• ↓
  • ↑
  • ⇑
 
Записи с темой: Книги (список заголовков)
20:02 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Театр кукол обновил стенды с информацией о спектаклях текущего репертуара и грядущих постановках. «Шёлк» в идущих ещё значится, надеюсь увидеть как-нибудь.
Из ближайших премьер — «Евангелле ад Іуды» (па раману «Хрыстос прызяліўся ў Гародні» Караткевіча; квіткі на 2 дзень прэм'еры 21 кастрычніка я сёння набыў. Я чаканні Нечага Незвычайнага), «Рождественские истории» по Чарльзу Диккенсу, «Mann ist mann» Брехта и ещё 2, мною не запомненные. Всё так интересно...

У них там около кассы есть место с лежащими афишками/программками, которые можно взять. Я раз оттуда стянул плакат с «Чайкой». А вот сейчас забегал в надежде на «Тартюфа» — облом, однако. Лишь афиша...

-----

Чувствуется, что «Веды» после летнего перерыва вновь начали принимать букинистику. Плотно заполненные полки радуют глаз, в том числе и спрятанным сокровищами. Взял себе «Прыгоды Піркса» Станіслава Лема 1992 года. А ещё там стоят аж 2 томика Чехова из серии «Скарбы сусветнай літаратуры».

@темы: книги, театр, мысли вслух, кукольный

23:38 

10 дзён за адзін допіс

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Что-то всё тут тонким слоем пыли покрылось. Увы, времени не так много.

-----

17 марта вновь сходил на «Птиц» в кукольный, смотрел второй состав.
Понравилось гораздо меньше. Может, его как «Вяселле» надо не чаще полугода смотреть? :-D
Нет, разобрал несколько больше подтекстов. В этот раз ещё сковорода была действительно нагретая, и в зал пошёл запах жарящихся яиц.
Местами с техникой какие-то небольшие вопросы возникали; в финале всё поздновато врубилось, даже актёры к тому времени несколько растерялись.
А вот атмосферы не хватило. Довольно обрывочно получилось: цепляли отдельные сцены, но в картинку они не складывались.
По актёрам — Казаков с Грамовичем мне гораздо ближе, Муратов с Рачковским менее. Муратов местами очень удачно использует свой типаж создавая интересные ассоциации, но Казакову, имхо, проиграл.

-----

«Дзед» 23 лютага + абмеркаванне пасля спектакля.
Склад быў той жа, што і калі я глядзеў упершыню мінулым летам, толькі другога рабочага граў Вайцяховіч.
Па спектаклю: добра, як і было. Але, здалося, у першыя паўгадзінкі малюнак не такі цэльны, як пазней.
На абмеркаванні пачуў адказы на свае незададзеныя пытанні (наконт фіналу й радыёперамоў). з цікавасцю даведаўся, што п'еса напісаная ажно 1993 годзе. З другога боку, усё гэтак жа сумна, калі не больш... Нарэшце выціснуў з сябе колькі слоўцаў.
Кветкі. Я іх усё-ткі набыў. Але збіраўся дарыць Здаранковай і Цвятковай, а ў выніку падарыў Здаранковай і Шымко: апошні граў проста бліскуча.

-----

25 марта, «ТеатрО», «Лямур, тужур и абажур». Был первый раз на них, было интересно познакомиться.
Миленько. Что-то совсем зарисовочки, а что-то вполне классный номер. Спасибо за перевод: всё же мне, для которого французский не является хоть сколь-либо знакомым языком, он помогал постичь суть. Местами незнание оригинала (собственно, все сцены по мотивам фильмов) мешало вкусить полностью.
Вокал — средненько. Кто-то даже больше харизмой брал. Вокально была хороша девушка, исполнявшая «Getting maried today», и ещё кто-то на бэк-вокале на этой песне.
Из того, что особо отмечу:
- «Жизнь», пластический этюд
- «Четвёртая стена» — просто прекрасно :-D
- «Семейный телесериал» — это просто Нечто :heart:
- «Getting maried today» — очень круто. Отдельное браво девушке, исполнявшей роль невесты :red:
- «Поэзия в горле» — жизненно.
В «Суде», из-за некоторой несогласованности с переводом, концовка куда-то ушла. «Молчание луковиц» — интересно узнать, что в этот момент было в оригинале.
А вот песенка «Bambino» довольно прочно осела в голове. :)

-----

И, наконец, сегодня, 26 марта. «Если завтра нет» Дмитрия Богославского. Малая сцена РТБД, или сцена ЦБД, это как посмотреть.
Эту симпатичную пьесу я прочитал на каникулах, поэтому очень приятно было посмотреть её постановку.
В принципе хороший спектакль получился, такой же симпатичный. Смогли выкрутиться с решением сценического пространства (улица, балкон, квартира). Тоже относится и к тексту от автора. В целом качественная постановка получилась; пусть тема и относительно частовстречаемая, но смотрится хорошо.
По актёрам. Андрей Новик (дворник Василий) — блестяще, как и всегда, в принципе. Можете записывать в кумиры. Марат Войцехович (Антон) — в целом, подросток получился. Очень неожиданный образ Максима Шышко (отец Антона). И открыл для себя Максима Коростелёва из Купаловского (парализованный дед Антона), очень хорошо сыграл.
Никита Золотарь на звуке — всё хорошо. Один косячок со светом был.
Гардеробщица говорит, что спектакль шёл и на большой сцене. Сейчас на малой идёт. В любом случае, я надеюсь, это не последний раз был.
Единственное — всё же зал не самый удобный, но что есть. Хотя и вчера у стеночки в большом зале, так и сегодня в малом было не очень тепло.

Теория вероятности рушится на глазах :gigi: Видеть вечером на одной сцене Новика и Войцеховича, а после спектакля встретить на улице их супруг вместе — оказывается , и такое возможно.

Хадзіў разам з Кролег белый и с коллаэдром в чемодане, з якой да гэтага прыемна пашпацыравалі па горадзе. (: Чарговая падзяка на чарговую прыемную сустрэчу.

-----

Ну і тут напішу, а тое не напішу ўвогуле.
Пашанцавала на мінулым тыдні знайсці «Фаўста» ў перакладзе на беларускую Васіля Сёмухі. Пры гэтым — самае першые выданне 1976 года, ды з ілюстрацыямі Арлена Кашкурэвіча. 50 тысяч — неверагодна на сённяшні дзень.
А ўчора — «Непереможны» Лема. Не, на «Прасторы» ён ёсць, але ж тое трэба заказваць, а тут — нечакана ў «Ведах», і не ў букіністыцы.
Але ў душы ўсё шкадую, што месяцы два таму не набыў кнігу па гісторыі Міколы Ермаловіча...

@темы: Дзед, Если завтра нет, Птицы, РТБД, ТеатрО, беларускае, книги, мнение, мысли вслух, театр, театр кукол

00:12 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
На форточке сегодня съездил на Октябрьскую, пополнил домашнюю библиотеку томиком произведений Леопольда Родевича и двумя томами из серии «Скарбы сусветнай літаратуры». Теперь, кажется, их уже 11, если ничего не забыл: Булгакаў, Шэкспір, Шылер, Ман, Чэхаў, Байран, Камю, Мэрымэ, Крашэўскі і папаўненне: Андрыч і Лонг/Апулей...
У меня ещё теплится надежда написать о книгах, но, боюсь, напрасная...

Ноги после сами меня вынесли к кукольному театру. Грех было бы не воспользоваться. Ни разу там не был, но с чего-то начинать-то надо. Начнём с «Птиц» и продолжим «Интервью с ведьмами».

@темы: театр, мысли вслух, кукольный, книги, беларускае

00:16 

Сяргей Кавалёў і яго драматаргія. І не толькі яго

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З нагоды адпачынку нарэшце дабраўся да кніг. Неяк так атрымалася, што да драматургіі, беларускай.

Чуць не забыўся. Дзесьці праз месяц пасля прэм'еры «Любові людзей» прачытаў п'есу Дзмітрыя Дагаслаўскага. Таксама добра, але, як і казалі, месцамі больш жорстка. Калі чытаеш яно-та не вельмі, але калі ўявіць гэта сабе не сцэне... Прыгадваю інтэрв'ю драматурга падчас прэм'еры Бібікавай, што гледачы дзесьці яшчэ не гатовыя. І мушу пагадзіцца, узгадваючы цішу ў зале. І змены Гарцуева ў фінале мне таксама спадабаліся. У гэты аўторак пайду глядзець зноў, папярэдне павінен быць іншы склад акцёраў ну і добра, у мяне якраз грошаў няма на кветкі таму складу

Пра «Раскіданае гняздо» я колькі слоўцаў ужо казаў.
Далей "прабяжаў" па драматургічных асновах тых спектакляў РТБД, што ўжо пабачыў.

«Ліфт» Юліі Чарняўскай. Як спадабаўся спектакль (11-га я без кветак Сідаркевіч прыходзіць не збіраюся), то падобнае ўражанне пакінула і п'еса. Адчуваецца прадуманнасць п'есы, магчымага ўвасаблення на сцэне, дробных дэталяў герояў.
Спектакль увогуле пастаўлены блізка па п'есе, але замест двух дзеяў маем адну, з чым я пагаджуся. Некаторыя сцэны пакінута па-за ўвагаю, некаторыя аб'яднаны, і развіццю сюжэта і ўспрыманню гісторыі, як мне падалося, гэтыя змены не нашкодзілі. Адзінае на што хочацца звярнуць увагу — скасаваны вобраз суседкі Ганны Мікалаеўны. Менавіта яна ў п'есе паведамляе мужу і сыну Ганны Мікалаеўны аб існаванні спойлер. Я вось не памятаю, як то ў спектаклі. Ці то сын у прамежку паміж сцэна дзесьці пра гэта даведваецца (што даравальна пастаноўшчыкам), ці то з яго аўтары спектаклю робяць дурня, які пра ўсё адразу не ўспамінае.

«Дажыць да прэм'еры» Мікалая Рудкоўскага. Спектакль, як я ўжо пісаў, прыйшоўся не па майгу густу.
Як аказалася, існуюць дзве рэдакцыі п'есы. Спектакль пастаўлены па першай, я спачатку прачытаў другую (аб чым даведаўся пасля).
Дык вось, п'еса мне неяк спадабалася больш. І тым ліку і акрэсленымі дэкарацыямі :gigi: Большасць змен, што адбылася ў параўнанні з першай рэдакцыяй, мне спадабаліся, І пакуль я не ўспомніў аб наяўнасці дзвюх рэдакцый, я разважаў, чаму змянілі п'есу :) А пасля быў вымушаны праглядзець першую рэдакцыю.
У другой рэдакцыі адбыліся зрухі да спрашчэнне, нейкай баналізацыі дзеянняў герояў. Зменена матывацыя гераінь: у спектаклі Вера проста хоча спасцігнуць тыя адчуванні. У другой рэдакцыі гэта накладваецца на навіну аб тым, што на іх ролі ўводзяць іншых актрыс. Адпаведна і Інструктар спяшаецца скончыць свой "сеанс" з актрысамі яшчэ і таму, што неўзабаве павінен прыйсці наступны "кліент". Дарэчы і ўстаўка Каціных слоў пра "ненароджанага дзіцяці".
Вось аканчэнне першай дзеі якраз-такі ў спектаклі (адпаведна і ў першай рэдакцыі) мне падабаецца больш. Бо таптанне і раскідванне сапраўдных (чытай: бутафорскіх) прадуктаў на тэатральный сцэне... сумніўна выглядае.
Што яшчэ мне ў параўнанні з п'есай падабаецца ў спектаклі — сцэна, калі вера прымушае пакутаваць Лёшу. Тут без каментарыяў.
Я чамусьці не паятую сцэны амаль у канцы, калі Жанчына аддае Каці залатую брошку, проста так. Шкада, істотная рэч.
А яшчэ мне спадабалася канцоўка ў другой рэдакцыя п'есы. Калі адразу пасля прэм'еры Вера вяртаецца да Лёшы, дадому. Калі яна збіраецца пасля прэм'еры сыходзіць з тэатру. І гэтая трактоўка мне бадабаецца значна болей: да Веры прыходзіць разуменне, што аніякія пакуты яе ці блізкіх ёй людзей не вартыя войнаў. І не важна, якія: сапраўдныя ці тыя, што адбываюцца перад пастаноўкаю.
Апошняе, што мне вельмі цікава: словы пра тое, што ролі партызанак у спектаклі ўсяго тры хвіліны, мне прымроіліся ў пастаноўцы, ці што?
Ну і... я вырашыў усё-ткі даць пастаноўцы другі шанец, схадзіць калі-небудзь на другі склад...

Далей быў «Ціхі шолах сыходзячых крокаў» Дзмітрыя Багаслаўскага. Бачыў як спектакль «Тата» ў Купалаўскім (здаецца, ўжо знялі), пасля п'есы вырашыў паглядзець і ў РТБД.
Спектакль у Купалаўскім я ўжо не зусім добра памятаю, але перадапошняй сцэны там не было. А п'еса цікавая...

Застаюцца яшчэ «Тры Жызэлі» Курэйчыка. Цікава будзе прачытаць п'есы-крыніцы іншых спектакляў, хаця б каб вырашыць, ці ісці.

А яшчэ ў студзені я неяк нечакана набыў кніжачку п'ес Сяргея Кавалёва «Сёстры Псіхеі». Вось так — не знаёмы з ніводнай п'есай ці спектаклем паводле п'есы, але набыў. Сам шалёна здзіўлены. :D
А чатыры п'есы аказаліся шыкоўнымі. «Інтымны дзённік», «Вяртанне Галадара», «Сёстры Псіхеі» і «Пан Твардоўскі». Усе спадабаліся, штосьці больш, штось меней. Але спадабаліся ўсе.
Найбольш яскравыя і прыемныя ўражанні пакінулі «Вяртанне Галадара» і «Сёстры Псіхеі». :heart: З нагоды Галадара перачытаў апавяданне Кафкі. Шкада, што п'есу Ружэвіча знайсці не магу... Хацелася б пабачыць пастаноўкі абоіх, але абедзве пастноўскі ў РТБД ужо знятыя, а дзе яшчэ асабліва ў нас іх могуць паставіць?.. Застаецца надзея толькі на запіс...
«Інтымны дзённік» яшчэ ідзе, і я на яго пайду ў РТБД наступным разам, калі будуць паказваць. Мне вось цікава: у прадмове да зборніка Кавалёў зазначае, што ў РТБД спектакль паставілі толькі па першай дзеі. Зараз, мяркуючы па апісанню і ролях, ужо дзве часткі.... Схаджу — напішу, чаго дарма час губляць?
«Пан Твардоўскі»... Зноў гісторыя пра Барбару Радзівіл і Жыгімонта. Але, што радуе, аўтар і сам разумее звышнатуральную ўвагу да гэтай гісторыі. І прапануе іншы погляд на гэтую гісторыю, дзе асобы Жыгімонта, Барбары адыходзяць на другі план, з'яўляючыся як бы часткаю іншай гісторыі. Але па ўвасабленню на сцэне — п'еса складаная. Люстра-партал, старэнне на сцэне на 20 год і іншае... Таму нават лагічна, што ўвасобілі яе ў лялечным тэатры.

Неяк так...
Спачатку я проста збіраўся напісаць пра зборнічак Кавалёва. От і атрымалася — крыху пра Кавалёва і безліч пра іншае. так заўжды.
Але ўсё ж захацелася знайсці і прачытаць іншыя яго п'есы.

@темы: театр, пьесы, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, РТБД

13:44 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Я вельмі рады, што маю гэткую цудоўную таленавітую сястру :heart:
А фік, насамрэч, шыкоўны :)

09.01.2016 в 00:46
Пишет Ангулема:

я зрабіла гэта!
Мой першы фік на беларускай :)
Нечым падобны да таго, дзе Трандуіл зіму клікаў. Але тут крыху наадварот, зіма сама прыйшла, але надта разысціся хацела)

Магчыма, потым паспрабую перакласці на рускую, але алітарацыя, якую я старанна складала (хочацца спадзявацца, што яна там дарэчы), дакладна загіне.
Але яе не так ужо там шмат.

Мне самой пакуль падабаецца :-D

Назва: Калыханка
Аўтар: я
Катэгорыя: слэш
Памер: 806 словаў
Пэйрынг: Торын/Трандуіл
Рэйтынг: G
Жанр: зімовая замалёўка
Заўвагі: АУ, дзе Торын жывы; дзеянне адбывается праз некалькі год пасля БПА; established relationship; драмы няма)

чытаць далей

URL записи

@темы: Сестричка, книги, перепост

22:57 

Старыя беларускія хронікі

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Гэтак склалася, што з даўніх часоў стаіць у бабулі на палічцы збор твораў Караткевіча, знакаміты «васьмітомнік». Але кніг было дзевяць, а ў нас на палічцы толькі восем: не хапае першай кнігі восьмага тому з п'есамі і нарысам «Зямля пад белымі крыламі».
Пэўны час я «паляваў» на гэты тым, але сустракаў толькі з астатнімі васьмю. А пасля ў букіністыцы на кніжнай выставе сустрэў цудоўнае асобнае выданне п'ес з ілюстрацыямі. І набыў. Цяпер засталося знайсці толькі «Зямлю...»

«Старыя беларускія хронікі». Як і ў томіку са збору твораў, не хапае п'есы «Трошкі далей ад Месяцу», што была надрукавана толькі ў неафіцыйным "дзявятым" томе дзесь у 94-95.
Дык вось, ілюстрацыі Васіля Шаранговіча (насамрэч, у канцы лета набыў асобную кнігу з яго ілюстрацыямі — увогуле вельмі прыемная графіка). Яны шыкоўныя. Усе малюнкі павялічваюцца.

«Кастусь Каліноўскі»


«Званы Віцебска»


Глядзець чатыры астатнія ілюстрацыі.

@темы: мысли вслух, книги, иллюстрации, беларускае, Караткевіч

21:00 

УЛАДЗІМІР КАРАТКЕВІЧ. Аўдыётворы паводле творчасці

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
У гэтым годзе незабыўнаму Уладзіміру Сямёнавічу Караткевічу споўнілася б 85 год.

Марна пералічваць той унёсак, які ён зрабіў у беларускую культуру і літаратуру (ды і ў сусветную!). Вельмі вялікі ён; да таго ж крыўдна і няправільна было б забыцца ці не напісаць аб нечым, бо ўсё заслугоўвае належнай увагі.

Зараз ідзе выданне 25-томнага Збору твораў (сёння якраз бачыў дзявяты том з раманам «Хрыстос прызямліўся ў Гародні»).
Але творчасць пісьменніка знайшла адлюстраванне і ў аўдыётворах. Існуюць аўдыёкнігі галоўных твораў Уладзіміра Караткевіча (за гэта мы мусім падзякаваць, безумоўна, Андрэю Калядзе). Ствараліся і радыйныя спектаклі і кампазіцыі паводле яго твораў, начытваліся асобныя раздзелы з яго твораў.
Са здзіўленнем давялося адзначыць, што гэтыя аўдыёматэрыялы ў сеціве нікім не сабраная ў адным месцы, а знаходзяцца ў розных мясцінах, часам не прыкмечаныя. Да таго ж загінуў сайт Караткевіча, і ўжо неўзабаве будзе год, як ён не працуе.
Менавіта таму прыйшла думка паспрабаваць сабраць усё ў адным месцы. Я цудоўна разумею, што ў фонды нашага радыё мне залезці не атрымаецца, ды і некаторыя іншыя запісы могуць застацца па-за ўвагаю. Гэтак жа я цвяроза разумею, і што гэты дзённік далёка не лепшае месца для размяшчэння. Але, на жаль, іншага пакуль што не маем.
Менавіта таму я публікую гэта не ў дзень народзінаў Уладзіміра Караткевіча, а задоўга да гэтай даты. Можа, з цягам часу гэты спіс знойдзе належнае месца ў сеціве.
І, акрамя публікацыі гэтага спіса тут, не магу не дадаць код гэтага спіса-табліцы (html) для размяшчэння ў іншых мясцінах.

Дык няхай жыве памяць пра Уладзіміра Караткевіча!

Спіс аўдыётвораў паводле творчасці Уладзіміра Караткевіча.

Крыніцы.

@темы: театр, памяць, мысли вслух, книги, записи с радио, беларускае, асобы, Караткевіч

23:23 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Перавёў у тыповы для электронных чыталак фармат fb2 кнігі са збору твораў Васіля Быкава.
yadi.sk/d/eau4HXoIhqWzR
Можа, камусьці будуць цікавыя, патрэбныя, etc.

Але канчаткова пераканаўся, што гэта не тыя матэрыялы, з якіх друкаваліся кнігі, а распазнаныя сканы кніг. Безліч разарваных абзацаў, асабліва ў некаторых тамах, адсутнасць уніфікацыі дэфіс-працяжнік і шмат іншае сцвярджаюць пра гэта.
Мне вось толькі незразумела, нашто наш Саюз піьсменнікаў, які з доляй верагоднасці 99,99 адсоткаў мае матэрыялы, з якіх друкаваліся кнігі, займаецца невядома чым?.. Нашто гэткая "памяць" пісьменніку, калі яго кнігі наўмысна выкладваюць з памылкамі, маючы варыянт без памылак?

-----

Я зусім крыху адхілюся ад тэмы.
Вось вылажыў хтосьці ў інтэрнэт кнігу Ларысы Геніюш «Споведзь». Была яна ў сеціве даўно, але я звярнуў увагу на нататку «Вычытана ў жніўні-верасні 2014 г.»
«О-о-о!» — узрадваўся я. Хоць хтосьці знайшоў час давесці да ладу гэтую кніжачку. Пачытаю, вырашыў я.
...
Падчас чытання, ды і пасля яго, у меня было нясцерпнае жаданне выказаць сваё неўхваленне аўтару гэтай нататкі. Бо кніга не проста не вычытана. Там гэтай "вычыткай" нідзе нават не пахне.
Я пасля выправіў хоць найбольш частыя памылкі OCR. Зараз прыводжу прыклады:
есьць -> ёсьць — 29 замен
болыы -> больш — 7 замен
болып -> больш — 16 замен
болын -> больш — 5 замен
ен -> ён — 65 замен
ей -> ёй — 32 замены
ею -> ёю — 12 замен
Што тут казаць пра нейкую "вычытку"... :cens:

@темы: мысли вслух, мнение, книги, беларускае

15:21 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
На цікавыя звесткі натрапіў у каментарях да 9-га тому Збора твораў Васіля Быкава. Вось як, аказваецца, усе тады адбывалася...

-----

Задума аб’яднаць апавяданні В. Быкава «Перад канцом» і «На Чорных лядах» у адзін кінасцэнарый з’явілася ў рэжысёра В. Панамарова пасля публікацыі гэтых твораў у 1994 г. у часопісе «Полымя» (№ 1). Па яго сведчанні, аўтар ухваліў задуму і, як мінімум, тройчы знаёміўся з накідамі да будучага сцэнарыя, які быў напісаны В. Панамаровым.

Фільм «На Чорных лядах» пастаўлены ў 1995 г. Арыгінал аўтарызаванага машынапісу сцэнарыя налічвае 47 старонак з нязначнымі праўкамі, якія зроблены В. Панамаровым. На першым аркушы пазначана: «Васіль Быкаў, Валерый Панамароў», ніжэй: «НА ЧОРНЫХ ЛЯДАХ Літаратурны сцэнарый мастацкага фільма паводле апавяданняў Васіля Быкава “На Чорных лядах” і “Перад канцом”»; на апошнім: «Аўтары сцэнарыя: Васіль Быкаў, Валерый Панамароў» (подпісы — аўтограф).

Гэта адзіная ў фільмаграфіі В. Быкава карціна, якая аказалася, па сутнасці, забароненай. В. Панамароў сведчыў: «Все, кто имел хоть какое-то отношение к фильму “На Чорных лядах”, в той или иной степени пострадал. Ну а мне так просто и прямо, глядя в глаза: “Какого… ты связался с Быковым? Вон один из наших попробовал — и на всю жизнь зарекся. Потому что очень кушать хочется. […]”».

Лёс ужо гатовага фільма «На Чорных лядах» некаторы час заставаўся няпэўным, пакуль не адбылося пасяджэнне пашыранага мастацкага савета «Беларусьфільма», на якім абмяркоўвалася карціна:

«Михаил Шелехов (главный редактор “Беларусьфильма”):
«Трудно себе в жизни представить коллективное самоубийство, тем более крестьянское. А в “Черных лядах” пол-фильма посвящено этому, хотя я знаю из истории того же Антоновского крестьянского восстания в России, таких случаев не бывало. Не бывало и случаев массового психоза и уныния. Или здесь попытка представить коллективное самоубийство как черту белорусского характера? Для меня фильм несет отрицательный пафос, отрицательную энергию. […]».

Нина Фрольцова (кинокритик):
«Нельзя без юмора относиться к этому фильму. Режиссер тоже должен застрелиться — вслед за своими героями. Да, сейчас время выбора, но это коллективное самоубийство, оно не то, что в жизнь, оно ни в какую философию не вписывается. Как можно было давать деньги на такой фильм!»

Григорий Бородулин (поэт):
«Это элитарный белорусский фильм. Герои пожертвовали собой, а не так, как по методу партизанско-советской войны. Сколько убитых стоило Белоруссии за Кубэ. Хатынь тоже. Деревня — на одну лихую вылазку партизан. Фильм белорусский, с белорусскими актерами».

Ефросинья Бондарева:
«Фильм “На Черных лядах” опоздал. Весь этот период уже освещен. Это антирыночный фильм, закадровый голос — это антикиношный стиль. Выбор актеров не лучший. Есть недоверие к материалу: казалось бы, фильм должен волновать, но на деле остается тоскливость».

Чытаць далей...


@темы: беларускае, кино, книги, мысли вслух

12:35 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
А наш Саюз беларускіх пісьменнікаў вылажыл у сеціву збор твораў Васіля Быкава.
Справа гэта добрая, але пераводжу я кнігі з *.epub у *.fb2. І бачу шэраг дробязных памылак. Такое ўражанне, што бралі не тыя матэрыялы, з якіх друкавалі кнігі, а нейкія электронныя версіі з сецівы.

1) Тыповыя памылкі OCR.

Выпадкова напаткаў на япы замест яны.

На дзялянцы прыпякала сонца, яны ўсе ўгрэліся, і Брытвін, які нёс перакінуты цераз плячо шынель, рашуча шмякнуў яго пад ногі:
— Прывалі
— Фу, цёпла! — згодна азваўся Даніла і, як быў, таўставаты і нязграбны ў расшпіленай ватоўцы, задам, сунуўся ў засень над штабелем. Брытвін спярша зняўдзягу, расшпіліў усе гузікі на гімнасцёрцы, потым плюхнуўся на шынель і, сапучы, сцягнуў боты.

Тыпова: распазнана і замест !

2) Пераносы.

Ну, вядома, перш трэба разведаць — а раптам немцы. Пайшоў лейтэнант, нядоўга пабыў. Бачу: ідзе бадзёра так і вядзе двух дзядзькоў. Адзін стараваты такі, аброслы
сівізной, але яшчэ ў сіле, такі дзед-лесавік, другі — маладзейшы мужчына ў паддзёўцы. Павіталіся стрымана так, але добразычліва, сардэчна, павялі ўсіх у сяло. Кажуць, нікога няма, спрэе свае. Пачастуем, ды ў цяпле і пасушыцеся. Адчуваем: не зусім гэта добра, а ідзём — дужа ж абрыдла ўжо на пусты жывот па макрэдзі. Можа нічога і не здарыцца.


Вера, аднак, не хацела супакойвацца, усё хліпала, зату-
ліўшы твар, і Самохін хвіліну разгублена ўлагоджваў яе.


Чарнаручанка з неўласцівай яму паспешлівасцю адной
рукой ірвануў зазямленне, другой згрэб свой апарат; Гутман падхапіў катушку з напалову зматаным кабелем, зірнуўшы на якую, камбат з трывогай падумаў: не хопіць. Гэтага кабелю да вышыні не хопіць, як тады быць? Зрэшты, сувязныя ад рот ужо лезлі на бруствер, і ён крыкнуў Іванову, які працягваў кіраваць агнём:


Паўсюль трэба ў адзін абзац. Усе тры памылкі з пятага тому. Там яшчэ ёсць, ды і ў іншых тамах сустракаліся.

3) Незразумелыя сімвалы/адсутнасць нататак.

Том 3, «Праклятая вышыня».
– Ві іст ігр Намэ унд Діенстград?1
Такое ўражанне, што трэба дадаць нататку, але тая недзе згубілася. І гэтаксама на іншым сайце.

Вось такі ў нас Саюз беларускіх пісьменнікаў.

UPD. Яны яшчэ і каментары вырашылі публікаваць толькі з сёмага тома.
запись создана: 26.06.2015 в 11:43

@темы: мысли вслух, мнение, книги, беларускае

19:29 

Загадочный визит старой дамы

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Летом уделил внимание драматургии, и среди прочего прочитал пьесу Фридриха Дюрренматта «Визит старой дамы». Пьеса интересная, есть в ней что-то притягательное. Очень хорошо раскрыты многие персонажи, стоит отметить и возрастающее напряжение по ходу событий.
Но вот после пьесы в книгу были комментарии автора, которые меня несколько удивили. Так вот, автор считал это комедией с трагическим концом. Вот как-то не вяжется у меня эта пьеса с таким определением. В лучшем случае — трагедия с элементами комедии.
Кроме «Визита старой дамы» я прочитал и «Физиков». Понравилось несколько меньше, хотя тоже занимательная пьеса. В планах по-прежнему «Ромул Великий».


Пьесу я прочитал, а вот до постановок руки дошли только сейчас. Купил билет на 24 января в Горьковский, и ничего не предвещало того, что...
...что до горьковской постановки я посмотрю фрагмент спектакля «Пристань» Вахтанговского театра. Спектакль этот поставлен к юбилею театра и представляет отрывки или сокращенные версии разных пьес с участием лучших актёров театра. Как можно было догадаться, там была и сокращённая версия «Визита старой дамы».
Довольно много там сокращено. Точнее оставлена сама суть и несколько сцен (преимущественно из начал пьесы). Но то, что там было... в целом оставило очень приятное впечатление. Где-то можно сравнить с «Весельем» Купаловского, хотя далеко не оно.
Вот тут я во многом увидел комедию. Получена она где-то за счёт гротеска, где-то за счёт какой-то абсурдности действия. Но комедия получилась до момента объявления условий получения миллиарда. После этого практически все действия выкинуты, а в оставшемся комедии нет. И жалко, что отдельно «Визит старой дамы» там не ставили; было бы очень интересно посмотреть...
Говорить о нём много не буду, кто хочет — можно посмотреть тут (с 51-й минуты). Мне понравилось.


Ну так вот, 24 января пошёл я в Горьковский на «Загадочный визит».
Первое, о чём следует сказать, — пьеса очень сильно изменена. Вот тут как раз такой случай, когда режиссёра надо указывать как автора инсценировки. Ситуация, диаметрально противоположная «Шалому Алейхему» в музыкальном.
Что-то, понятное дело, сокращено: некоторые моменты в пьесе действительно вряд ли будут понятны зрителю (к примеру, люди, изображающие на заднем фоне деревья). Но и кроме этого изменено очень много. Изменено начало: большую часть сцены на вокзале заменяет ночное заседание, которым в пьесе и не пахло.
И самое главное: изменена сама суть пьесы, изменён финал. Клара внезапно отдаёт чеки Альфреду, но бургомистр рвёт чеки, а Альфреда убивают. И безутешная Клара вопрошает, почему они не отпустили... Всё сведено к любви. Почему-то она вышла на главный план в финале, и я с этим как-то не согласен. Не о том пьеса Дюрренматта, и в остальном спектакль не о том, на мой взгляд. Да и вопросы логики в поведении гюлленцов в конце тоже имеют место.

Не понравилась сцена со слепыми. Визуально их трости не достигали пола: хороши слепые. Мелочь, но всё же...
Не совсем понятна мне роль Ждановича в этом спектакле. Его персонаж как бы рассказчик этой истории, и в начале он смотрится вполне органично. А потом исчезает на большую часть спектакля, появляясь лишь в конце, причем уже не сколько как рассказчик, а как человек, читающий текст пьесы (как-то так). Смотрелось как-то странно.

Местами была очень неплохая комедия. Не могу не отметить сцену «Нет проблем — бери кредит!»: аплодирую тем, кто её придумал. Да и драматическая составляющая неплоха. Понравилась реализация сцены в автомобиле Илла с семьёй: неизбежное всё ближе, а тут — последние мгновения счастливой семейной жизни...
Актёры все играли хорошо. Отдельно хочется отметить игру Александра Суцковера (Илл); отлично получились сцены, когда тот осознаёт наступающую беду и нарастающие долги окружающих.
Сценография неплохая, тени деревьев смотрятся интересно.

Но... я всё же, на свою беду, не смог абстрагироваться от прочитанной полгода назад пьесы. Невольные сравнения с оригиналом так и просились, не со всеми решениями был согласен. Но в целом спектакль неплохой. Повторюсь, со сведением смысла спектакля к любви я не согласен...

-----

О зрителях.
Я в первый раз столкнулся с тем, что у меня в театре украли на поклонах программку, положенную на подлокотник. Неужто у кого-то нет пяти тысяч, чтобы купить её? Я уже не говорю о том, что можно попросить у кого-то другого посмотреть: у меня в Купаловском несколько раз просили.
Но это... мда, ну и воспитание у людей.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, маразмы, книги, Горьковский

23:35 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вдогонку воскресным спектаклям.

Сигов теперь, оказывается, и в Купаловском работает. Его портрет на первом этаже повесили, там, где раньше портрет Кравченко висел.

На Лисе мне жутко не повезло с "соседями". Сидел на 11 ряду, после которого проход, а на 12 - мама с девочками лет 3-4. Девочкам на спектакль было всё равно, у них было занятие физкультуры. Судя по оглядывавшимся людям, раздражали они не только меня.
Мне вот интересно: зачем вести ребёнка в театр, если он там спектакль не смотрит, а играется в своё удовольствие вопреки замечаниям матери?..

-----

Доперечитывал «Мастера и Маргариту». Одна из нежно любимых книг. Как раз сейчас в школе будем проходить, а это отличный повод перечитать; вчера учительница ещё и обрадовала, что сочинение пишем именно по ней.
В этот раз (как, впрочем, и в прошлый) перечитывал в переводе на белорусский. Но даже не в электронном виде, а бумажной книгой: повезло случайно найти её на книжной выставке.
А перевод, кстати, отличный. Алеся Жука.

@темы: беларускае, книги, мнение, мысли вслух, театр

00:36 

Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Летам чытаў кнігу Яна Баршчэскага «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях».
Цікавая кніга, і гісторыі, якія апавядае аўтар, таксама вельмі цікавыя. Ёсць у іх нешта незвычайнае, таямнічае, што прываблівае.
Згаджуся з меркаваннем, якое чытаў ці то ў самой кнізе, ці недзе яшчэ, што заканчэнне ў мноства гэтых гісторый — сумнае. Дакладней, пра яго часта не сказана анічога: не выдуманы вясёлыя і шчаслівыя фіналы, якія пазабавілі бы чытача і прымусілі б яго шчасліва ўсміхнуцца. Гэта гісторыі без канца, як гэта часта здараецца, і нікому не дазволена іх працягнуць...

Вось толькі вялікую памылку я зрабіў, прачытаўшы гэтую кнігу улетку. Усё ж крыху не тая атмасфера, не той стан душы. Гэтыя гісторыі трэба б чытаць тымі доўгімі зімовымі вечарамі, калі адбываюцца падзеі ў кнізе; тымі вечарамі, калі за акном свішча вечер, а ад кожнага шолаха ўздрыгваеш. Таму найвялікшай асалоды ад «Апавяданнняў...» я тады не атрымаў.
Але памылкі трэба выпраўляць.

У Купалаўскім тэатры доўгі час шоў монаспектакль «Беларусь у фантастычных апавяданнях». Чаму шоў? Таму што ўжо больш за год яго няма ў афішы, нягледзяы на прыстунасць у рэпертуары.
Дык вось, сёння на радыё адбылася прэм'ера радыёверсіі таго монаспектакля, нязменны выканаўца якога — Генадзь Аўсяннікаў.
Для гэтага твора, як я ўжо пісаў, патрэбны належны настрой. Таму сёння я яго не слухаў, планую паслухаць крыху пазней.
Раю і вам паслухаць гэты радыёмонаспектакль. Паслухаць ды спампаваць можна тут.

На гадзінніку ўжо за поўнач, і таму віншую усіх з надыходзячым Новым Годам! Няхай усе ў вас атрымліваецца, мары здзейсніваюцца, здароўе не дае нагоды ўспомніць пра яго, а знаёмыя і блізкія радуюць вас добрымі навінамі!

@темы: Купалаўскі, беларускае, книги, мысли вслух, театр

23:12 

пост имени Стругацких

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
...навеяно сообществом о Стругацких в ЖЖ...



Книга. Просто книга, пусть мелованная бумага, возможно, подарочное издание и иллюстрации...
Но эта книга с 262 страницами стоит около 1.600.000 б.р.
*неопределённое выражение лица*

------

Недавно (относительно) видел вопрос (там же) о нелюбимой книге Стругацких.
Называли "Улитку на склоне", "Град обреченный", "Отягощенные злом"...
А я вот думаю и понимаю, что у меня это одни из любимых книг. Возможно, потому что при каждом перечитывании открываешь что-то новое, по-другому переосмысливаешь. И не убывает желание понять, что тут сокрыто.

Если же говорить о моих нелюбимых книгах Стругацких... нет, не так: о менее любимых книгах Стругацких, то это, как ни странно, "Трудно быть богом" (понимаю суть, оцениваю значение, но ставить выше некоторых других — нет) и трилогия о Каммерере (нет, тоже неплохие книги, но где-то "не мои").

-----

Две недели назад по ТВ показывали "Сталкера" Тарковского по мотивам "Пикника на обочине". В ту субботу я посмотрел только серию с хвостиком (а после позорно заснул), а в эту (или уже прошлую?) пятницу досмотрел.

От книги Стругацких тут оставлен разве что мир. Да, где-то передана атмосфера Зоны. Но герои, основы сюжета — этого нет.
Есть фильм о сталкере, который водит разных людей в Зону, в Комнату. И в данном фильме — лишь один конкретно взятый поход...

Скажу лишь только, что фильм оставил смазанные впечатления.
С одной стороны, сожаление о настолько оригинальном прочтении "Пикника". В экранизации Тарковского "Соляриса" основные вехи оставлены, несмотря на сделанный упор на внутренний мир. Тут же оставлены лишь обрывки из книги.
С другой стороны, местами довольно интересный философский фильм. Первая половина меня не зацепила совершенно, а вот вторая... Завершение фильма очень мощное, и оно как-то сгладило общее впечатление.

Как-то так...

@темы: мысли вслух, мнение, книги, АБС

00:14 

"Это я удачно заглянул" (с)

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Лето прошло. Много было всего. Я всё ещё не теряю надежду написать про Польшу, подытожить прочитанные книги и просмотренные записи спектаклей...

Но я сейчас не об этом.

Во-первых, в воскресенье в программе ТВ случайно наткнулся на рок-оперу "Песня пра долю" в понедельник. Надо сказать, что до этого программу смотрел, но не заметил... И откуда-то всплыло, что там вроде бы Дегтярёва участвовала. Приехал домой, проверил — действительно.
Что ж, посмотрел я её.
Мощно. Музыка, конечно, своеобразная, но в целом ничего. Вот только завывания мне не нравятся.
Исполнители. Елфимова я не сильно люблю, но в принципе было достойно. Вот только завывания... Женчак мне понравился больше, интересный молодой исполнитель.
Ну и Дегтярёва. Ох, это было просто великолепно, БРАВО! :red: Финальная песня про долю... невероятная.
Кацярына Дзегцярова — Песня пра долю
Скоро видео будет...

Вот. А сегодня я выбрался в центр. Номинально — "по школьным нуждам". De facto — ...
Зашёл в Горьковский, купил себе билет на "Бег" по Булгакову 14-го. Вот удивительное дело: живу в Минске 11-й год, а ни разу не то чтобы в этом театре не был — даже не помню, чтобы мимо проходил... :facepalm:
Затем купил собственно то, за чем ехал.
Зашёл в Купаловский, купил билет на "Не мой" 7-го. Не могу не: на столе кассы лежала большая афишка "Собаки на сене", правда, немного прикрытая другими. Может, если она с датой, попросить её потом себе?..
Пошёл на книжную. Собственно, просто так, наудачу. И повезло: совершенно неожиданно увидел "Майстра і Маргарыту", перевод на белорусский. Учитывая, что уже читал в электронном виде и перевод мне понравился, не смог не купить.
Ну а потом... я решил зайти вернуться к Купаловскому, чтобы зайти в книжный рядом с ним. Всё-таки букинистика там неплохая. Как говорится, что я теряю?
Теряю 50 тысяч на толстый томик избранных произведений Чехова в переводе на белорусский из той же серии "Скарбы сусветнай літаратуры".
Вот так. И всё это за 75 минут, пешком, от площади Независимости до Свердлова... Люблю я ходить. Быстро.

@темы: Я, БТ-3, БГАМТ, книги, беларускае, театр, мысли вслух, мнение

01:58 

Хам!

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вось і скончыўся тэатральны сезон. Скончыўся спектаклем Купалаўскага «Хам», які я паглядзеў другі раз.

Але... пачну здалёк (с).

Нёманская міф мяне зацікавіў (да таго ж я не верыў, што ўсё сыходзіцца да «сколько волка не корми, он всё равно в лес смотрит»), таму вырашыў прачытаць саму аповесць Ажэшкі, тым больш што ніколі не шкодна прачытаць арыгінал. Памятаю, год 5 таму, хацеў узяць у бібліятэцы (рускі пераклад), але мне сказалі, што рана.
Аповесць... проста шыкоўная. Напісана вельмі цікавай мовай, якая захавалася нават пасля перакладу з польскай.
Кніга атмасферная. Перадае тагачасную розніцу паміж саслоўямі, паміж простым людам і выміраючай шляхтай. І вельмі добра перадана прырода. Часам нават здаецца, што за акном шумяць дрэвы, і скрозь гэты шум зрэдку можна пачуць крык "Паро-о-ом!"

Ну а цяпер — наконт самой гісторыі.
Паставіць спектакль па цэлай аповесці — гэта, безумоўна, складана. А яшчэ больш складана поўнасцю захаваць аснову, не паставіўшы нейкую асобную частку аповесці і не змяніўшы сюжэт.
У "Хаме" Гарцуева гэта атрымалася. Але, на мой погляд, згублены не аддана ўвага некаторым дробязям, якія б лепей растлумачылі прычынна-следчую сувязь ўнутрані свет герояў і іх учынкі. Напрыклад тое, што Франка навучыла Паўла чытаць (калі чытаў, быў вельмі здзіўлены); у спектаклі аб гэтым сказана адным сказам Яўдохі. Не поўнасцю раскрыты вобразы Улляны з Філіпам, Яўдохі, Марцэлі. Я разумею, што ўсё ў спектаклі не перадаш; да таго ж жаданне высветліць гэтыя дробязі можа прымусіць каго-сьці прачытаць аповесць. Але мне ўсё-ткі шкада.
Але гэта справа дзясятая.

У спектаклі чамусьці больш звяртаеш увагу на Франку. Так, магчыма, гэта Валянціна Гарцуева настолькі шыкоўна грае, што больш нікога не бачыш; але я сумняваюся.
У кнізе Ажэшкі, хаця і там пэўная ўвага аддана Францы, застаецца месца для "хама" — Паўла. Там ён ўсё-ткі займае належнае яму месца галоўнага героя.
Паўлу не важна, што Франка парушыла клятву. "Хам" будзе спрабаваць змяніць Франку, будзе ўсё дараваць ёй, будзе ратаваць яе з рук урадніка, бо інакш яна патрапіць у Сібір.
Бо ЁН даў клятву, і ЁН будзе трываць яе нягледзячы ні на што.
Вось гэтага, галоўнага, я ў спектаклі не пабачыў. Але, магчыма, я проста няўважліва глядзеў.

Ух, цяжка перадаць зблытаныя думкі...

Цяпер можна пасказаць і пра сённяшні спектакль.
Састаў быў амаль той жа, толькі Белахвосцік замест Талкачовай і Яскевіч замест Рудэні.
Сядзеў на бельэтажы, і таму больш увагі звярнуў на саму сцэну.
Цудоўныя дэкарацыі мне здаецца, я гэта ўжо пісаў мінулым разам. Яшчэ ўразіў крыж: крыж каханню, крыж веры Паўла.
А яшчэ вельмі спадабалася святло, крыху рассеянае. Вельмі прыгожа выглядае; яшчэ зараз падумаў, што стваралі ілюзію святла, якое падае праз лісце дрэў.
І музыка, якая цудоўна падыходзіць да падзей. Адну мелодыю я спадзяюся знайсці, бо велмі ж спадабалася.

-----

Не люблю я пісаць пра гледачоў. Бо амаль заўсёды негатыў. Тэлефонныя званкі — гэта ўжо звыклая рэч.
Вось і сёння. Прыйшлі, пераселі аднекуль, "каб было лепш бачна". А некалькі разоў акцёры выходзілі на край сцэны, які з тых месцаў ня бачны. Як?! Нам, і ня бачна?! Не, гэта абавязкова трэба тэрмінова абмеркаваць! І пляваць, што артысты без мікрафонаў і гавораць ціха. Увесь свет тэатр пачакае...
Потым гэтыя жанчыны, здаецца, зразумелі, што яны трапілі не на той спектакль. Вой, дык гэта таксама трэба адзначыць — шумаценнем паперы, з якой дастаюць цукеркі.
І увё-ткі я ўдзячны гэтым людзям. Што яны сышлі з другога акта.

-----

Лета. Зноў я "наездамі", і зноў безліч падзей (Польшча, балота з галубікай), прачытаных кніг («Тры таварышы» Рэмарка, «Амерыка» Кафкі, «Завальня» Баршчэўскага, перачытаны «Слімак на схіле» Стругацкіх), прагледжаных спектакляў («Каварства і любоў», «Брама неўміручасці»)...
І адсутнасць часу ўсё запісаць.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, Купалаўскі

02:15 

Собака на сене

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Ну что ж, пьеса прочитана, фильм просмотрен.
Фильм мне понравился, хорошо поставлен. Боярский, Терехова и Караченцев прекрасны.

Самое время "погадать", who is who. Интересно будет потом посмотреть, насколько сбылось.
Т.к. уже известно, кто будет играть Теодоро (Дмитрий Якубович), Диану (Илона Казакевич) и Марселу (Александра Жук, Ксения Малахвейчук), их не трогаю.
Хотя по пьесе на Теодоро думал ещё Дениса Мальцевича (после фильма — нет). И интересно было бы увидеть Сашу Римкевич в роли Дианы.

Тристан. Денис Немцов. По пьесе виделся ещё Эдик Вайнилович, но по фильму — крайне сомнительно.
Анарда. Светлана Мациевская, Екатерина Дегтярёва. Возможно Саша Римкевич.
Доротея. Катя Мощенко, Ангелина Подоляк.
Лудовико. Тут для меня без вариантов — Александр Осипец.
С Фабьо я тоже теряюсь. Тут такая роль, что можно назвать любого из актёров-мужчин. Пусть будут Шамхал Хачатурян, Эдик Вайнилович, Сергей Жаров...
Если будет Отавьо — его, на мой взгляд, может сыграть Сергей Жаров. :-D

С графом и маркизом я теряюсь, но попробую угадать.
Рикардо. Однозначно Денис Мальцевич. Возможно Эдик Вайнилович, Сергей Спруть.
Федерико. Если бы по сюжету граф не был бы староват, то Дмитрий Матиевский, возможно Сергей Жаров. Из "возрастных" - Александр Осипец (но его я вижу на Лудовико).

Как-то так. Интересно, как решат вопрос со слугами, декорациями (и их переменой) и небольшой сценой.
Удачи!!!

@темы: Территория мюзикла, кино, книги, мнение, мысли вслух, театр

01:17 

Книжный июнь-2014. Часть 1

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Нужно написать сейчас, иначе я не напишу этого никогда. (с)

Что ж, июнь заканчивается, а запасы не меряны, убытки не считаны значит надо подытожить прочитанное.

Джордж Оруэлл, «1984», «Скотный двор».
Нечакана для сябе адкрыў гэтую кнігу. Адкрыў і... паглыбіўся ў яе. Чытаў у перакладзе на беларускую мову, таму і каментарый па-беларуску.
«1984». Я яго чамусьці ўспрымаю як раман-перасцярогу, і ніяк інакш. Бо гэтая будучыня... занадта жорсткая, каб замяніць жыццё.
Так, 1984 год даўно мінуў а да 2050 яшчэ далёка, а большасці з таго, што ёсць у кнізе, няма ў сённяшнім жыцці. Але... свет змяняецца, і невядома, як ён зменіцца наступным разам.
Але вярнуся да рамана і адыйду ад разважанняў. Тут апавядаецца крышачку сюжэта.
Крыху жудасная гісторыя, і, паўтару, успрымаецца менавіта як перасцярога. Раман напісаны ў 1949 годзе, 65 год таму. І, гледзячы у гісторыю ХХ стагоддзя бачыш нейкія супадзенні с падзеямі рамана...
Чамусьці, калі чытаў, узгадаў "Град обреченный" Стругацкіх. Там таксама быў Эксперымент (тое, што адбываецца ў «1984», я не магу назваць інакш: то Эксперымент над чалавекам, над яго магчымасцямі і маральнай моцай) і таксама паказаны шлях героя на розных ступенях, эвалюцыя героя.
«Ферма». Таксама шыкоўны твор, але калі параўноваць з «1984», то спадабалася менш, бо крышачку засталося ўражанне "замалёўка". Сатыра на ўсё наша жыццё, дзе да ўлады прыходзяць неўдзячныя свінні з моцнымі сабакамі, а астатнім прыходзіцца ўпарта працаваць. Жыццё, дзе дасягненні Рэвалюцыі і Паўстання лёгка знішчаюцца тымі, хто прыходзяць пасля яго. Жыццё, дзе дакументы раптоўна могуць быць зменены, а падман і няўдзячнасць пануюць сярод тых, хто дасягнуў вяршыні.
Дзякуй Оруэлу за гэты твор. Скарочаная гісторыя чалавецтва ў невялічкай аповесці пра жывёлаў :-D

to be continued

@темы: беларускае, книги, мнение, мысли вслух

02:30 

Васіль Быкаў. 90 год таму...

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
90 год таму нарадзіўся таленавіты беларускі пісьменнік. Мо нават адзін з самых таленавітых.
Васіль Быкаў.



Народны пісьменнік Беларусі, уладальнік некалькіх прэмій... Але не гэта галоўнае.
Галоўнае тое, што гэта чалавек, які прайшоў праз усю вайну. І амаль ва ўсёй сваёй творчасці Васіль Быкаў спрабаваў распавесці нам пра яе. Расказаць, якой вайна была насамрэч, аб тым выбары, які трэба было рабіць.
У свой час яго не заўсёды разумелі, бо і расказваў ён інакш. Як мог толькі ён.

90 год. Так хутка бяжыць час, і як цяжка не згубіць у віры жыцця самае каштоўнае...

-----

Для тех. кто белорусского языка не знает, с творчеством писателя не знаком.

@темы: книги, даты, беларускае

18:16 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Автобусы у нас интересно ходят... На остановке расписание одно, в интернете другое, а сами автобусы идут по какому-то третьему расписанию...
Вчера из-за этого шёл пешком с электрички. Заодно засёк время, а дома посмотрел расстояние. Оказывается, 1,8 км я прохожу за 16 минут. 6,75 км/ч.

В этом году опять много клубники, и снова собираю её преимущественно я. Зато хоть на солнце ежедневно бываю, по часу, а то и больше.
Хорошо, что клубнику можно замораживать и делать или делать из неё мороженое... Иначе я бы давно уже объелся.

-----
О прочитанном.
Сомерсет Моэм, «Театр». Ох, прекраснейший роман о жизни актрисы, о её внутреннем мире. Было очень интересно читать. Замечательнейший слог у автора и переводчика (Галина Островская).
Хотя с мнением актрисы о том, зачем ходят в театр мужчины, я бы поспорил...

Стефан Цвейг. Новеллы.
«Страх». Замечательная новелла, изумительно передано состояние жертвы шантажа. И да, интереснейший финал.
«Улица в лунном свете». Вот из 8 новелл Цвейга эта мне понравилась меньше всего. Неплохая новелла, но чего-то мне в ней хватило. Или настроение было не то.

Лопе де Вега, «Собака на сене». Прочитано в связи с грядущей постановкой у нас. Милая комедия.
Надо будет ещё фильм посмотреть. Тогда и подумаю, кто кого у нас может играть.

@темы: о происходящем вокруг, мысли вслух, мнение, книги, Я

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная