• ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: дзед (список заголовков)
23:38 

10 дзён за адзін допіс

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Что-то всё тут тонким слоем пыли покрылось. Увы, времени не так много.

-----

17 марта вновь сходил на «Птиц» в кукольный, смотрел второй состав.
Понравилось гораздо меньше. Может, его как «Вяселле» надо не чаще полугода смотреть? :-D
Нет, разобрал несколько больше подтекстов. В этот раз ещё сковорода была действительно нагретая, и в зал пошёл запах жарящихся яиц.
Местами с техникой какие-то небольшие вопросы возникали; в финале всё поздновато врубилось, даже актёры к тому времени несколько растерялись.
А вот атмосферы не хватило. Довольно обрывочно получилось: цепляли отдельные сцены, но в картинку они не складывались.
По актёрам — Казаков с Грамовичем мне гораздо ближе, Муратов с Рачковским менее. Муратов местами очень удачно использует свой типаж создавая интересные ассоциации, но Казакову, имхо, проиграл.

-----

«Дзед» 23 лютага + абмеркаванне пасля спектакля.
Склад быў той жа, што і калі я глядзеў упершыню мінулым летам, толькі другога рабочага граў Вайцяховіч.
Па спектаклю: добра, як і было. Але, здалося, у першыя паўгадзінкі малюнак не такі цэльны, як пазней.
На абмеркаванні пачуў адказы на свае незададзеныя пытанні (наконт фіналу й радыёперамоў). з цікавасцю даведаўся, што п'еса напісаная ажно 1993 годзе. З другога боку, усё гэтак жа сумна, калі не больш... Нарэшце выціснуў з сябе колькі слоўцаў.
Кветкі. Я іх усё-ткі набыў. Але збіраўся дарыць Здаранковай і Цвятковай, а ў выніку падарыў Здаранковай і Шымко: апошні граў проста бліскуча.

-----

25 марта, «ТеатрО», «Лямур, тужур и абажур». Был первый раз на них, было интересно познакомиться.
Миленько. Что-то совсем зарисовочки, а что-то вполне классный номер. Спасибо за перевод: всё же мне, для которого французский не является хоть сколь-либо знакомым языком, он помогал постичь суть. Местами незнание оригинала (собственно, все сцены по мотивам фильмов) мешало вкусить полностью.
Вокал — средненько. Кто-то даже больше харизмой брал. Вокально была хороша девушка, исполнявшая «Getting maried today», и ещё кто-то на бэк-вокале на этой песне.
Из того, что особо отмечу:
- «Жизнь», пластический этюд
- «Четвёртая стена» — просто прекрасно :-D
- «Семейный телесериал» — это просто Нечто :heart:
- «Getting maried today» — очень круто. Отдельное браво девушке, исполнявшей роль невесты :red:
- «Поэзия в горле» — жизненно.
В «Суде», из-за некоторой несогласованности с переводом, концовка куда-то ушла. «Молчание луковиц» — интересно узнать, что в этот момент было в оригинале.
А вот песенка «Bambino» довольно прочно осела в голове. :)

-----

И, наконец, сегодня, 26 марта. «Если завтра нет» Дмитрия Богославского. Малая сцена РТБД, или сцена ЦБД, это как посмотреть.
Эту симпатичную пьесу я прочитал на каникулах, поэтому очень приятно было посмотреть её постановку.
В принципе хороший спектакль получился, такой же симпатичный. Смогли выкрутиться с решением сценического пространства (улица, балкон, квартира). Тоже относится и к тексту от автора. В целом качественная постановка получилась; пусть тема и относительно частовстречаемая, но смотрится хорошо.
По актёрам. Андрей Новик (дворник Василий) — блестяще, как и всегда, в принципе. Можете записывать в кумиры. Марат Войцехович (Антон) — в целом, подросток получился. Очень неожиданный образ Максима Шышко (отец Антона). И открыл для себя Максима Коростелёва из Купаловского (парализованный дед Антона), очень хорошо сыграл.
Никита Золотарь на звуке — всё хорошо. Один косячок со светом был.
Гардеробщица говорит, что спектакль шёл и на большой сцене. Сейчас на малой идёт. В любом случае, я надеюсь, это не последний раз был.
Единственное — всё же зал не самый удобный, но что есть. Хотя и вчера у стеночки в большом зале, так и сегодня в малом было не очень тепло.

Теория вероятности рушится на глазах :gigi: Видеть вечером на одной сцене Новика и Войцеховича, а после спектакля встретить на улице их супруг вместе — оказывается , и такое возможно.

Хадзіў разам з Кролег белый и с коллаэдром в чемодане, з якой да гэтага прыемна пашпацыравалі па горадзе. (: Чарговая падзяка на чарговую прыемную сустрэчу.

-----

Ну і тут напішу, а тое не напішу ўвогуле.
Пашанцавала на мінулым тыдні знайсці «Фаўста» ў перакладзе на беларускую Васіля Сёмухі. Пры гэтым — самае першые выданне 1976 года, ды з ілюстрацыямі Арлена Кашкурэвіча. 50 тысяч — неверагодна на сённяшні дзень.
А ўчора — «Непереможны» Лема. Не, на «Прасторы» ён ёсць, але ж тое трэба заказваць, а тут — нечакана ў «Ведах», і не ў букіністыцы.
Але ў душы ўсё шкадую, што месяцы два таму не набыў кнігу па гісторыі Міколы Ермаловіча...

@темы: Дзед, Если завтра нет, Птицы, РТБД, ТеатрО, беларускае, книги, мнение, мысли вслух, театр, театр кукол

01:53 

Дзед

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Я сёння схадзіў у РТБД, дзе закрывалі сезон прэм'ерай «Дзед». Магчыма, і я свой закрываў, але гэта будзе дакладна вядома толькі ў нядзелю.

Мне спадабалася.
Не вельмі часта я гляджу спектаклі пра вайну, але вось што ўсё ж наведваю, мне падабаюцца =) Я, шчыра кажучы, не люблю, як у нас святкуюць гадавіны (асабліва "круглыя") Перамогі. Брыдка глядзець, як у назву кожнага мерапрыемства пхаюць дадатак «прысвечаны хх-годзю Вялікай Перамогі...», «асабліва ў гэты год юбілея Перамогі...» На мяне гэта дзейнічае з дакладнасцю наадварот, чым мяркуюць аўтары гэтых дадаткаў. Магчыма, менавіта таму тэму ВАВ я звычайна разглядаю з асцярожнасцю.
А вось спектакль як раз і закранае пытанне адносін да ўдзельнікаў той вайны сёння. Сумную ўсмешку выклікаюць выразы накшталт «хутка Дзень Перамогі, трэба...», бо яны выкарыстоўваюцца збольшага для прыкрыцця сваіх спраў, як нейкая замучаная фразка, якую паўтараюць з надзеяй, што паўтарэнне надасць вагу гэтым словам.
А насамрэч спектакль проста адлюстроўвае шмат у чым сумнае становішча: успамін аб удзельніках вайны часцей звязаны з пэйнай выгадай для сябе ці пэўнай датай (апошняе ў пастаоўцы закранута менш). У спектаклі тая пэўная выгада — кватэра (бо з пенсія там справа ўжо вырашаная). Але нават там роля ветэрана збольшага пасіўная: яго меркаванні нікога не кранаюць, акрамя прывідаў мінўшчыны. Ён толькі сродак у дасягненні сваёй мэты для іншых. І для шмат каго з яго родных ды знаёмых ён ужо настолькі звыклы ў сваім пастаянстве, што падобны на мэблю, якую лёгка можна накрыць, перасоўваць, скінуць на падлогу, калі тая перашкаджае.
Цікавае параўнанне сённяшняга жыцця з вайсковым, асабліва з вуснаў Дзеда. Толькі агульны стан вайны, які тады панаваў паўсюль, цяпер сканцэнтраваны ў асобных сем'ях, кампаніях. Хочацца працягнуць параўнанне, і ўзяць, напрыклад, хаўтуры па памерламу. Калі, па ўспамінах Дзеда, ён пасля неаднойчы вяртаўся на магілу сябра (дый варта ўспомніць гісторыю з чырвоным крыжам), дык хаўтуры па Дзеду нават не перарываюць вайны, няхай і "лакальнай" за кватэру, але ўсё ж.
З'яўленне прывіда Сцяпана азначае аддаленне Дзеда ад міра, і чым больш рухавым і жыццяздольным становіцца Сцяпан, тым бліжэй смерць Дзеда.

Вось гэткія сумбурна запісваюцца ўражанні, і можна запытацца: а ў чым жа сэнс? Нашто ўсё гэта? Паглядзець дзеля суму й тугі? Ды не, бо яшчэ ёсць час перапыніць тыя "лакальныя" бойкі й звярнуць увагу на тых, хто яе сапраўды варты. Ох-ох-хонюшкі, якія я, аднак, пафасныя словы пішу, самому жудасна. Нейкі нездаровы ўплыў :-D
І вось найбольшы ўплыў на гледача ў гэтым мае фінал. Ён моцны й нават прабівае на слёзы.
Але менавіта я (маё асабістае меракавнне, падкрэсліваю) бачу фінал крыху іншым. Спектакль, на мой погляд, павінен прымусіць гледача паспрабаваць нешта змяніць. І тут ён гэта робіць, але... сумняваюся, што дастаткова моцна. Калі прасачыць радыёперамовы, то тая блакіраваная з усіх бакоў група (Дзед, "замкнёны" сваімі роднымі ў сваім пакоі) ў канцы ўсё ж вырываецца з аблогі жывая (дакладней, спачатку сувязь знікае і пасля раптоўна з'яўляецца). А насамрэч Дзед памірае. І з'яўленне сувязі раўназначна нейкаму цуду, на які нельга паўплываць. Я ж бачу становішча крыху іншым: смерць раўназначна незваротнай страце сувязі, а з'яленне добрай сувязі адпавядае выратаванню ўсёй групы (Дзеда, г. зн. яго далейшаму жыццю). І таму фінал я бачу наступным: Дзед памірае, сувязь знікае, што вымушае гледача пасля спрабаваць наладзіць гэтую сувязь у сапраўдным жыцці, не даць памерці Дзядам у 1941 (1942, 1943 і гэтак далей, як пасля кажа Дзед у спектаклі).
Вось такую пэўную нязгоду выклікаў у мяне фінал.

Але паўтару тыя словы, з якіх я пачаў: мне спадабалася. Спектакль добра прадуманы ад пачатку да канца. Ёсць у спектаклі й гумар, дастатковы для "разраджэння" атмасферу.
Спектакль не навязвае нейкіх думак, ён ілюструе падзеі, якія адбываюцца навокал, даючы права на свае ўласныя меркаванні, і менавіта ў гэтым яго моц.

Пра акцёраў.
Усе спадабаліся. І вось зноў адчуванне, што усе на сваіх месцах. Дзякуй вялікі ўсім.
Напісаць пра ўсіх ў мяне не стае ні часу, ні моцы, але пра двух акцёраў не магу не.
Дзед Сяргея Шымко мне спадабаўся. Хоць і бачна, што ўзрост яго замалы для ветэрана, аднак сваёй ігрой ён пераконвае ва ўзросце свайго героя й стварае праўдападобны вобраз ўдзельніка ВАВ. Без громкіх словаў і дзеяў ён неяк прымушае па-іншаму зірнуць на гэтых людзей.
І вельмі ж мне спадабалася Марына Здаранкова, якая выконвала ролю Светкі. Вось проста "веру!", настолькі яскрава яна іграе на сцэне.
Састаў, на ўсялякі выпадак: С. Шымко, Навіцкі, Здаранкова, Цвяткова, Стонька, Маслоўская, Пятровіч, Паніматчанка, М. Шымко.

-----

Нешта я сёння зрабіў добры шпацыр і да спектаклю, і пасля яго. Туды я быў вымушаны йсці пехатою ад вакзалу да Нямігі (па карце каля 2,2 км) з-за чарговай ганаровай асобы, дзеля якой перакрывалі вуліцы. А вось назад... ногі мяне неслі й неслі наперад. І гэтак я за якія 35 хвілін дайшоў ад РТБД ажно да Ліцэя БДУ і КЗ Мінск (па карце каля 4,2 км). Ішоў бы й далей, але калі ты прыходзіш на прыпынак адначасова з аўтобусам, гэтым трэба карыстацца. Вось гэтак я, не маючы асаблівага намеру, задаволіў сваю прагу да добрага шпацыру пасля спектакля. Цікава было б як-небудзь прайсці ад вакзала да хаты, там недзе ўдвая даўжэй ісці (але ля Сямёнава нязручна ісці па мосце), але ж калі добрае надвор'е будзе пасля караценькага спектакля... чаму не?

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, РТБД, Дзед

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная