• ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: театр (список заголовков)
23:40 

Адвечная песня

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Чарговы (мне тут менавіта гэтае слоўца падабаецца) раз схадзіў на «Адвечку». А таксама зрабіў немагчымае захапіў з сабою Жэню пасля марных, амаль гадавых, высілкаў выбрацца кудысьці разам у драматычны тэатр.

Наконт спектаклю — :heart::heart::heart: Я яго па-ранейшаму моцна люблю.
Для мяне адна з адзнак якасці спектакля — гэта наяўнасць другога, трэцяга і астатніх планаў. Дык вось, у «Адвечцы» яны не толькі ёсць, але й жывуць самастойным жыццём не менш захапляльныя, чымсьці асноўныя падзеі.
Касякі невялічкія былі, але ўражання ўвогуле не псавалі.
Усім акцёрам вялікі-вялікі дзякуй. :red:

А пасля спектаклю нечакана адбылася сустрэча з акцёрамі. Раней хоць папярэджвалі, а цяпер... Не, я за правядзенне гэткіх сустрэч з папярэднім паведамленнем — а мо' я пачую пра яе і захачу наведаць?..
Насамрэч, я не ведаю, што можна абмяркоўваць пасля «Адвечкі». На мой погляд, можна дзякаваць, выказваць незадавальненне, але вось сур'ёзных момантаў для абмеркавання я не бачу.
Так, між тым, і адбылося — у асноўным была размова з пэўнымі артыстамі (Сігоў, Мархель, крыху Сідаркевіч), але ж і пра стварэнне спектакля і гісторіі, з ім звязаныя, таксама пагутарылі.
Увогуле, вельмі прыемнае мерапрыемства. Вось толькі нечаму даволі блага было часам чуваць, хаця й другі рад...

Са здзіўленнем пачуў, што гэта быў 313 спектакль...

@темы: Адвечная песня, РТБД, мнение, мысли вслух, театр

16:10 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
В следующую пятницу, 25 декабря, с 16.05 по 17.35 по "Беларусь-3" — запись концерта БГАМТа «Волшебный мир оперетты», который состоялся 27 ноября в Молодечно.

@темы: БГАМТ, БТ-3, театр

19:28 

My fair lady

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вчера с Женей опять сходили посмотреть нашу «Леди», тем более в этом сезоне ещё не ходили, да и состав интересный.

Бессмысленно ползающая по сцене толпа всё так же раздражает. Звук, как и в «Шаломе», печален: надо пройти во время песни вглубь сцены — и окончание фразы «это было б...» кардинально съедается; звуки падающего на пол тела балета перекрывают всё; ну и прочие "прелести" подвесных микрофонов. И второй акт по-прежнему смотреть приятнее и интереснее. И трио Хиггинс-Элиза-Пирс всё так же правит балом.
В общем, «всё течёт, ничего не меняется»...

Элизу вчера играла Илона Казакевич, видели её впервые с премьеры с Сутько. Конечно, впечатления по сравнению с теми кардинально различаются. Хорошо вышло. Актёрски у неё как юмористические, так и драматические сцены выходят замечательно. Вокально, такое ощущение, ей некоторые песни исполнять не очень удобно («Подожди, Генри Хиггинс», быстрое «Я танцевать хорошо»), но и манеры пения у неё и Саши Римкевич различные. В каких-то мелочах лучше Саша Римкевич, где-то Илона. В общем, обе Элизы имеют равное право на существование.
Эдик по-прежнему хорош. Правда, более нервным стал в конце спектакля. И, такое ощущение, несколько более "дёрганым".
Катя Дегтярёва просто замечательная :heart:

Косяки были, хотя "Леди" я ещё наизусть не знаю :-D. Циркунович в начале раньше времени такси пошёл ловить, Эдик в финале с одной строкой ошибся. Но всё, в целом не критично.
"Крепостная башня" — это можно :)

@темы: БГАМТ, Леди, мнение, мысли вслух, театр

17:03 

Translations

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну вось, дарэчы, і запіс Купалаўскіх «Translations».


Дзейныя асобы і выканаўцы:
Манус — Сяргей Рудэня
Сара — Ганна Хітрык
Джымі Джэк — Віктар Манаеў
Мэйрэ — Валянціна Гарцуева
Доўлці — Міхаіл Зуй
Брыджыт — Кацярына Яворская
Х'ю — Аляксандр Падабед
Оўэн — Сяргей Чуб
Капітан Лэнсі — Арцём Бародзіч
Лейтэнант Ёланд — Раман Падаляка
Ваяры — Павел Астравух, Іван Кушнярук, Аляксандр Паўлаў, Дзмітрый Тумас


У якасці зыходнікаў запісу выкарыстоўваліся запіс AND01AND і мой запіс; аб'ядноўваў іх, каб зладаваць запіс без памылак, таксама Андрэй. Таму значная большасць падзяк накіроўваецца ў яго бок.

Спампаваць мажліва тут (спасылка дзейнічае да 27 снежня) ці з трэкера. Каму будзе трэба — пішыце, перададзім як-небудзь.

Ну і бяру свае словы наконт гэтага паказу назад. Можа, ў тэатры неяк не заходзіла. Але ў запісу ўсё цудоўна. Сама меней, як аўдыёспектакль яно вельмі добра.
Ну і асаблівасць, па якой можна пазнаць апошні паказ — на 00.14.20 дэкарацыі не вытрымліваюць.

-----

А між тым, у гэтую сераду будзе запіс «Сымона-музыкі» з Казела ў ролі Сымона.

@темы: театр, записи, Купалаўскі, БТ-3, Translations

14:39 

Чудо

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Что-то Чудо теперь раз в два месяца. Не нравится мне это, увы...

Косячили вчера... почти все. Практически всё — тексты, но забытие ключевых слов приводило, понятное дело, и к большему. Ну и вообще очень часто выбрасывали пару-тройку слов из текста или перефразировали. Пришедшему первый раз практически всё будет незаметно, а вот если знать спектакль, то это неприятно.
Начало несколько невнятное было. Но после дуэта Медведя с Принцессой всё стало уже ровнее и вполне хорошо. Хотя косяки остались.
В том же начале микрофон у кого-то просто ужасно шипел. То ли у Якубовича, то ли у Осипца, то ли попеременно...
УБЕРИТЕ КРУКОВСКОГО!!! :facepalm: Письмо ужасно. И постоянная игра на публику там, где не надо...
Тем не менее, ЧУДО. Прекрасное, несмотря ни на что.

Как всегда, актёрам спасибо.
Эдик, видимо, решил отлажать за все спектакли, уже бывшие и, надеюсь, за все будущие. И «милая девушка» сказать забыл, и «дайте мне руку» сказать забыл, и по мелочам...
Илона шикарна. :red: В принципе была очень хороша, ну и два раза вытаскивала моменты с косяками. Глаза после не прозвучавшего "дайте мне руку" были выразительны.
Якубович... со словами в начале было не очень. Но вообще очень люблю его Волшебника, его могологи во втором акте.
Очень понравилась вчера Катя Дегтярёва. :heart: Осипец с Мальцевичем молодцы.

Как же, оказывается, приятно после "Шалома" слышать нормальное, полноценное звучание оркестра!.. Спасибо оркестру и Макаревичу. А ещё так редко увидишь, когда часть оркестра на спектакле встаёт, чтобы посмотреть на происходящее на сцене (:

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Чудо, БГАМТ

22:54 

Чарнобыльская малітва

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Звычайна «Чарнобыльская малітва» ідзе ў РТБД 26 красавіка, але з нагоды ўручэння Нобелеўскай прэміі Святлане Алексіевіч, паводле кнігі якой спектакль і пастаўлены, спектакль паказалі і сёння.

Падрабязна пра спектакль ды ўвогуле «Чарнобыльскую малітву» будзе пазней, бо я два дні таму пачаў чытаць кнігу ў перакладзе на беларускі. Хочацца ўсё-ткі скласці суцэльнае меркаванне.

Спектакль моцны. Такія павінны быць. Проста павінны.
Надзіва, зусім не слязлівы. Жудасны, але іначай і быць не можа. Тэма абавязвае.

«Рэканструкцыя пачуцця, а не падзеі».
Святлана Алексіевіч, «Чарнобыльская малітва»


Гэта не пераказ падзей. Гэта ўспаміны людзей, іх уражанні, іх лёсы. І нават за гэтым паўстае шэраг істотных пытанняў. Аб упэўненасці людзей, што горай за вайну быць нічога не можа (што ж тады гэта?). Адносін улад і надання ўвагі катастрофе. Адносін да тых, хто непасрэдна пацярпеў ад аварыі. Пытанне аб тым, што Чарнобыль і адабраў, і падарыў прытулак. Пытанне смерці.

Усім акцёрам дзякуй вялікі. Асабліва адзначу Таццяну Мархель, Вераніку Буслаеву, Ганну Маслоўскую-Анісенка-Арыніч (трэба ўсё ж запытацца, якую фамілію зараз правільна выкарыстоўваць), Валянціна Салаўёва.

Мне цікава, што рабіў хлопец з апаратам, седзячы ў праходзе на ўзроўні 1-2 радоў? Здаецца ж, не відэа, бо надта часта ён яго адварочваў і нешта мяняў, перасоўваў і іншае. Але й фатаграрваць з такога становішча... Нешта я на разумею...

-----

Перад спектаклем адкрылі выставу мастакоў аб'яднання «МЫ». Цудоўная выстава, шматгранная. Ёсць думка захапіць на "Адвечку" фотаапарат.
Увогуле, вельмі цікавыя і прыемныя выставы ў РТБД. Варта падзякаваць чалавеку, які за гэта адказвае. Што на свет (хаця і ў невялічкую прастору файе тэатру) выходзяць цудоўныя творы.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Чарнобыльская малітва, РТБД

16:03 

Наш "Скрипач на крыше"

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Как-то сложилось, что после прогона "Шалома..." мы на него больше не забредали. Всё позже, всё как-нибудь. "Скрипач" свердловчан придал дополнительный импульс, и спустя почти три месяца после него мы вернулись на нашу постановку. Дополнительное ускорение придало появление Осипца в составе. В общем, звёзды сошлись :) А вообще, получается, мы были спустя ровно один год и один день после прогона.

Если ходить на спектакль постоянно, то глаз постепенно "замыливается". На вот редко получается прийти на спектакль после долгого перерыва и попытаться взглянуть заново.
Юмор Горина очень оживляет постановку, особенно после свердловской постановки. Но тут проблема в том, что практически без изменений брали его пьесу, заодно добавляя куски из оригинального мюзикла/фильма.
То же относится к музыке. В целом еврейских мотивов в музыке Ходоско нет или почти нет, скорее православие. Уместность в спектакле соответствующая. Некоторая красивая, бесспорно, но она тут лишняя. Ну и в принципе, я, как и на прогоне, слышу, где музыка Ходоска, а где Бока. Что раздражает и неприятно. К примеру, дуэт Годл и Перчика во втором акте выбивался фатально.
Самая главная проблема спектакля — звук. Это просто ужасно. Первый ряд партера — и огромнейшую часть текста и песен банально не слышно либо же не разобрать. Руки оторвать тому, кто придумал вставлять подвесные в мюзиклы, где нет такой статики, как в оперетте, и совершенно другие задачи. Громко звука зависит от близости к микрофону. Визит бабушки Голды — Кузьмицкую с "мазел тов" не слышно вообще. "Анатевка" — все артисты и оркестр замирают, чтобы до микрофона долетело "доска, ведро..." :facepalm: Извините, но это убого. Спасало лишь знание оригинала, что позволяло угадывать слова артистов. Просто издевательство. Напомню, первый ряд партера, а далеко не последний.
Резанула сцена свадьбы, когда Перчик хочет станцевать с Годл. Неоправданная быстрота, с которой всё происходит и начинают танцевать, ужасна. Из-за этого полностью исчезает момент ломки традиций, столь важный в спектакле. Ощущение, что все долгие годы просто ждали разрешения ребе на танец мужчины с женщиной, чтобы кинуться танцевать.
В первом акте, такое ощущение, некоторые моменты просто продинамили. Раздумий Тевье перед благословением Цейтл и Мотла не было вообще. Балет на молитву также не вышел. А бутылка на танце отвалилась эпично. Но могли бы хотя бы красивые бутылки взять, а не пластиковые из-под пива, что ужасно.
Я не могу назвать нашу постановку плохой; хорошего было тоже довольно много но критика наше всё. Просто если сравнивать спектакль как с оригинальным фильмом (музыкальная составляющая), так и со спектаклем "Памінальная малітва" Купаловского, то "Шалом..." уступает им обоим. Синтеза как такового не вышло. Больше банальная склейка фрагментов из разных источников.

В целом мне понравилось гораздо больше, нежели на прогоне. Возможно, сказывалось знание того, что можно ожидать, и такого резкого диссонанса в желаемом и увиденном не было. Не сказать, что что-то кардинально изменилось... Разделение по актам такое же дурацкое, а концовка со словами "мир вам, люди!" такая же несвязная.
Второй акт впечатлил значительно больше, первый же оставил после себя достаточно вопросов. Но второй в принципе всегда выплывет за счёт драматических сцен.

Актёры. Всем большое спасибо :heart:
Сегодня в роли Тевье выходил Александр Осипец. Выходил лишь второй раз и с интервалом в год. Поэтому тяжело критиковать в любом случае, ибо, на мой взгляд, не иметь достаточной практики в роли — не самый лучший вариант перед выходом на сцену. Тем не менее, всё было достойно и очень хорошо. Второй акт просто шикарен, за сцену с Хавой отдельные слова благодарности :red:
Лидия Кузьмицкая прекрасна в роли жены Тевье. Мощно. :white:
Лют. Извините, ну визуально же старше остальных дочек, даже тех, кому она по сюжету приходится младше. Портит впечатление.
Саша Жук-Войцехович премьерила Годл. Хорошо вышло, умничка.
Русецкий неплох в роли Перчика. Пока лишь в двух спектаклях он однозначно уместен: в "Летучей мышке" и здесь.
Анзор в паре с Дементьевой хорошо смотрятся.
Вот Ента в "Шаломе" — однозначно роль Гайды. Ну а Кузьмин везде хорош. :)
Очень понравилась одна из артисток хора в роли одной из младших дочек Тевье. По фотографиям опознал — Мария Шведко. Удивительная живость и непосредственность. Отдельное спасибо за микромомент, когда Тевье отправляет в Сибирь Годл. В общем, актёрского роста девушке :) Ну и другая девушка-младшая_дочка была неплоха.

В общем, смотреть можно. Было бы хорошо месяца через 3-4 вернуться посмотреть на Заянчковского в роли Тевье, потому что умом я понимаю, что за год игры на сцене образ у него должен был сложиться неплохой.
Но, повторю, гораздо-гораздо больше удовольствия получал бы от просмотра, если бы был нормальный звук.

-----

А вообще — прибейте уберите куда-нибудь подальше нынешнее руководство театра! Это же жуткий ужас, или ужасная жуть. (с)
Эта практика "одного состава"... Уже за одну неё нынешнее руководство следует прибрать куда подальше. Ибо это банальное неуважение к актёрскому труду и волюнтаризм при принятии решений... Зритель выберет. Сам. Порекомендовав спектакль или нет, вернувшись или нет.
Я вот до сих пор страстно хочу увидеть Катю Дегтярёву в "Шаломе..." Ну вижу я её в этой роли. Чтобы не ходить далеко, интересно было бы увидеть ещё Илону в роли Хавы. Снова наслаждаться Дементьевой в "Летучке". Не шаманить после очередной премьеры, чтобы второй состав не сняли, и стараться попасть на второй премьерный состав.
Ну а Круковский в следующем "Чуде"... Извините, но такое ощущение, что всем уже совсем всё равно.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Шалом Алейхем, БГАМТ

15:33 

Арт

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Калі ў афішы на снежань пабачыў «Арт», вырашыў схадзіць. Даводзілася чуць аб папярэднай пастаноўцы ў выкананні Манаеў-Забара-Журавель, цікава было даведацца аб гэтай гісторыі. Таму 2 снежня я выправіўся ў Купалаўскі.

Калі чалавек за вялікія грошы набывае амаль белае палатно, на якім можна разгледзіць хіба нейкія ледзь заўважныя белыя ж палосы, — рэакцыя неадназначная. Серж, адзін з трох даўніх сяброў, робіць менавіта так. Другі сябра, Марк, зразумець учынак сябра не можа. І пакаціўся снежны ком непаразумення, які прыцягвае да справы і Івана — апошняго з трох сяброў. І пачалося...

Быў на складзе акцёраў Казела-Гарбуз-Зуй. Усе малайцы, з пункту гледжання акцёрскай гульні ўсё добра.
Аляксандр Казела — як раз такі добры Серж. Знешне спакойны, поўны ўнутраняй пашаны, але невядома, што адбываецца ўнутры яго герою. Такі Серж насамрэч мог купіць гэтую белую карціну. І нават у канцы ён застаецца самім сабой, неперайначаным.
Алег Гарбуз — цудоўны Марк. Калі ўпершыню пабачыў яго на сцэне, то першаю думкаю было «як жа ён пастарэў...» Шчырыя эмоцыі, экспрэсіўнасць ва ўсім.
Міхаіл Зуй — вагаючыся Іван. Таксама добра.

Спектакль пра адносіны паміж людзьмі. Пра здольнасць чуць і разумець адзін аднога. Здольнасць саступіць пры патрэбе ці, сама меней, зрабіць выгляд гэтага. Здольнасць быць самім сабою, мець уласнае меркаванне.
Спектакль... добры. Я не магу назваць пастаноўку благой, ні ў якім разе. Але шэдэўральнаю — таксама. І калі спрабаваць знайсці яе месца паміж "блага" й "добра", то для мяне яно будзе вышэй за сярэдзіну, але да найвышэйшай планачки спектаклю, зноў жа, на мой погляд, даволі далёка.
І што больш за ўсё мяне раздражняе, дык гэта тое, што я адэкватна не магу сфармуляваць свае прэтэнзіі да пастаноўкі. :facepalm:
Пасля доўгіх унутраных пошукаў нарэшце здолеў знайсці больш-менш прыстойны выраз: адсутнасць паўз. Калі апусціць пачатак спектаклю, першыя хвілін 25, калі замацоўваецца сюжэтная глеба, ды самую канцоўку, то паўз не было. Астатнія 75 хвілін займае сцэна ў хаціне Сержа. Сцэна, якая ў сабе змяшчае ўсю разнастасць магчымых зносін паміж людзьмі, ад дракі да шчырага яднання, ад жорсткага неразумення да выпадковага паразумення й пяшчоты. І нават проста сузіраць гэткія шчырыя чалавечыя эмоцыі цяжкавата. І, што вельмі рэдка са мною здараецца, пасля спектаклю чамусьці вяртаўся стомленым, хаця й адпачываў увесь дзень... Усё гэта напоўнена гумарам, да таго ж зусім не благім.
Магчыма, значную ролю адыграла асабістае ўспрыманне. Усё ж "чыстую" камедыю (ці адносна "чыстую", бо поўнасцю "чыстай" камедыі, як і іншых жанраў, не існуе) я не надта люблю. Вось «Адамавымі жартамі» я адразу не пранікся, але пасля яшчэ добра "дагнала". Але тут пакуль што не "даганяе". Можа, схаджу ячшэ на іншы склад акцёраў дзесь праз год, але пакуль што не хачу.

Зала... пасля аншлагавага «Сымона-музыкі» здавалася пустою. Не, пустою яна, зразумела, не была, але пасля таго, як людзі нават стоячы глядзелі "Сымона-музыку", прагалы ў партэры ды на бельэтажы ззялі яскрава. Улічваючы, што пэўная частка "свае" ці з іншых тэатраў, — дзіўнавата для прэм'еры.

У мяне вельмі дурная думка паспрабаваць напісаць на БТ-3. Якія жарты лёсу не здараюцца, можа й ёсць стары запіс з складам Манаеў-Забара-Журавель? Запісалі ж спектакль не надта масцітай "Вольнай сцэны", два спектаклі Альтэрнатыўнага тэатру...

Ну і на заканчэнне фраза са спекаклю, а то чаго толькі ў мяне галава баліць))) Знакі прыпынку спрабаваў расставіць так, каб можна было прачытаць і зразумець сэнс.
Калі: я — я, калі я — я; і ты — ты, калі ты — ты; — тады я — гэта я, а ты — гэта ты. А калі: я — я, калі ты — ты; і ты — ты, калі я — я; — тады я — гэта ты, а ты — гэта я.
«Арт», Ясміна Рэза


-----

А ля дошкі Уладзіміру Караткевічу ў Мінске, што на доме па вуліцы Карла Маркса, кветкі ды лампадкі...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Купалаўскі

23:34 

Стулья

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Двоюродная сестра выразила желание приобщиться к искусству, и я не смог не показать ей наш дипломат. :)
В целом она согласна с нашим мнением по поводу спектакля, что своеобразно. Сходить, по её словам, можно, но чтобы ходить постоянно/часто — нет. Второй акт ей понравился меньше. Песенка таитянок ей тоже показалась бесконечно длинной. А из актёров в первую очередь выделила Шамхала-режиссёра и Якубовича-Бендера.

Мне, по-хорошему, идти бы особо не надо было, ибо уже недавно видел (и не единожды в принципе). К тому же прилепившаяся в прошлую среду простуда окончательно ещё не выветрилась, хотя пик болезни, кажется, минул. Однако не бросать же человека))) А то она даже в музыкальный вместо ДК профсоюзов приехала, а посему в зал мы входили на пять минут позже 19.00; благо, спектакль задержали.
Начало как-то не клеилось. И фразочек колких прилично не произнесли, и отдельно стоящий стул в музей не вынесли (еле успели). Потом пошло получше, но как-то начало обоих актов проигрывают на общем фоне.
А вот вторая половина первого акта, как всегда, доставляла удовольствие. Очень люблю сцены у Боур, танго и бомжей. Какое совмещение несовместимого! :D Спасибо Шпилевской и Якубовичу за танго.

Всем актёрам большое спасибо.
Золотарь как-то блекло в роли завпоста.
Мациевской в первом акте и Эдику во втором какой-то совсем неудачный микрофон попадался.
Предпоследний стул, такое ощущение, успели открыть раньше положенного. По крайней мере, топорщился он подозрительно.
Римшу тоже преобразили в стиле большинства женских персонажей спектакля. А хорошо смотрелось)

Всё же у ТМ я гораздо больше люблю «Собаку» и «Гусаров». В «Стульях» скорее отдельные номера, но не спектакль как единое целое. Увы.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Территория мюзикла, Стулья

16:42 

Translations

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Всем, кто ждёт:

в пятницу 11 декабря с 14.55 по 17.15 по «Беларусь-3» будет показ записи последнего спектакля «Translations» театра им. Я. Купалы.

Запись, надеюсь, будет. Я и другие люди будут стараться.

@темы: театр, записи, вниманию достопочтенной публики, Купалаўскі, БТ-3, мысли вслух, Translations

20:00 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Блин, вот что за невезение!

Случайно нашёл, что 16 декабря в филармонии будет юбилейный вечер Национального оркестра им. Жиновича. А в программе — много интересного, в т.ч. фрагменты рок-оперы «Песня пра долю», которую я уже давно после записи хочу увидеть/услышать вживую...
И как раз в этот день в РТБД «Адвечка», а билеты уже куплены... :-(

И вообще. Почему практически всё самое интересное в декабре выпадает исключительно на вторую декаду?

Всемирный заговор, не иначе.

-----

В тему, пока не забыл.

Случайно наткнулся на информацию о мероприятиях к юбилею со дня рождения Мулявина.
"Концерты, посвященные Владимиру Георгиевичу, пройдут в рамках фестиваля белорусской песни и поэзии в Молодечно. В рамках "Славянского базара" в Витебске организаторами задуман даже целый мулявинский день, где будут показаны и спектакли, и воссоздание рок-оперы "Песня о доле". Все это свидетельствует о том, что имя Мулявина и творчество Мулявина - не история, это наша живая жизнь".
Главное — не забыть и в день, когда «Песня пра долю» будет в Витебске, быть в Беларуси. Собственно, вот ещё один блестящий (кроме некоторых спектаклей НАДТ им. Я. Коласа) повод посетить Витебск.
Главное — не забыть...

@темы: театр, мысли вслух, РТБД, Песня пра долю

21:24 

Сталіца Эраўнд

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Тое, што ў тэатр я 25 лістапада пайду, мною амаль не аспрэчвалася. Аднак стаяла істотная пытанне: куды? Вагаўся паміж «Сталіцай Эраўнд» РТБД і гастролямі Літоўскага тэатра з «Зойкінай кватэраю» Булгакава (нават п'есу прачытаў, якая мне, дарэчы, спадабалася). На рашэнне галоўным чынам паўплывалі працягласць другога спектаклю (я звыкся глядзець доўгія спектаклі, але калі наступны за спектаклем дзень абяцае быць шалёным...) і абмеркаванне пасля «Сталіцы Эраўнд». Як ужо можна было меркаваць па загалоўку, пайшоў я ў РТБД.

Цудоўна. Падабаецца мне «Сталіца Эраўнд». Нетыповы спектакль ізноў паўтараю напісанае раней. Нельга сказаць, што з моцнай драматургіяй. Але нешта ў ім ёсць прыцягальнае. :)

Абмеркаванне дало мне магчымасць зірнуць на спектакль з іншага боку, пабачыць у ім іншыя розныя падтэксты і сэнсы. Запомніліся словы пра тое, што абодва героя на сцэне — насамрэч адна асоба. Цікавая думка, нешта ў ёй ёсць. А ўвогуле шмат цікавага паслухаў. А яшчэ я цяпер ведаю, дзе сяду, калі вярнуся на «Мабыць»: на крайкі 4-6 радоў, адтуль так шыкоўна назіраць і слухаць...
Героем абмеркаванню стаў мат у спектаклі, дакладней, адно слова, што паўтараецца тройчы. :facepalm: Давайце й я свае колькі слоўцаў дадам, прашу прабачэння ў тых, хто быў і каму зварот да гэтага пытання падчас добрых хвілін дзесяці абрыдзеў. Мат я не выкарыстоўваю, але ў дадзеным выпадку — за. Бо гэта, па-першае, знішчае ці, самае меншае, зрушвае ўбок небачную сцяну паміж сцэнаю і залаю. Па-другое, атмасфера дзеяння ды вобраз Максіма Паніматчанкі, адно з перых ўражанняў аб яго герою. Ну і, каб не быць падобным да Х'ю са знятых «Translations», не забудуся па трэцяе: гэты цэлы пласт спектаклю. Знаёмства герояў, пасля цікавая сцэна са стаўленнем да ругані ў прыстунасці толькі адной асобы «мяне ж ніхто не чуе». Прыбяры мат — і знікне пачатак. Насамрэч, хіба варта пасля працяглай цішыні і напружанасці ў зале пачынаць з нейкага звычайнага «заселі» ці, што яшчэ горай, з нейкага штампу?! Безумоўна, не.

Такім чынам, вельмі спадабалася :) Час імчаў гэтак незаўважна, што 50 хвілін абмеркаванню здаліся ўдвая карацейшымі.
І, безумоўна, вялікі дзякуй Дзянісу Паршыну й Максіму Паніматчанка. :heart::red: Гэта поўнасцю іх спектакль, які яны робяць бліскуча. Асобнай падзякі яны вартыя таму, што знайшлі час пасля спекаклю на сустрэчу.

Дарэчы, шыкоўная выстава сцэнаграфіі ў РТБД. :heart: Прымеркавана яна да другога моладзевага форуму, і мяне вельмі-вельмі прыемна здзівіла. Форум сам я прамарнаваў, хаця б быў не спураць паглядзець украінскую «Любоў людзей» ды малдаўскія «Дзеці голаду», але, на жаль, не склалася...
Было б добра, калі выставу яшчэ на пэўны час пакінулі, бо яна звышцудоўная. Калі хто знойдзе ў сеціве фотаздымкі ці што іншае пра яе — напішыце, калі ласачка.

@темы: РТБД, Сталіца Эраўнд, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

00:51 

Апошнія. «Translations» ды «Сымон-музыка»

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора хадзіў на «Translations» у Купалаўскі. Аказалася — на апошнія. :( На паклонах Падаляка паведаміў аб гэтым.
Састаў для гісторыі.
Састаў быў не самы любімы мной. Значна больш люблю Есяневіча ў спектаклі. Ды, як зразумеў, і Дробыша з Малчанавым.
Гэтым разам нарэшце пабачыў некаторых іншых выканаўцаў. Першы раз свядома бачыў на сцэне Бародзіча — спадабаўся. А вось Яворская, на мой погляд, крыху прайграе Гардзіёнак. Хітрык... добра, але Анікей мне падабаецца больш. Мне цікава, я хоць раз дзесьці пабачу Зелянкоўскую?..
На пачатку спектакля мне бракавала атмасферы, не хапала чагосьці няўлоўнага. Пасля пайшло лепей. Другая дзея, як заўжды, шыкоўная.

Пасля спектаклю наважыўся падысці да адміністратара (як пасля зразумеў — здаецца, да адной з галоўных), запытацца, а ці не будзе заўтрашні «Сымон-музыка» апошнім (доўга ў афішы яго, як і «Translations», не было, дый у лістападаўскай з'явіўся не адразу). На жаль, нядобрыя прадчуванні падцвердзіліся. Соты «Сымон-музыка» стане апошнім. І хоць я зусім не планаваў, а выбраўся сёння на «Сымона-музыку».

Мушу падзякаваць адміністратару Наталлі, якая не толькі ўчора паведаміла ўсе звесткі, але й дапамагла сёння з квітком на ўваход, бо суровыя людзі на ўваходзе былі супраць майго візіту. Яшчэ, пакуль не забыўся: чамусьці ў якасці квітка на ўваход выкарыстоўваецца любы іншы квіток на спектакль, які яшчэ мусіць адбыцца. У маім выпадку то было «Местачковае кабарэ». :) Давялося сядзець на тым месцы, што адкідваецца ад раду партэра: агляд добры, але вось прытуліцца няма куды.
Ізноў састаў для гісторыі.
Вясною мне спадабалася больш, але, мажліва, тут спрацавала ўражанне першага прагляду. Спектакль па-ранейшаму цудоўны. Асабліва люблю ў ім масавыя сцэны й сцэнаграфію.
Усе змены акцёраў, што адбыліся ў параўнанні з красавіцкім спектаклем, мне не спадабаліся. Крыху цікавейшым мне падаецца дзед Курыла Аўсяннікава, чымсьці Гарбука. Варажэя ў Зубковай выходзіць лепей. Ну а Ганна Хітрык... нечага не хапала мне. Не ведаю, можа, застаўся ў памяці нейкі ідэалізаваны вобраз гэтай ролі у выкананні Крысціны Дробыш. Дый па ўзросце ўжо бачна, што Хітрык не малая дзяўчынка. Цікава было б паглядзець на запіс з Крысцінай Дробыш, калі той існуе.
Ну і кветачку падарыў Аляксандру Казеле. Цікавы Сымон у яго атрымаўся. Першыя кветкі ў Купалаўскім за колькі год!..
Вось пашанцавала мне з адэкватнымі школьнікамі на «Ліфце», а на «Сымоне-музыке» — не. Яно й зразумела: калі весці на гэты ці іншы сур'ёзны спектакль дзяцей 10-12 год, нездарова смешная рэакцыя к канцу спектакля можа пачацца паўсюль.

-----

Вось так адыйшлі ў нябыт яшчэ два спектаклі. Два выбітныя спектаклі беларускага тэатра. Я, дарэчы, абсалютна не разумею, чаму знялі менавіта іх. Яны не састарэлі ні маральна, ні ў плане тэхнічнага абсталявання. Свайго гледача яны маюць. Але, як мне паведамілі, «рашэнне прыняў сам Мікалай Пінігін»...
Я не ведаю, куды рухаецца Купалаўскі. Але мне цяжка ўявіць сабе яго як тэатр, дзе аснову рэпертуара складаюць камедыі. І для мяне канкаткова канчаецца яшчэ адна эпоха, эпоха добрых спектакляў у Купалаўскім. Калі меркаваць хаця б па запісах, што даступныя, ды дадаць знятае... паўстае зусім іншы вобраз тэатру.

Але. Напрыканцы дадам хоць крыху пазітыва.
Абодва дні на спектаклях працавалі тэлевізіёншчыкі, рабілі запісы спектакляў (апошніх! ну не ўмеюць у нас шанаваць тое, што маем; толькі калі спектакль сыходзіць са сцэны ці ён прымеркаваны да нейкай падзеі — толькі тады ўспамінаюць пра неабходнасць пакідаць нешта нашчадкам). 5 камер у партэры (тры па цэнтры, па адной па краёх) ды адна на бельэтажы злева. Будуць якасныя запісы, будзем чакаць паказаў па БТ-3. Вось толькі мне шкада, што не з найлепшымі саставамі акцёраў.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, записи, беларускае, Сымон-музыка, Купалаўскі, БТ-3, Translations

22:40 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння былі АПОШНІЯ «TRANSLATIONS».

ЗАЎТРА будзе АПОШНІ «СЫМОН-МУЗЫКА».

Казалі, што будуць квіткі на ўваход.

@темы: Купалаўскі, театр

22:54 

Ліфт

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння ізноў схадзіў у РТБД, гэтым разам — на «Ліфт».

Шыкоўна. Цудоўнейшы спектакль. Зноў-такі, псіхалагічна вывераны, з драбнюткім аналізам паводзін галоўных герояў. І — дзякуй за фінал, іншага выйсця, здаецца, у дадзеным выпадку не было...
Дэкарацыі цікавыя, гульня святла і ценяў таксама.
Дзякуй вялікі ўсім акцёрам, гэта было цудоўна. Усе на сваіх месцах, а гэта ўжо шмат пра што кажа.
Нарэшце пабачыў у галоўнай ролі Людмілу Сідаркевіч. Звышвыдатна. :heart: Гэта было настолькі цудоўна, што ў мяне няма адэкватных словаў. БРАВА! :white:
Дзмітрый Давідовіч таксама бліскучы. Верыш яму.
Малайцы і Арцём Курэнь (сын), Алена Баярава (маці-пачынаючая п'янчуга), і усе-ўсе-ўсе.

Вось не ведаю, что будзе далей. Я не знаходжу пакуль благіх спектакляў. Узнятая высока першымі спектаклямі "планачка" ўзнімаецца яшчэ вышэй і вышэй...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, РТБД, Ліфт

23:12 

Гусары

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Решил опять сходить на «Гусаров», а то следующие только в конце января...

Оказалось, я так давно не видел Немцова в роли Лоскуткова!.. Казалось бы, изначально его роль, а теперь — конкуренция :) Хорошо, очень хорошо. Это я про Немцова.
На самом деле, спектакль для меня сегодня делали три человека: Денис Немцов, Илона Казакевич и Дмитрий Якубович. :heart::red: Особое благодарность им, было очень круто. Несмотря на уже привычные роли в не раз виденном спектакле, они удивляли. Собственно, за это театр и любишь.
Гусары (Шамхал и Золотарь) по сравнению с привычным были немного менее заметны и энергичны.
Наталья Глух премьерила Долли. Оно-то нормально, но немножко "сыровато". Возможно, это на контрасте с Катей Дегтярёвой и Сашей Римкевич в этой роли смотрелось менее ярко, ибо маме нормально. Понятно, что первый раз и особых "фишечек" пока быть не может. Но немного не понравился впечатлил момент, когда она приходит к Лоскуткову забирать шаль.

Другой занавес :wow2: Полупрозрачный белый, медленно ползущий вверх/вниз. Что сделали со старым? ;)
Что сегодня творил Якубович на 100 рублях... А слово-то нарушил, деньги не вернул :gigi: Судя по всему, обалдел не только я, ибо после этого петь стали совершенно не то.
А в целом очень хорошо. Как и всегда. Ибо «Гусары». :flower:

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Территория мюзикла, Сватовство гусара

15:55 

Красная шапочка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Давно я хотел сходить на нашу «Шапочку», ещё с весны, но как-то не складывалось. Сегодня сложилось, да на редкий состав в принципе.

Ноябрьская «Красная Шапочка» оказалась так же сурова, как и «ноябрьский лов бабочек». Ложали в первом акте... все и по-крупному. Монтировка во время перемещения Красной Шапочки ограничилась переставлением зеркал, а суперзанавес следом подняли на добрые 45 секунд раньше. Во время рэпа волков кто-то что-то забыл, после чего все «поёхало». Перед забытым королевством помреж, видимо, покемарила, и на сцену все опоздали. Даже полено на дрова раскалываться не хотело :D
Зато во втором пытались компенсировать лажи в первом, что в целом получалось.

Саша Войцехович задорная в роли Шапочки
Волки прекрасны :heart:
Спрутя я Звездочётом люблю.
Алеся Брагинец (ребёнок) уже почти выше Саши Жук, зато петь стала лучше.

Люблю я нашу «Шапочку» :)

@темы: БГАМТ, Красная Шапочка, мнение, мысли вслух, театр

22:36 

Вяселле

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ізноў схадзіў на «Вяселле» ў Купалаўскі. Мне па-ранейшаму падабаецца. :)

Склад акцёраў, бо праграмкі купляць бессэнсоўна, акцёраў не пазначаюць:
Дашанька — Зінаіда Зубкова
Апломбаў — Ігар Дзянісаў
Равуноў-Каравулаў — Генадзь Аўсяннікаў
Жыгалаў — Арнольд Памазан
Дымба — Мікалай Кірычэнка
Настасся Цімафееўна — Тамара Міронава, Ірына Рымарава, Тамара Нікалаева-Апіёк (?)
Нюнін — Міхаіл Зуй
Змяюкіна — Вікторыя Чаўлытка, Яўгенія Кульбачная, Святлана Анікей
Яць — Аляксандр Малчанаў, Дзмітрый Есяневіч, Сяргей Рудэня, Ігар Пятроў


Гэтым разам патрапіў на пераважна першы склад акцёраў, які бачыў і які мне больш спадабаўся. Зажглі і сёння. Дзякуй вялікі ўсім, шыкоўная атмасфера была і ёсць! :heart::heart::heart: Жглі сёння ўсе.
Падабаецца мне Ігар Дзянісаў жаніхом. Зінаідзе Зубковай цудоўна пасуе роля Дашанькі. Аўсяннікаў — проста шыкоўны. Нюнін, Яць і Змяюкіны дадаюць драйва і энэргетыкі.
Насамрэч, Змяюкіны сёння былі проста шыкоўная. Анікей як добрую актрысу я ведаю ўжо даўно, Чаўлытка добра разгледзіў пасля «Офіса» ды «Чайкі». Цяпер вось і Кульбачную пабачыў у святле.
Дзякуй за гэты зарад унутраняй энэргіі. Здаецца, я і надалей буду завітваць на адно з дзвюх «Вяселле»: яно ж якраз ідзе па два спектаклі 2-3 разы на год.
І вось «Вяселле» мне спадабалася больш за «Хама», цікавая рэч.

-----


Мо' хто мае доступ да складаў акцёраў у Купалаўскім? А то мне на многія спектаклі цікава было б пабачыць другі склад. Кульбачную-Харланчука-Хітрык-Сігова ў «Чайцы», Анікей-Падаляка ў «Не мой», ды ўвогуле...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Купалаўскі, Вяселле

16:33 

Несцерка (1983 г.)

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння ноччу (з 3.30 па 5.30) па канале «Культура» беларускага радыё паўтаралі запіс музычнай камедыі «Несцерка».

Рыгор Сурус — Несцерка (музычная камедыя)



Аўтары лібрэта: Віталь і Артур Вольскія (паводле аднайменнай п'есы Віталя Вольскага)
Запіс зроблены ў 1983 на Беларускім радыё на аснове аднайменнай пастаноўкі Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатру (рэжысёр — Барыс Утораў, хормайстар — Нэлі Андросава). Да ўдзелу ў радыёспектаклі былі запрошаны артысты драматычных і музычных тэатраў

Дзеючыя асобы і выканаўцы:
Несцерка — Арнольд Памазан (спявае Віктар Скарабагатаў)
Мальвіна — Алена Рынковіч (спявае Ніна Казлова)
Насця — Наталля Гайда
Юрась — Рыгор Харык
Шкаляр — Віктар Манаеў (спявае Леанід Івашкоў)
Пан Бараноўскі — Віктар Лебедзеў (спявае Міхаіл Жылюк)
Мацей — Павел Дубашынскі
Скамарохі — Генадзь Аўсяннікаў, Сяргей Журавель, Анатоль Кашкер, Аляксандр Кашпераў (спяваюць Васіль Сердзюкоў, Міхаіл Жылюк, Леанід Івашкоў, Анатоль Дзічкоўскі)
У спектаклі прымалі ўдзел хор Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатру і аркестр Беларускага радыё і тэлебачання, дырыжоры — Барыс Райскі, Віктар Валатковіч



Спампаваць ды праслухаць мажліва тут.

-----

Ну, калі гаворка зайшла пра «Несцерку», прыгадаю наяўны выдэазапіс.



Выпадкова напаткаў звесткі пра наяўнасць яшчэ аднаго запісу - вось тут. У наяўным відэазапісу пазначаны 1994 год, па спасылцы - 1998. Але мажліва, што запіс 1994 толькі ў 1998 выдалі на DVD.
Можа, хтосьці няблага ведае акцёраў таго часу каб сказаць, ці супадаюць пазначаныя акцёры:
К. Лосеў (Несцерка), Н. Рэвінская (Мальвіна), В. Шаўклюк (Мацей), Н. Гайда (Насця), Г. Казлоў (Шкаляр), Р. Харык (Юрась), У. Лінкевіч (Пан)

@темы: БГАМТ, записи с радио, мнение, мысли вслух, театр

22:17 

Любоў людзей

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Дык вось, учора я выправіўся ў РТБД на прэм'еру «Любові людзей» Дзмітрыя Багаслаўскага ў пастаноўцы Аляксандра Гарцуева.
З п'есаю я не знаёмы. Не, я прыблізна ўяўляў, аб чым будзе спектакль дзякуючы звесткам пра спектакль ды выпадковым спойлерам, але ж ведаць п'есу й не ведаць яе — дзве вялікія розніцы. Таму буду адштурхоўвацца менавіта ад таго, што пабачыў.

Цудоўны спекакль атрымаўся. З якога боку не глядзі, а будзе так.
Цэласны, з добрай драматургіяй. Падабаецца мне творчасць (літаратурная; акцёрскую не бачыў) Дзмітрыя Багаслаўскага. Ёсць у яго неабходнае псіхілагічнае напружанне, добры драматычны складнік. Тут ён стварыў праўдзвую атмасферу нейкай вёсачкі, ад якой да бліжэйшага больш-менш крупанага пасёлку шчэ доўга дабірацца, і то пры ўмове, што сцяжына ў выніку дажджоў ў суцэльную бруд не ператворыцца. Даводзілася чытаць, што з дазволу аўтара п'еса для пастаноўкі была крыху зменена; цікава было б прачытаць арыгінал, але і ў дадзеным выглядзе яна надзвычай добрая.
Рэжысура мне таксама спадабалася. Адчувалася пэўная лінія спектаклю. Можа толькі словы «любоў — яна на ўсё жыццё адна даецца» можна было б столькі разоў і не паўтараць. Я з першага разу даўмеўся, што яны ключавыя ў спектаклі, а іх пасля яшчэ шмат разоў з рознымі інтанацыямі паўтаралі.
Дый увогуле атмасфера добрая. Вытрымана адна стылістыка, у тым ліку і ў дэталях, што вельмі радуе. Мяне ўвесь спектакль цікавіла, што там ідзе па тэлевізары, але з майго месца было толькі бачна, што нешта ідзе. Канцэпцыя з драўлянай сценкаю і прасветамі ў ёй цікавая. З падобнага ўспамінаецца толькі «Translations», але там пасля збівалі, а не замуроўвалі. Галоўная музычная тэма спектаклю спадабалася, дый астатняя падабрана добра. Радавала і святло.
Я вось паразважаў, і мне нават асабліва няма да чаго прычапіцца. Рэдка такое бывае, калі ўсё падабаецца. Можа толькі, першыя з'яўленні Сяргея на танцпляцоўцы з рассоўваннем людзей былі нейкія дзіўнаватыя.

Жорсткая гісторыя, месцамі надзіва жудасная. Яна ўвесь час трымае ў напружанні, якое толькі ў канцы саступае нейкай спустошанасці. Пра сюжэт я казаць не буду: будзем лічыць, усе спойлеры выпалі на маю долю.
Мне вельмі спадабалася першая дзея, і я не ўяўляў дакладна, чым яшчэ можна здзівіць. Аказалася, можна. І яшчэ не шмат спектакляў здолелі выбіць з мяне слязіны. Пранімалі многія, да дрыжыкаў — таксама. Жудасны момант...

Акцёры. :heart: Усе — малайчыні, дзякуй вам. Увогуле пашанцавала: патрапіў як раз на той склад акцёраў, які больш хацеў пабачыць.
Андрэй Новік у ролі Сяргея проста шыкоўны. :heart: Ён настолькі арганічны ў гэтым вобразе, гэтак натуральны, што часам забываеш — перад табою акцёр, а не сапраўдны ўдзельнік гэтай гісторыі. А гэта, на мой погляд, і ёсць вышэйшая ацэнка працы акцёра. Цудоўная ігра з шырокай палітраю эмоцый. БРАВА!!! :hlop:
Ганна Семяняка выконвала ролю Люські. І таксама вельмі добра. :red: Атрымалася такая простая дзяўчына, счужэлая, якая паціху ўсё больш і больш у сваіх думках аддаляецца ад рэчаіснасці.
Мужа Люсі Колю граў Арцём Курэнь. :heart: І зноў-такі выдатна. Ён здолеў стварыць вобраз памерлага — надзіва спакойнага, амаль безэмацыйнага. Але якому яшчэ ёсць што сказаць.
Спадабаўся мне Іван у выкананні Марата Вайцяховіча (усю першую дзею ламаў галаву, хто ж гэта за акцёр незнаёмы :facepalm:). Вельмі добра атрымалася ў яго.
Дзяніс Паршын у спектаклі... забаўны, скажам так. Нечаканы вобраз, але добра выкананы.
Пра ўсіх не хопіць моцы сказаць, але паўтару ізноў, — дзякуй усім.

Шыкоўная драма, добрая яе пастаноўка й выдатныя акцёры — як справядлівы вынік, цудоўнейшы спектакль. Віншую РТБД, усіх, хто мае дачыненне да пастаноўкі, з цалкам заслужаным поспехам. Рэдкі тэатр зараз сярод прэм'ер мноства камедый песціць драмамі ці трагедыямі, а дзве апошнія прэм'еры РТБД — якраз драмы, і добрыя. Шчырая падзяка за іх.
І вельмі «мой» спектакль, бо амаль заўжды (выключэнні ёсць заўсёды) паміж добрымі драмай і камедыяй я абяру драму. Тут жа яшчэ і добрая псіхалагічная атмасфера.
Яшчэ адзін спектакль у скарбонку вельмі любімых.

Ну і прыемна перапоўненая зала :) І прымалі хораша.



Фатаграфіі Анжалікі Граковіч.
-----

Аднак давялося мне сёння пачуць і поўнасцю зваротнае меркаванне пра спектакль.
Учора ранкам быў і вольны грамадскі прагляд а 12-й гадзіне, пра які я паведаміў сваёй аднагрупніцы (у яе заняткі канчаліся у 11.20, раней, чымсьці ў мяне). Яна вырашыла наведаць.
Дык вось, ёй не спадабалася, зусім. Але яна ўвогуле не зразумела сітуацыю спектаклю, ідэю п'есы, паводзіны герояў, асабліва галоўнай гераіні. Кантакту не атрымалася :(
Але, спадзяюся, пастаноўка свайго гледача знойдзе. Яна гэтага, бясспрэчна, вартая.

-----

У тэму. Пакуль зусім не забыўся.
Мне вельмі спадабался, калі быў на «Адэлі», што непасрэдна перад пачаткам спектаклю прасілі гледачоў перасоўвацца на свабодныя месцы бліжэй да цэнтру каб тыя, што спазніліся, не заміналі астатнім. Цудоўная ініцыятыва.
І адразу ўзгадваецца апошні «Звычайны чуд», калі нейкая пара спазнілася больш чым на 20 хвілін і пасярод дзеі палезла на свае месцы ў сярэдзіну рада.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, РТБД, Любоў людзей

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная