, которым скажи модное словечко — все лягут от хохота.
Местами очень гротескно. Но спектаклю это не вредит, скорее наоборот.

Ну, актёрская игра Овсянникова, конечно же, без вопросов. Да и весь актёрский ансамбль хорош. Особенно зрители в первом ряду.

Когда-то давным-давно (может, год назад, может больше), во времена, когда театром я не сильно интересовался, попал я по БТ-3 на что-то очень похожее. Хорошо помню Овсянникова, его игру Отелло. Но, если память мне не изменяет, там всё было построено вокруг Овяснникова. Т.е. некое продолжение этого спектакля, то, что было после слов Овсянникова «Я теперь всех играть буду!» Возможно, это было его бенефисом; к сожалению, программу я тогда не посмотрел.
Ждал, что будут показывать именно это, а показали телеспектакль.
Вот, кажется, сообразил. Движения рук дирижёра там, я помню, всё время повторялись и были одни и те же. Возможно, сняли бенефис Овсянникова и обыграли вокруг «Я теперь всех играть буду!» Основу взяли из этого телеспектакля, а остальное досняли.
В общем, хочу продолжения с Овсянниковым ;-)
Очень путано рассказал. Эх...

Повторюсь, советую посмотреть. Ибо «всё будет по-старому, даже если всё будет по-другому» (с).

@темы: БТ-3, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

00:52 

Вяселле

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння схадзіў на “Вяселле” ў Купалаўскі.
Сапраўды вельмі цікавы і няпросты спектакль. Але… мне спадабалася.

Не скажу, што я канчаткова зразумеў гэтую пастаноўку. Не маю права. Усё-ткі не чытаў п’есу, ды і сваё асаблівае меркаванне. Але сваі думкі тут напішу.
Мне падалося гэта гісторыяй пра паводзіны людзей, своеасаблівай сатырай. Не трывіяльнай сатырай пра змены ў грамадстве, пра переасэнсаванні духоўных каштоўнасцей.
І ўсё гэта Чэхаў паказвае на прыкладзе аднаго вяселля.
Апафеозам спектакля здаюцца словы “генерала” (Генадзь Аўсяннікаў) “Якая нізасць!” Але гэта не ён. Апафеоз — пытанне пра грошы нявесты (Зінаіда Зубкова), якую “генерал” называе адзіным чалавекам на гэтым вяселлі.

Гэты было шыкоўна як адзінае цэлае, як спектакль, дзе цяжка выдзеліць каго-небудзь. Дзякуй усім музыкам і акцёрам за гэты дзівосны спектакль. :red: Вы стварылі АТ–МА-СФЕ-РУ!!! *інтанацыі са спектакля*
Хочацца реалізаваць своё прынцып “кожны спектакль трэба паглядзець самае меншае двойчы”. Хочацца вярнуцца.

Вось куды б напісаць у Купалаўскі наконт праграмак? Што трэба адзначаць тых акцёраў, што іграюць у спектаклі. Тым больш што на “Вяселлі” выканаўцы роляў не пазначаны, а напісаны проста спіс усіх акцёраў з некалькіх саставаў.
Усіх хлопцаў, што сёння ігралі, я пазнаў. А вось з дзяўчатамі складаней. Прыблізны састаў, каб быў: Аўсяннікаў, Гарбук, Качаткова (?), Зубкова, Дзянісаў, Кірычэнка, Дробыш, Есяневіч, Зуй, Пятроў, Рудэня, Анікей, яшчэ 4 дзяўчаты.

Парада тым, хто калі-небудзь збіраецца на “Вяселле”. Квіткі на этажы лепш браць у цэнтр ці на правы бок, бо з левага боку больш дзеянняў ля самага краю сцэны (якія тады могуць быць не бачны, часткова ці поўнасцю).

@темы: Купалаўскі, беларускае, театр, мысли вслух, мнение

01:13 

Тата

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Дзве мінулыя прэм'еры ў Купалаўскім я прапусціў і ўсё збіраюся на іх схадзіць.
Таму вырашаў на гэтую прэм'еру Купалаўскага схадзіць, каб пасля год не збірацца... :gigi:

Спектакль «Тата» па п’есе Дзмітрыя Багаслаўскага “Ціхі шолах развітальных крокаў”. З п'есаю я не знаёмы.

Вельмі незвычайная сцэнаграфія. Ззаду і па баках сцэны вялізныя тканіны, на якія робяцца праекцыі: паскораныя пейзажы, шамаценне лістоты, зруб калодзежа... Выглядае цікава. Уражвае.
Вось у гэтай пастаноўцы поўнасцю выкарыстоўваюцца магчымасці сцэны Купалаўскага. Напрыклад, калодзеж то з'яўляцца, то зноў знікае. Рух дэкарацый па сцэне зроблены з дапамогай 8 (ці больш) чатырохкутнікаў, якія аўтаматычна перамяшчаюцца па сцэне. Але менавіта з-за гэтых асаблівасцей спектакль толькі для сцэны Купалаўскага.

Сюжэт мне спадабаўся. Паразважаўшы пасля спектакля, параўнаю яго з «Вечерам» Дударава. Таксама пытанне бацькоў і дзяцей, іх узаемаадносін. Але калі ў «Вечары» падзеі паказаны з боку пажылах людзей, пра якіх забыліся дзеці, то ў «Таце» (ці «Татулі»?) гісторыя паказана з боку дзіцяці (ужо дарослага, зразумела), бацька якога памёр.
Сын, ужо пасля смерці бацькі, спрабуе знасці адказ на пытанне, ці любіў яго бацька. Спрабуючы знайсці адказ у мінулым, ён усё больш і больш аддаляецца ад рэчаіснасці. Рэальнасць змяшалася са снамі, і часам цяжка зразумець, што існуе, а што нет. А сын усё паглыбляецца ў сны...

Першы акт гэтага спектакля проста цудоўны. Не, не так: звышвыдатны. Адзін з лепшых, што я ўвогуле бачыў. Усё збалансавана, і з дробных падзей і сцэн фарміруецца шыкоўны агульны малюнак.
Чаму я гавару так толькі пра першую дзею? Таму што другая дзея пакінула дваістае ўражанне. Кудысьці падзявалася збалансаванасць, агульны малюнак пачаў разбурацца. Нават тэхніка пачала дрэнна працавала (мікрафон) ці не працавала ўвогуле (тыя аўтаматычныя чатырохкутнікі зламаліся, і Падаляку прыйшлося самому іх перамяшчаць). Не, гульня заставался за высокім уроўні, тэкст не забывалі, але чагосьці ўжо не хапала. У выніку другі акт пакінуў нейкае скамечанае ўражанне. Быццам і тэкст сказалі, і асноўныя думкі перадалі, але пра штосьці забыліся...
Падмацавалі гэта ўражанне і паклоны, калі Гарбуку ўрычылі невядома які дыплом, а галоўныя акцёры так і не выйшлі на сцэну.

Састаў, каб не забыцца. Гарбук, Кучыц, Падаляка, Гардзіёнак, Белахвосцік, Чаўлытка, Сідарава, Кавальчук.
З акцёраў хацелася б вылучыць Рамана Падаляку (адзіны сын Саша) і Марыну Гардзіёнак (Ганна, адна з дачок).
У Рамана Падалякі добра атрымаўся вобраз сына. Паступовы пераход ад амаль звычайнага чалавека да таго, хто пачынае жыць у іншым свеце і інакш успрымае рэчаіснасць.
Марыну Гардзіёнак я памятую яшчэ па старому запісу «Кіма». І вось нарэшце, пасля шэрагу дробных роляў, я ўбачыў яе ў галоўнай ролі. Цудоўная Ганна. :heart:

Падсумоўваючы, хочацца яшчэ раз сказаць пра шэраг цікавасцяў у спектаклі, пра сэнс, схаваны ў спектаклі.
Я спадзяюся, што другі акт з канцоўнаю яшчэ дапрацуюць. Бо калі гэта зробяць, атрымаецца выдатнейшы спектакль, на які я гатовы буду вяртацца зноў і зноў.
А вярнуцца хочацца. Нават зараз.

Пасля спектакля з'явілася жаданне прачытаць арыгінальную п'есу. Можа там ёсць яшчэ іншыя цікавасці...

-----

У чарговы раз пераканаўся, што нішто так не азмрочвае спектаклі і канцэрты, як афіцыйнасць з бясконцымі падзякамі спонсарам.

@музыка: Дзецідзяцей - Нічога

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

13:23 

Театральное лето — 3. Брама неўміручасці

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


У сярэдзіне ліпеня па БТ-3 паказвалі тэлеспектакль Купалаўскага «Брама неўміручасці» паводле камедыі Кандрата Крапівы.
Паглядзець было цікава, але каб вельмі спадабался — такога няма.
Усё даволі прадказальна. За неўмірачасцю "паўзуць" усе кар'ерысты, падхалімы etc. І, безумоўна *сарказм гэта, ці не, вырашайце самі*, вельмі лагічны вывад: трэба працаваць, і ў першую чаргу работаць над сабою, а жадаць неўмірачасці — ні-ні, як можна!
Не, як сатыра — добра. Але, гледзячы гэты тэлеспектакль зараз, больш адзначаеш ігру акцёраў, чымсьці саму п'есу.
Вось неяк так.

А вось акцёры ў гэтым тэлеспектакле амаль усе — зоркі. Дубашынскі, Станюта, Бірыла, Браварская, Пекур, Рахленка, Стома, Кармунін...
Паўлу Дубашынскаму добра падыходзіць роля прафесара, Людміле Волкавай — яго лабаранткі.
Таксама адзначу Стэфанія Станюта (Марына Сяргееўна), Здзіслава Стому (Караўкін) і Паўла Кармуніна (Торгала).
А ўвогуле ў спектакле большасцю "маленькія ролі", таму адзначыць каго-небудзь цяжкавата.

@темы: театр, мнение, беларускае, Купалаўскі, БТ-3

23:19 

Театральное лето — 2. Каварства і любоў

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну што ж, працягнем...


Хочаш сябе ты пазнаць, — паглядзі на людзей, на іх справы.
Хочаш людзей зразумець, — у сэрца сваё загляні!

У нядзелю, якраз перад ад'ездам у Польшчу, па БТ-3 паказвалі «Каварства і любоў». Зразумела, што тады было не да спектакляў.
Таму дабраўся я да спектакля паводле мяшчанскай трагедыі Ф. Шылера толькі ў пачатку жніўня.

Спектакль спадабаўся. Добрая пастаноўка, выдатная ігра акцёраў. Добрая драматычная аснова спектакля.
Цікавая задума з катрынкаю і людзьмі, якія толькі лялькі ў чыёйсьці гульні.

Акцёрскія работы.
Безумоўна, адзначу Святлану Анікей у ролі Луізы. Цудоўная ігра. :heart: Вось тут проста веру. Фінальны маналог вельмі кранальны.
Геннадзь Аўсяннікаў, роля скрыпача Мілера. Выдатна атрымаўся вобраз бацькі Луізы.
Чамусьці спадабаўся Ігар Дзянісаў у ролі сакратара. Здаецца, нічога асаблівага, але чамусьці зачапіла.

Яшчэ адзін спектакль Купалаўскага і Раеўскага, які мне спадабаўся...

@темы: театр, мнение, беларускае, Купалаўскі, БТ-3

01:09 

Верасень. Тэатр. Не мой

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну што, сезон адкрыты. Тэатральны, зразумела. Адкрыты драмай «Не мой» тэатра імя Я. Купалы.

Састаў, каб быў на ўсякі выпадак. Гарцуева, Казела, Захарэвіч, Аўсяннікаў, Маляўскі, Белахвосцік, Рагаўцоў, Яскевіч, Падабед, Кірычэнка. Праграмкі ўсё ненадзейней: ужо блытаюць Гарбука з Аўсяннікавым.

Спектакль... шыкоўны. Выдатны спектакль.
І нават няма што асабліва сказаць. Музыка адпаведная. Сцэнаграфія — нешта ёсць. З цікавага — святло "фатаграфій" і дрэва, якое дагарвае.
Але ў выніку — цудоўны спектакль з моцнай гісторыяй і якаснай ігрой акцёраў. Брава Гарцуевай і Казеле. Цікавыя маналогі акцёраў ў канцы спектакля.
Спектакль з тых, пра якія нельга гаварыць. Яго трэба глядзець. А пасля вяртацца яшчэ раз...

І вось што дзіўна. Звычайна на «Не мой» нельга трапіць, бо раскупаюць квіткі. Гэтым ж разам — паўпусты партэр (пра астатняе не гавару), які я памятую толькі на "Вечары". Праходзячы, чуў, што 70% квіткоў не раскуплена...
Быў квіток на бельэтаж, але сеў у партэр. Не кудысьці далёка, а адносна па цэнтры 5 рада.
Дзіўныя рэчы здараюцца ў нашым свеце...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

00:14 

"Это я удачно заглянул" (с)

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Лето прошло. Много было всего. Я всё ещё не теряю надежду написать про Польшу, подытожить прочитанные книги и просмотренные записи спектаклей...

Но я сейчас не об этом.

Во-первых, в воскресенье в программе ТВ случайно наткнулся на рок-оперу "Песня пра долю" в понедельник. Надо сказать, что до этого программу смотрел, но не заметил... И откуда-то всплыло, что там вроде бы Дегтярёва участвовала. Приехал домой, проверил — действительно.
Что ж, посмотрел я её.
Мощно. Музыка, конечно, своеобразная, но в целом ничего. Вот только завывания мне не нравятся.
Исполнители. Елфимова я не сильно люблю, но в принципе было достойно. Вот только завывания... Женчак мне понравился больше, интересный молодой исполнитель.
Ну и Дегтярёва. Ох, это было просто великолепно, БРАВО! :red: Финальная песня про долю... невероятная.
Кацярына Дзегцярова — Песня пра долю
Скоро видео будет...

Вот. А сегодня я выбрался в центр. Номинально — "по школьным нуждам". De facto — ...
Зашёл в Горьковский, купил себе билет на "Бег" по Булгакову 14-го. Вот удивительное дело: живу в Минске 11-й год, а ни разу не то чтобы в этом театре не был — даже не помню, чтобы мимо проходил... :facepalm:
Затем купил собственно то, за чем ехал.
Зашёл в Купаловский, купил билет на "Не мой" 7-го. Не могу не: на столе кассы лежала большая афишка "Собаки на сене", правда, немного прикрытая другими. Может, если она с датой, попросить её потом себе?..
Пошёл на книжную. Собственно, просто так, наудачу. И повезло: совершенно неожиданно увидел "Майстра і Маргарыту", перевод на белорусский. Учитывая, что уже читал в электронном виде и перевод мне понравился, не смог не купить.
Ну а потом... я решил зайти вернуться к Купаловскому, чтобы зайти в книжный рядом с ним. Всё-таки букинистика там неплохая. Как говорится, что я теряю?
Теряю 50 тысяч на толстый томик избранных произведений Чехова в переводе на белорусский из той же серии "Скарбы сусветнай літаратуры".
Вот так. И всё это за 75 минут, пешком, от площади Независимости до Свердлова... Люблю я ходить. Быстро.

@темы: Я, БТ-3, БГАМТ, книги, беларускае, театр, мысли вслух, мнение

01:58 

Хам!

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вось і скончыўся тэатральны сезон. Скончыўся спектаклем Купалаўскага «Хам», які я паглядзеў другі раз.

Але... пачну здалёк (с).

Нёманская міф мяне зацікавіў (да таго ж я не верыў, што ўсё сыходзіцца да «сколько волка не корми, он всё равно в лес смотрит»), таму вырашыў прачытаць саму аповесць Ажэшкі, тым больш што ніколі не шкодна прачытаць арыгінал. Памятаю, год 5 таму, хацеў узяць у бібліятэцы (рускі пераклад), але мне сказалі, што рана.
Аповесць... проста шыкоўная. Напісана вельмі цікавай мовай, якая захавалася нават пасля перакладу з польскай.
Кніга атмасферная. Перадае тагачасную розніцу паміж саслоўямі, паміж простым людам і выміраючай шляхтай. І вельмі добра перадана прырода. Часам нават здаецца, што за акном шумяць дрэвы, і скрозь гэты шум зрэдку можна пачуць крык "Паро-о-ом!"

Ну а цяпер — наконт самой гісторыі.
Паставіць спектакль па цэлай аповесці — гэта, безумоўна, складана. А яшчэ больш складана поўнасцю захаваць аснову, не паставіўшы нейкую асобную частку аповесці і не змяніўшы сюжэт.
У "Хаме" Гарцуева гэта атрымалася. Але, на мой погляд, згублены не аддана ўвага некаторым дробязям, якія б лепей растлумачылі прычынна-следчую сувязь ўнутрані свет герояў і іх учынкі. Напрыклад тое, што Франка навучыла Паўла чытаць (калі чытаў, быў вельмі здзіўлены); у спектаклі аб гэтым сказана адным сказам Яўдохі. Не поўнасцю раскрыты вобразы Улляны з Філіпам, Яўдохі, Марцэлі. Я разумею, што ўсё ў спектаклі не перадаш; да таго ж жаданне высветліць гэтыя дробязі можа прымусіць каго-сьці прачытаць аповесць. Але мне ўсё-ткі шкада.
Але гэта справа дзясятая.

У спектаклі чамусьці больш звяртаеш увагу на Франку. Так, магчыма, гэта Валянціна Гарцуева настолькі шыкоўна грае, што больш нікога не бачыш; але я сумняваюся.
У кнізе Ажэшкі, хаця і там пэўная ўвага аддана Францы, застаецца месца для "хама" — Паўла. Там ён ўсё-ткі займае належнае яму месца галоўнага героя.
Паўлу не важна, што Франка парушыла клятву. "Хам" будзе спрабаваць змяніць Франку, будзе ўсё дараваць ёй, будзе ратаваць яе з рук урадніка, бо інакш яна патрапіць у Сібір.
Бо ЁН даў клятву, і ЁН будзе трываць яе нягледзячы ні на што.
Вось гэтага, галоўнага, я ў спектаклі не пабачыў. Але, магчыма, я проста няўважліва глядзеў.

Ух, цяжка перадаць зблытаныя думкі...

Цяпер можна пасказаць і пра сённяшні спектакль.
Састаў быў амаль той жа, толькі Белахвосцік замест Талкачовай і Яскевіч замест Рудэні.
Сядзеў на бельэтажы, і таму больш увагі звярнуў на саму сцэну.
Цудоўныя дэкарацыі мне здаецца, я гэта ўжо пісаў мінулым разам. Яшчэ ўразіў крыж: крыж каханню, крыж веры Паўла.
А яшчэ вельмі спадабалася святло, крыху рассеянае. Вельмі прыгожа выглядае; яшчэ зараз падумаў, што стваралі ілюзію святла, якое падае праз лісце дрэў.
І музыка, якая цудоўна падыходзіць да падзей. Адну мелодыю я спадзяюся знайсці, бо велмі ж спадабалася.

-----

Не люблю я пісаць пра гледачоў. Бо амаль заўсёды негатыў. Тэлефонныя званкі — гэта ўжо звыклая рэч.
Вось і сёння. Прыйшлі, пераселі аднекуль, "каб было лепш бачна". А некалькі разоў акцёры выходзілі на край сцэны, які з тых месцаў ня бачны. Як?! Нам, і ня бачна?! Не, гэта абавязкова трэба тэрмінова абмеркаваць! І пляваць, што артысты без мікрафонаў і гавораць ціха. Увесь свет тэатр пачакае...
Потым гэтыя жанчыны, здаецца, зразумелі, што яны трапілі не на той спектакль. Вой, дык гэта таксама трэба адзначыць — шумаценнем паперы, з якой дастаюць цукеркі.
І увё-ткі я ўдзячны гэтым людзям. Што яны сышлі з другога акта.

-----

Лета. Зноў я "наездамі", і зноў безліч падзей (Польшча, балота з галубікай), прачытаных кніг («Тры таварышы» Рэмарка, «Амерыка» Кафкі, «Завальня» Баршчэўскага, перачытаны «Слімак на схіле» Стругацкіх), прагледжаных спектакляў («Каварства і любоў», «Брама неўміручасці»)...
І адсутнасць часу ўсё запісаць.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, Купалаўскі

11:30 

На Чорных Лядах

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
У чацвер на БТ-3 адбылася, як гэта ні дзіўна гучыць, прэм'ера фільма 1995 г.
Фільм пра Слуцкі збройны чын 1920 г., паводле апавяданняў Васіля Быкава.



Трэба будзе паглядзець, калі будзе вольны час...

@темы: беларускае, кино

01:17 

Книжный июнь-2014. Часть 1

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Нужно написать сейчас, иначе я не напишу этого никогда. (с)

Что ж, июнь заканчивается, а запасы не меряны, убытки не считаны значит надо подытожить прочитанное.

Джордж Оруэлл, «1984», «Скотный двор».
Нечакана для сябе адкрыў гэтую кнігу. Адкрыў і... паглыбіўся ў яе. Чытаў у перакладзе на беларускую мову, таму і каментарый па-беларуску.
«1984». Я яго чамусьці ўспрымаю як раман-перасцярогу, і ніяк інакш. Бо гэтая будучыня... занадта жорсткая, каб замяніць жыццё.
Так, 1984 год даўно мінуў а да 2050 яшчэ далёка, а большасці з таго, што ёсць у кнізе, няма ў сённяшнім жыцці. Але... свет змяняецца, і невядома, як ён зменіцца наступным разам.
Але вярнуся да рамана і адыйду ад разважанняў. Тут апавядаецца крышачку сюжэта.
Крыху жудасная гісторыя, і, паўтару, успрымаецца менавіта як перасцярога. Раман напісаны ў 1949 годзе, 65 год таму. І, гледзячы у гісторыю ХХ стагоддзя бачыш нейкія супадзенні с падзеямі рамана...
Чамусьці, калі чытаў, узгадаў "Град обреченный" Стругацкіх. Там таксама быў Эксперымент (тое, што адбываецца ў «1984», я не магу назваць інакш: то Эксперымент над чалавекам, над яго магчымасцямі і маральнай моцай) і таксама паказаны шлях героя на розных ступенях, эвалюцыя героя.
«Ферма». Таксама шыкоўны твор, але калі параўноваць з «1984», то спадабалася менш, бо крышачку засталося ўражанне "замалёўка". Сатыра на ўсё наша жыццё, дзе да ўлады прыходзяць неўдзячныя свінні з моцнымі сабакамі, а астатнім прыходзіцца ўпарта працаваць. Жыццё, дзе дасягненні Рэвалюцыі і Паўстання лёгка знішчаюцца тымі, хто прыходзяць пасля яго. Жыццё, дзе дакументы раптоўна могуць быць зменены, а падман і няўдзячнасць пануюць сярод тых, хто дасягнуў вяршыні.
Дзякуй Оруэлу за гэты твор. Скарочаная гісторыя чалавецтва ў невялічкай аповесці пра жывёлаў :-D

to be continued

@темы: беларускае, книги, мнение, мысли вслух

01:44 

Апошні шанс

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Пасля доўгага перапынку на БТ-3 зноў паказалі спектакль.
«Апошні шанс» паводле твора Васіля Быкава.



Рэжысёр-пастаноўшчык: Валерый Раеўскі
Аператар-пастаноўшчык: Барыс Герлаван
Кампазітар: Сяргей Картэс

Ролі выконвалі:
Цясленка — Віктар Тарасаў
Паліна Іванаўна — Марыя Захарэвіч
Захар — Мікалай Кірычэнка
Бароўскі — Уладзімір Кін-Камінскі
Мацей — Павел Кармунін
Дар'я — Галіна Макарава
Юлька — Ала Ельяшэвіч
Гатоўчык — Аляксандр Падабед
Зуеў — Аляксандр Мароз
Маер — Аўгуст Мілаванаў
Ксяндзоў — Георгій Маляўскі
Будка — Уладзімір Кудрэвіч
Пяткін — Аляксандр Уладамірскі

Гэта ўжо шмат пра што гаворыць.
Спектакль, безумоўна, варта паглядзець. Быкава на сцэне ўвогуле рэдка ставілі. А тут ставіў Раеўскі з зорнымі акцёрамі.

-----
Свае ўражанні.
Апошні шанс. Для кагосьці — ўзвысіцца перад начальствам. Для кагосьці — выканаць загад начальства. Для кагосьці — паспрабаваць выратаваць людзей. А для кагосьці — проста выжыць...
Моцны і цяжкі спектакль. Хаця спектакль пра вайну і не можа быць лёгкім.
Ізноў здзіўляюся здольнасці Быкава "раскрыць" персанажа. Тут гэта атрымалася шыкоўна.
Добрая ігра акцёраў. Каго хацелася б адзначыць? Усіх. Бо ўзровень акцёрскай ігры тут надзвычай высокі. Але калі адзначаць асобна — Ельяшэвіч (добра атрымалася нязломленая дзяўчынка) і Кудрэвіч (сапраўдны кат!).

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

00:23 

Беларусь на крыжы вякоў

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Я тыдзень-два таму пісаў пра гэты фільм.



Фільм пра гісторыю Беларусі ад часоў заснавання Полацкага княства (да якога моманта - дакладна не ведаю, паглядзеў пакуль толькі 2/3).
Фільм даволі цікавы. Некаторыя "рэстаўрацыі мінулых падзей" атрымаліся цудоўна.
Што не спадабалася — неяк ж занадта часта паўтараюцца некаторыя кадры.

@темы: беларускае, кино, мнение, мысли вслух

22:56 

Чорная панна Нясвіжа

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Тыдзень таму прачытаў п'есу Дударава. Ну а сёння пайшоў на спектакль у Купалаўскі.
Акцёры, каб не забыцца: Яравенка, Шпілеўская, Маляўскі, Рудэня, Ельяшэвіч, Кірычэнка, Чарнігін.

Выдатны спектакль. І прыгожы. Менавіта так: прыгожы і сумны.
Цікавыя вырашэнні дэкарацый і змен месца падзей. Шыкоўныя касцюмы, вельмі ж прыгожыя. Музычная афарбоўка адпаведная.
Барбару і Бжэнку грала Юлія Шпілеўская. Грала добра, вельмі спадабалася. Яшчэ адзначу пераход ад Барбары да Бжэнкі, які атрымаўся цудоўна.
А вось наконт Жыгімонта, роль якога выконваў Аляксей Яравенка, таго ж сказаць не магу. Увогуле няблага, але не хапала эмоцый. Скорбі па жонцы, якой няма, але каханне яшчэ жыве. Хацелася б наступным разам пабачыць каго-небудзь іншага, параўнаць.
Кірычэнка падыходзіць роля Мнішака.

Ва ўсякім разе — дзякуй усім за шыкоўны спектакль.

Здаецца, першы спектакль у Купалаўскім, калі былі водящие (цікава, як гэта будзе па-беларуску: тыя, якія водзяць? :-D).
У мяне, здаецца, з'явіліся любімыя месцы ў Купалаўскім (акрамя сярэдзіны партэра на недарагіх спектаклях): 31 і 40 у бельэтажы.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Купалаўскі

02:30 

Васіль Быкаў. 90 год таму...

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
90 год таму нарадзіўся таленавіты беларускі пісьменнік. Мо нават адзін з самых таленавітых.
Васіль Быкаў.



Народны пісьменнік Беларусі, уладальнік некалькіх прэмій... Але не гэта галоўнае.
Галоўнае тое, што гэта чалавек, які прайшоў праз усю вайну. І амаль ва ўсёй сваёй творчасці Васіль Быкаў спрабаваў распавесці нам пра яе. Расказаць, якой вайна была насамрэч, аб тым выбары, які трэба было рабіць.
У свой час яго не заўсёды разумелі, бо і расказваў ён інакш. Як мог толькі ён.

90 год. Так хутка бяжыць час, і як цяжка не згубіць у віры жыцця самае каштоўнае...

-----

Для тех. кто белорусского языка не знает, с творчеством писателя не знаком.

@темы: книги, даты, беларускае

18:30 

Обзор документалок. Часть 1

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Находясь у бабушки, начал смотреть документальные фильмы по БТ-3. И записывать.

«Тропой волка».

Красивый и грустный фильм не только о взаимоотношениях людей и волков в принципе, но и судьбе одного волка, прирученного человеком...

«Замки Беларуси».
Фильм про замки Беларуси, их историю. Будет интересен тому, кто ничего не знает про историческую архитектуру Беларуси.

«Евгений Глебов. Свет далёкой звезды».

Замечательный фильм про выдающегося белорусского композитора. Вроде бы ничего особенного, но... красивый фильм. С великолепнейшей музыкой.
Фильм показывали два раза. Первый раз включил случайно, но понравилась программа настолько, что сидел до часа ночи, чтобы записать.
Фильм заинтересовал настолько, что захотелось найти музыку Глебова, послушать... Можно сказать, что свою цель фильм выполнил: заставил заинтересоваться творчеством этого человека...

Музыка из балета «Маленький принц».

«Янка Купала. "...Я адплаціў народу..."»

Цікавы фільм. Здаецца ж, што ведаем пра Купалу. Але было вельмі прыемна паглядзець гэты фільм.

«Мікалай Пінігін. Мяне няма».
Не спадабалася. Зусім. Фільм ні пра што. Такое ўражанне, што далі грошы зняць фільм. Зняць добра не атрымалася, але вырашылі: нешта атрымалася — і тое добра. А ў астатні час паздымаем рэпетыцыі...
А можа гэта я такі дурань і нічога не разумею... :upset:

«Горад Боны і Давыда».

Фільм пра адзін з гарадоў Беларусі (Давыд-Гарадок). Караценька, але пазнавальна.

«Леонард Бернстайн. Размышления»
Интересный фильм про выдающегося американского дирижёра и композитора. Много нового узнал. Не смотреть тем, кто не выносит музыку с дёрганым ритмом.

-----

Яшчэ запісаў (але не паспеў паглядзець) фільм «Беларусь на крыжы вякоў» (2000, 2002), цікавы ўжо тым, што гэта амаль двухчасавы фільм пра гісторыю Беларусі ад часоў Полацкага княства і далей.
Трэба будзе паглядзець.

@темы: мысли вслух, музыка, мнение, кино, беларускае

22:18 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вельмі прыгожы спеў на верш Уладзіміра Караткевіча...



Уладзімір Караткевіч. Як сканаю — душа застанецца

@темы: музыка, беларускае, Караткевіч, стихи

18:15 

Ілюстрацыі Васіля Шаранговіча да «Пана Тадэвуша» Міцкевіча

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ілюстратар — Васіль Шаранговіч.
Цудоўныя ілюстрацыі знойдзены ў выданні 1985 г.

Супервокладка:


А гэта, мне здаецца, партрэт ужо самога Пана Тадэвуша.


Ну і 24 ілюстрацыі...

Сканаваў я.

@музыка: Astor Piazzolla — The Four Seasons

@темы: книги, иллюстрации, беларускае

22:21 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ладно, похвалюсь тут.

Вторая часть "Швейка" Ярослава Гашека на белорусском языке. Издание 1931 года, перевод Крапивы.
Мною распознана четверть исходного DjVu, я же редактировал/оформлял конечный файл.

@темы: Я, беларускае, книги, мысли вслух

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная