Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
  • ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: translations (список заголовков)
17:03 

Translations

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну вось, дарэчы, і запіс Купалаўскіх «Translations».


Дзейныя асобы і выканаўцы:
Манус — Сяргей Рудэня
Сара — Ганна Хітрык
Джымі Джэк — Віктар Манаеў
Мэйрэ — Валянціна Гарцуева
Доўлці — Міхаіл Зуй
Брыджыт — Кацярына Яворская
Х'ю — Аляксандр Падабед
Оўэн — Сяргей Чуб
Капітан Лэнсі — Арцём Бародзіч
Лейтэнант Ёланд — Раман Падаляка
Ваяры — Павел Астравух, Іван Кушнярук, Аляксандр Паўлаў, Дзмітрый Тумас


У якасці зыходнікаў запісу выкарыстоўваліся запіс AND01AND і мой запіс; аб'ядноўваў іх, каб зладаваць запіс без памылак, таксама Андрэй. Таму значная большасць падзяк накіроўваецца ў яго бок.

Спампаваць мажліва тут (спасылка дзейнічае да 27 снежня) ці з трэкера. Каму будзе трэба — пішыце, перададзім як-небудзь.

Ну і бяру свае словы наконт гэтага паказу назад. Можа, ў тэатры неяк не заходзіла. Але ў запісу ўсё цудоўна. Сама меней, як аўдыёспектакль яно вельмі добра.
Ну і асаблівасць, па якой можна пазнаць апошні паказ — на 00.14.20 дэкарацыі не вытрымліваюць.

-----

А між тым, у гэтую сераду будзе запіс «Сымона-музыкі» з Казела ў ролі Сымона.

@темы: театр, записи, Купалаўскі, БТ-3, Translations

16:42 

Translations

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Всем, кто ждёт:

в пятницу 11 декабря с 14.55 по 17.15 по «Беларусь-3» будет показ записи последнего спектакля «Translations» театра им. Я. Купалы.

Запись, надеюсь, будет. Я и другие люди будут стараться.

@темы: театр, записи, вниманию достопочтенной публики, Купалаўскі, БТ-3, мысли вслух, Translations

00:51 

Апошнія. «Translations» ды «Сымон-музыка»

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора хадзіў на «Translations» у Купалаўскі. Аказалася — на апошнія. :( На паклонах Падаляка паведаміў аб гэтым.
Састаў для гісторыі.
Састаў быў не самы любімы мной. Значна больш люблю Есяневіча ў спектаклі. Ды, як зразумеў, і Дробыша з Малчанавым.
Гэтым разам нарэшце пабачыў некаторых іншых выканаўцаў. Першы раз свядома бачыў на сцэне Бародзіча — спадабаўся. А вось Яворская, на мой погляд, крыху прайграе Гардзіёнак. Хітрык... добра, але Анікей мне падабаецца больш. Мне цікава, я хоць раз дзесьці пабачу Зелянкоўскую?..
На пачатку спектакля мне бракавала атмасферы, не хапала чагосьці няўлоўнага. Пасля пайшло лепей. Другая дзея, як заўжды, шыкоўная.

Пасля спектаклю наважыўся падысці да адміністратара (як пасля зразумеў — здаецца, да адной з галоўных), запытацца, а ці не будзе заўтрашні «Сымон-музыка» апошнім (доўга ў афішы яго, як і «Translations», не было, дый у лістападаўскай з'явіўся не адразу). На жаль, нядобрыя прадчуванні падцвердзіліся. Соты «Сымон-музыка» стане апошнім. І хоць я зусім не планаваў, а выбраўся сёння на «Сымона-музыку».

Мушу падзякаваць адміністратару Наталлі, якая не толькі ўчора паведаміла ўсе звесткі, але й дапамагла сёння з квітком на ўваход, бо суровыя людзі на ўваходзе былі супраць майго візіту. Яшчэ, пакуль не забыўся: чамусьці ў якасці квітка на ўваход выкарыстоўваецца любы іншы квіток на спектакль, які яшчэ мусіць адбыцца. У маім выпадку то было «Местачковае кабарэ». :) Давялося сядзець на тым месцы, што адкідваецца ад раду партэра: агляд добры, але вось прытуліцца няма куды.
Ізноў састаў для гісторыі.
Вясною мне спадабалася больш, але, мажліва, тут спрацавала ўражанне першага прагляду. Спектакль па-ранейшаму цудоўны. Асабліва люблю ў ім масавыя сцэны й сцэнаграфію.
Усе змены акцёраў, што адбыліся ў параўнанні з красавіцкім спектаклем, мне не спадабаліся. Крыху цікавейшым мне падаецца дзед Курыла Аўсяннікава, чымсьці Гарбука. Варажэя ў Зубковай выходзіць лепей. Ну а Ганна Хітрык... нечага не хапала мне. Не ведаю, можа, застаўся ў памяці нейкі ідэалізаваны вобраз гэтай ролі у выкананні Крысціны Дробыш. Дый па ўзросце ўжо бачна, што Хітрык не малая дзяўчынка. Цікава было б паглядзець на запіс з Крысцінай Дробыш, калі той існуе.
Ну і кветачку падарыў Аляксандру Казеле. Цікавы Сымон у яго атрымаўся. Першыя кветкі ў Купалаўскім за колькі год!..
Вось пашанцавала мне з адэкватнымі школьнікамі на «Ліфце», а на «Сымоне-музыке» — не. Яно й зразумела: калі весці на гэты ці іншы сур'ёзны спектакль дзяцей 10-12 год, нездарова смешная рэакцыя к канцу спектакля можа пачацца паўсюль.

-----

Вось так адыйшлі ў нябыт яшчэ два спектаклі. Два выбітныя спектаклі беларускага тэатра. Я, дарэчы, абсалютна не разумею, чаму знялі менавіта іх. Яны не састарэлі ні маральна, ні ў плане тэхнічнага абсталявання. Свайго гледача яны маюць. Але, як мне паведамілі, «рашэнне прыняў сам Мікалай Пінігін»...
Я не ведаю, куды рухаецца Купалаўскі. Але мне цяжка ўявіць сабе яго як тэатр, дзе аснову рэпертуара складаюць камедыі. І для мяне канкаткова канчаецца яшчэ адна эпоха, эпоха добрых спектакляў у Купалаўскім. Калі меркаваць хаця б па запісах, што даступныя, ды дадаць знятае... паўстае зусім іншы вобраз тэатру.

Але. Напрыканцы дадам хоць крыху пазітыва.
Абодва дні на спектаклях працавалі тэлевізіёншчыкі, рабілі запісы спектакляў (апошніх! ну не ўмеюць у нас шанаваць тое, што маем; толькі калі спектакль сыходзіць са сцэны ці ён прымеркаваны да нейкай падзеі — толькі тады ўспамінаюць пра неабходнасць пакідаць нешта нашчадкам). 5 камер у партэры (тры па цэнтры, па адной па краёх) ды адна на бельэтажы злева. Будуць якасныя запісы, будзем чакаць паказаў па БТ-3. Вось толькі мне шкада, што не з найлепшымі саставамі акцёраў.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, записи, беларускае, Сымон-музыка, Купалаўскі, БТ-3, Translations

13:11 

Перакладаем Бег

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Писал этот пост вчера вечером и опубликовать думал тогда же, но неработавший сайт всеми силами сопротивлялся этому до двух часов ночи...

-----

Учора я зноў наведаў Купалаўскі тэатр. Даўно я не быў на «Translations», выпраўляў гэтую памылку.

Усё ж гэта адзін з найвыдатнейшых спектакляў. Доўга не глядзеў, і уражанні самыя добрыя. Але справа не толькі ў гэтым, бо цудоўным было ўсё.
Пашанцавала патрапіць на той состаў, які б хацеў найбольш пабачыць. Зразумела, дублёраў Гарцуевай, Анікей, Гардзіёнак і Кавальчука я не бачыў, але гэтыя ролі ім да твару.
Састаў: Казела, Анікей, Манаеў, Гарцуева, Есяневіч, Гардзіёнак, Падабед, Дробыш, Кавальчук, Малчанаў.
Шыкоўнае сузор'е акцёраў з адпаведнай ігрой. Цяжка вылучыць каго-небудзь, бо ўсе на сваіх месцах. :red:
Да таго ж была цудоўная зала. Добра прымала не толькі жарты, але і драматычныя моманты. І лепшае таму пацверджанне — мёртвая цішыня ў зале пасля спектакля.
І, мабыць, найменей спадабаліся паклоны. Чамусьці ў Купалаўскім заслону амаль адразу апускаюць.
Сядзеў на другім радзе партэра, цудоўна разгледзіў усю міміку і дробязі.
З файнага: у актракце пасля трэцяга званку чуў чыісьці словы, што «зараз яшчэ раз станцуюць ірландскі танец, і ўсё будзе добра». Вось не ведаю, гэта быў сарказм ці сапраўднае меркаванне.

Ішоў пасля спектакля і разважаў над адносінамі людзей да вынішчэння іх культуры, насаджэння іншай культуры й мовы.
Оўэн з пачатку прымае бок захопнікаў. Як кажа Манус у спектаклі, «такія людзі, як Лэнсі, мне зразумелыя. А вось ты для мяне таямніца». Оўэн глыбока вывучае родную культуру і ведае, мабыць, больш за іншых суайчыннікаў. Але чым больш ён гэта вывучае, тым больш яму хочацца знішчыць гэтую танюткую павуцінку, якая сведчыць пра яго паходжанне. І тут, мабыць, справа ў нейкім падсвядовым адцуранні свайго і празе да чужаземнага, якое, безумоўна, значна лепшае. Але пакуль родная мова, культура яшчэ існуюць, ён не можа пра іх забыцца. Кола замкнулася.
Доўлці і Брыджыт вельмі падобныя. Яны не самыя разумныя і адукаваня людзі і не вывучаюць глыбока сваю культуры, але яна займае ўсё ж значную частку іх жыцця. І гэту культуру яны ўспрымаюць як належнае ім. Але калі набліжаецца сапраўдная небяспека, то абодва яны галосяць аб немагчымасці адцурання ад свайго, роднага. І толькі дзейная натура Доўлці праяўляецца ў гатоўнасці да актыўных дзеянняў.
Х'ю. Гэты стары чалавек вонкава моцна трымаецца за свае карані, стары звычай etc. Але калі справа дайшла да вынішчэння сваёй мовы, ён моўчкі згаджаецца вучыць новай мове. Вывучэнне ірландскай, ггрэцкай моў і лаціны і нежаданне вучыць ангельскую аказалася простай фанаберыстасцю.
Джымі Джэк ужо надта стары чалавек, які ўжо не можа асэнсаваць падзеі, якія адбываюцца. Думкі яго блытаюць страых паднняў, старажытных багінь, а лаціна стала яго другой мовай.
Манус з Мэйрэ не аднесліся да гэтага пытання належным чынам. Прычынай гэтаму трохкутнік кахання. Але менавіта Манус першым заўважае небяспеку, але... нікога аб тым не папярэджвае. Мэйрэ ж самага пачатку была гатовая да вывучэння ангельскай мовы.
Цікавыя адносіны Ёланда, чужаземца, які адзін з мноства заўважае хараство ірландскай мовы і праяўляе намер вывучаць яе. Сваёй працай ён павінен быў бы знішчаць старыя назвы, але, няглядзячы на прапановы Оўэна, часам абіраў варыянт, бліжэйшы да крыніцы. Але ён усё ж, можа, часам не асэнсуючы гэта, прымаў удзел у вынішчэнні іншай культуры.
І сярод гэтых розных меркаванняў яскрава выдзяляецца глуханямая Сара. Яна не гаворыць, не можа нічога змяніць і назірае за становішчам як просты глядач. Яе меркаванні вельмі карысныя, бо яна фізічна не можа падтрымаць ні адзін з бакоў, якія спаборнічаюць. І таму яе ціхае матанне галавой на няўпэўненныя словы Оўэна «Усё будзе добра!..» гучаць горш за любы прысуд.

Калі хтосьці чакае нейкай глубакадумнай высновы, то яе не будзе. Вашае ўвазе меркаванні розных людзей, якія яскарава прадстаўлены ў спектаклі. Застаецца толькі знайсці сябе ці прыняць нейкую пазіцыю.

-----

А вот сегодня я отправился в Горьковский на «Бег».
Долго думал, идти или нет. Знал наверняка, что будет состав, который я уже видел, но... не смог не пойти. Жутко тянуло на этот спектакль. И не зря.
Сегодня был последний «БЕГ».
Спектакль снимают. И мне безумно жаль. Это сам по себе изумительный спектакль. Это очень точная постановка пьесы Булгакова. Для меня это — вообще идеальная постановка «Бега». Ну и вдобавок это один их лучших ныне идущих спектаклей Горьковского, а из тех, которые мне довелось увидеть — и просто лучший. Был.

О сегодняшнем спектакле... Что-то разваливалось всё. От костюмов что-то отваливалось, перстни с рук слетали, двери не закрывались. Именно из-за этой злосчастной двери не очень получилось начало спектакля. Внимание так и переключалась на попытки что-нибудь сделать с ней. Даже старые фотографии в начале спектакля на одной из декораций не упали. А я наконец-то узнал, как делали это падение: оказывается, там внизу тонкие верёвочки привязаны, со второго ряда их видно.
А вот по игре было просто замечательно. Спасибо всем за эти чудеснейшие три часа! :red:
Александр Жданович и Екатерина Шатрова в памяти у меня останутся как те самые, булгаковские Голубков и Корзухина. И как мне обидно, что был без цветов!.. Так и не довелось увидеть Шпаковскую с Душечкиным...
Всё-таки изумительный получился Хлудов у Игоря Сигова.
В этот раз было единственное изменение в составе: полковника Чарноту играл Александр Вергунов. Очень понравился Иван Мацкевич в этой роли, но не могу сказать, что Вергунов был хуже. В комических моментах так даже превосходил, особенно заметно было по седьмому сну пьесы.
Очень мощными получилась сцена в контрразведке и весь второй акт. Вергунов, Брухацкий и Шелестов жгли, сцена в Париже была прекрасна.

Ложечка дёгтя, связанная со зрителями. На следующем ряду, на несколько сидений вбок от меня, сидела бабушка с внуком лет двенадцати. И вот безумно раздражала эта пара зрителей обсуждением действия во время спектакля. То внук просто комментировал что-то. То бабушка проводила внуку небольшой экскурс в историю, когда тот спрашивал, а где был царь во время эвакуации.
Но больше всего убило обсуждение дальнейшей судьбы Хлудова. Бабушка, как настоящий знаток (она же когда-то фильм смотрела!), заявляла, что Хлудов благополучно вернулся в СССР (смешно) и служил там.
Так и хотелось обернуться и отправить читать оригинал, пьесу Булгакова, где Хлудов застреливается.


Сейчас чувства почти такие же, как и после первого снятие Вестсайда. Всегда печально, когда уходит отличный спектакль. А когда ещё этот спектакль трогает, затрагивают сокровенные струны души...
Повторюсь, безумно жаль. На этот спектакль хотелось ходить снова и снова, снова и снова... Да, полные залы он не собирал, хотя в ноябре, помню, людей было довольно много. Да, на сегодня только 40% билетов было продано... Но ведь идёт же редко «Вяселле» в Купаловском, редко, но идёт! Идёт же редко «Земляничная поляна» в том же Горьковском...
И ведь не вернут. Помню, читал про попытку вернуть «Анджело и другие...»

Если после вчерашних Translations были мысли вроде "а можно и пореже ходить на лучшие/хорошие постановки, тогда впечатления от каждого просмотра сильнее", то после сегодняшнего спектакля... мысли диаметрально противоположные. "Ходить, ходить как можно чаще, пока не сняли".

Бессмертье — тихий, светлый брег;
Наш путь — к нему стремленье.
Покойся, кто свой кончил бег!..




-----

P. S. Милости, государыня, милости!

Нет, это из другой пьесы...

Записи, господа хорошие, записи!..

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Горьковский, Бег, Translations

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная