Записи с темой: Мысли вслух (список заголовков)
23:53 

Адвечка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора зноў схадзіў на «Адвечку». Дзеля тых эмоцый, той атмасферы і энэргетыкі — прыходзіць варта.

Далучыўся і я да калядавання — сядзеў ля цэнтральнага праходу, гэтым трэба карыстацца. Я спадзяюся, як і спяваюць — «чым багата, рада хата».

Баюся я за сцэну. Гэтым разам тая ж палачка таксама імкнулася паўтарыць свой «подзвіг» і зноў адарвацца ад кола ўверсе. На шчасце, канструкцыю надта не хісталі. Але манціроўка ўсё роўна выклікае пытанні.
Светавік быў раз не зрабіў поўнае зацямненне на прамежак паміж сцэнамі.

Бэла Шпінер такая цудоўная :-D
Нешта Ганны Семянякі, што павінна была граць Вясну, не было. І на Леце «лясных стварэнняў» (?) выйшло толькі 5 замест 6, таму танцы крыху змяніліся. Я спадзеюся, што там ўсё добра. І Вясной я Семяняку люблю больш за Анісенка, асабліва вакальна.
Баброва нешта зноў збілася ў самым пачатку песні Лета, але к канцу другога куплета выправілася. Нешта занадта часта гэта...
Сігоў у канцы быў ужо «ніякі». 315 спектакль, нават уявіць цяжка.

Шыкоўна, што б там ні было.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, РТБД, Адвечная песня

23:13 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
У нас в Лошице, можно сказать, на центральном перекрёстке, стоит двойной билборд.
Недавно на одной из половинок повесили рекламу ритуального магазина. Рядом висела реклама колбасы.
Теперь вместо колбасы повесили рекламу-баннер ХК «Динамо-Минск». Учитывая, что на днях команда все шансы пройти в плей-офф турнира потеряла — символично.
Ещё символичнее была бы, наверное, реклама аптеки...

-----

Первый день нового семестра. Уехал из дома в 7, вернулся около 18.
Второй день учёбы. Уехал из дома в 10:30, вернулся около 22.
Завтра, чувствую, будет комбо — с 7 до 22.
:facepalm:

@темы: Я, мнение, мысли вслух, о происходящем вокруг, универ

23:15 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сходили сегодня с Женей на концерт в БГАМТ.
Не особо впечатлило. Постфактум уже понятно, почему такой концерт вышел — «я тебя слепила из того, что было» (с), ибо все ушли на фронт уехали на гастроли в Латвию. Но тут ещё у меня какое-то засыпательное состояние — возможно, и оно сказывалось...
Подводок не было. Первый акт — ощущение, почти сплошь программа «Волшебный мир оперетты». Второй — мешанина вокальных номеров из спектаклей и популярных песен (в преимущественно джазовой обработке).

Что особо понравилось из номеров:
— «Песенка Пепиты» Железкой, очень ей идёт и хорошо было исполнено.
— «Куплеты Бони» Якубовича. Действительно зажёг. Но такое ощущение, что то ли мало репали, то ли не репали воообще, ибо понимание между Якубовичем и Третьяковой (и оркестром, соответственно) порой исчезало.
— «Песенка о хорошем настроении». Приятная оркестровка, и спели хорошо. Но в танце несколько напортачили (Лукашевич), а Глух вокально такое не очень подходит.
— «Синяя вечность» в исполнении Хомичёнка. Очень достойно.
— «Песенка Мамы Мортон» Мациевской. Ибо прекрасный вокал Мациевской.
В принципе, и «Я танцевать хочу» Лукашевич было неплохо, но несколько статично.

На «Tonight» я больше слушал вокал Илоны и Якубовича, ибо такая джазовая оркестровка не каноническая режет ухо. Неужели если вытащили на сцену электрогитары, то их надо использовать в каждом номере? И слова в начале Илона эпично забыла, но что-то там спела.

Ещё мелочи были, но наиболее эпичным было появление во время «Песенки Мамы Мортон» на графике сзади слов «С юбилеем!» :lol:
Лукашевич очень своеобразно отвела концерт.
Пригласить Здярскую на концерт ради одной финальной песни — верх эпичности. Как ни странно, она за его время даже успела спасти положение, ибо Лила забыл часть слов. :facepalm: Ах да, Лила... Пока не впечатлил. Женя сказала, что на Третьякову смотреть было интереснее :D
Логика местами уходила прочь. Написать в программке «Tonight» на английском, спеть на русском — и полностью противоположная ситуация с «Влюблённым солдатом» Ермакова, дуэтом Кристины и Призрака. Английский — не самая сильная сторона артистов.

По пути домой словил себя на мысли, что, поедь я на «Адэль», удовольствия получил бы, скорее всего, больше. Нет, пели все красиво, но... не цепляло.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, БГАМТ

16:56 

Студийки ТМ

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Вчера вечером актёры ТМ были в программе Первого канал Белорусского радио «Траектория звука». А перед этим для неё же записали на радио студийки некоторых песен. Интересно, а если вот так вот, для радийной программы, оно бесплатно вышло или нет?
В принципе, и студийки хорошие вышли, и передача очень тёплой вышла. Запись тут. Хотя без небольших косяков не обошлось: в «Балладе Неле» Илона спела «ему ветер друг, ему ветер нипочём» — во второй раз надо «холод».

Как же хотелось бы увидеть «Дульсинею» с Катей Дегтярёвой!..


Илона и Катя :heart:






Я надеюсь, что они ещё вернутся на радио в эту программу, в том числе и несколько иным составом. Есть же ещё красивые дуэты Медведя и Принцессы и «Ушёл мой милый» из «Чуда», «Любовь, зачем ты мучаешь меня» из «Собаки» и ещё очень много чего...

P.S. Кто-то там на вопрос, что такое «мюзикл», обмолвился, что это и драматическая пьеса с музыкой, и надежда на «Дом <...> Свифта» когда-нибудь в далёкой, далёкой галактике засияла с новой силой.

@темы: театр, мысли вслух, музыка, мнение, записи с радио, Территория мюзикла

00:43 

Чудо

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
И всё же как бы долго я не шлялся по драматическим театрам, а истоки есть истоки, а «Чудо» — чудо.
Играли сегодня не идеально, но на фоне довольно ужасного прошлого раза и по причине редкости показов лично мне смотрелось замечательно.

Косяки были, но... более-менее нормально. Чаще кто-то где-то заменял слово-другое либо перефразировал. Из крупных — в конце первого акта Илона что-то накосячила с текстом, да и с ружьём тоже. А Круковский сегодня вообще редкостно позабавился с текстом. К перлам добавились «охотники, блуждающие по непроходимым джунглям, и всё ради благородной тропинки», а также «90 бобров, 600 утконосов, 900 *тут я уполз под кресло*»...
И к сведению: все домашние средства — это странные штучки, любовь — сплошное имя секса, а Шамхал не мальчик :lol:

Зато сегодня была феерическая дуэль. Эдик и Илона, вы были шикарны. :heart::heart::heart: Да и вообще все дуэты были хороши.

Заянчковский, такое ощущение, не играл, а отбывал спектакль.
Я очень люблю Лют хозяйкой. Хотя и чувствовалось, что давно не играла.
Эдик сегодня был шикарен. Очень впечатлил вокально.
И Илона мне понравилась, несмотря на упомянутый косяк.
Якубович, Осипец, Немцов... — все молодцы.
Круковский... субъективно, сегодня было лучше; наверное, из-за письма (очки ещё можно стерпеть). Но что это за косячищи с текстом? И я упорно не могу понять: почему именно Круковский, а не Шкут?! На звуке же Шилак, а в других спектаклях Шкут выходит.

Макаревич :heart: И оркестр у нас замечательный.

С хором каждый раз всё печальнее и печальнее... Теперь и женская часть сократилась, на 3 человека, кажется. А среди мужской половины я усмотрел Алексея Жука, вроде бы ушедшего давновато. Неужели теперь даже пять мужиков хора на сцену в театре не осталось? Здравствуй, светлое будущее. А интересно, как теперь Моторная-то с "гигантоманией" будет ставить «Бал в Савойе», если и массовку нигде не сыскать?

-----

Оу, на страницу дайри вернулась ссылка на счётчик посещений "Выбегалло забегалло?" :wow2: Наверное, как года два назад пропала, так и с концами — всё окольными путями к ней. Как с настройками не баловался — бесполезно.
А тут — сама. Воистину, дивные дела творятся.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Чудо, БГАМТ

12:10 

«І да нашага кутка...» (с)

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
БТ-3 покоряет ютуб.

@темы: мысли вслух, БТ-3

01:07 

Любоў людзей

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння зноў схадзіў у РТБД на «Любоў людзей» Багаслаўскага. Спектакль мне па-ранейшаму вельмі падабаецца, паўтарацца не буду.

Пашанцавала пабачыць поўнасцю іншы склад акцёраў.
Калі на прэм'еры ў цэнтр гісторыі ў мяне чамусьці «выплыў» Сяргей, то ў гэтым складзе гэтае месца для мяне заняла Люська ў выкананні Наталлі Халадовіч. Добра сыграна; зразумела, інакш, ніж то зрабіла Ганна Семяняка, але не менш цікава.
Максім Брагінец у ролі Сяргея добры. Але таго шквала эмоцый, як ад ігры Андрэя Новіка, не было. Але тое заслуга апошняга; пабач бы я Брагінца першым...
Ілля Ясінскі... увогуле добра, але й тут мае сміпатыі на баку другога выканаўцы. Тое ж і з Максімам Шышко ў ролі Івана.
Вельмі спадабаліся Надзея Цвяткова і Анастасія Баброва ў сваіх ролях.

Увогуле, абодва склады акцёраў граюць добра, на аднолькава высокім узроўні. І тут ужо справа асабістага густу, каму хто больш падабаецца.
Мне, мабыць, першы, з трыа Новік-Семяняка-Курэнь. Схаджу яшчэ раз паглядзець — скажу больш упэўнена, ды выканцаў кожнай ролі, што мне больш імпануюць, напішу..

Людзей тым часам на спектаклі паменела, крайкі радоў з майго боку былі месцаў на 4-6 пустыя. Але хочацца шчыра пажадаць, каб зала была поўныя ці блізкая да гэтага.

@темы: Любоў людзей, РТБД, мнение, мысли вслух, театр

15:34 

По имени Господин

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сегодня сходил на спектакль «По имени Господин» по Филиппу Лёле, который показывали на сцене РТБД.
Классный, шикарный спектакль. И очень жаль, что последний, ибо, как мне сказала Яна, лицензия у них была на пять спектаклей, и этот был пятым...

Я не знаю, как кратко написать о самой истории. У Господина Greenpeace отобрал его ламу, и он решает доказать миру, самому себе, что может прожить сам, вне капиталистических отношений. И для себя он устанавливает 4 догмата:
1) Бегство исключено
2) Деньги не являются необходимостью
3) Отказ от собственности
4) Свобода — это когда не надо решать

В общем, внятно я сегодня описать историю не в состоянии: попробовал, не выходит. :-D Но проблем поднято прилично, в особенности о современном обществе. И пусть в пьесе реалии немецкого общества, а Господин находит свою свободу в тюрьме... Оно и нас, о поисках внутренней свободы...

Я говорю "браво!" режиссёру Наталье Левановой. :red: Потому что поставлено воистину шикарно: никаких лишных движений и моментов, всё продумано, множество интересных решений, а ритм событий на сцене нарастает с каждой минутой.
То же можно сказать и о сценическом пространстве, музыкальном сопровождении, свете.
Шикарны и актёры. Дмитрий Давидович прекрасен. Елена Гирёнок, Александр Ефремов и Алексей Яровенко тоже играют замечательно, быстро меняя образы.

Собственно, после таких постановок и понимаешь, насколько наш белорусский театр традиционный, что ли. Таких постановок — единицы. А жаль...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, РТБД, По имени Господин

23:31 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
00:16 

Сяргей Кавалёў і яго драматаргія. І не толькі яго

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З нагоды адпачынку нарэшце дабраўся да кніг. Неяк так атрымалася, што да драматургіі, беларускай.

Чуць не забыўся. Дзесьці праз месяц пасля прэм'еры «Любові людзей» прачытаў п'есу Дзмітрыя Дагаслаўскага. Таксама добра, але, як і казалі, месцамі больш жорстка. Калі чытаеш яно-та не вельмі, але калі ўявіць гэта сабе не сцэне... Прыгадваю інтэрв'ю драматурга падчас прэм'еры Бібікавай, што гледачы дзесьці яшчэ не гатовыя. І мушу пагадзіцца, узгадваючы цішу ў зале. І змены Гарцуева ў фінале мне таксама спадабаліся. У гэты аўторак пайду глядзець зноў, папярэдне павінен быць іншы склад акцёраў ну і добра, у мяне якраз грошаў няма на кветкі таму складу

Пра «Раскіданае гняздо» я колькі слоўцаў ужо казаў.
Далей "прабяжаў" па драматургічных асновах тых спектакляў РТБД, што ўжо пабачыў.

«Ліфт» Юліі Чарняўскай. Як спадабаўся спектакль (11-га я без кветак Сідаркевіч прыходзіць не збіраюся), то падобнае ўражанне пакінула і п'еса. Адчуваецца прадуманнасць п'есы, магчымага ўвасаблення на сцэне, дробных дэталяў герояў.
Спектакль увогуле пастаўлены блізка па п'есе, але замест двух дзеяў маем адну, з чым я пагаджуся. Некаторыя сцэны пакінута па-за ўвагаю, некаторыя аб'яднаны, і развіццю сюжэта і ўспрыманню гісторыі, як мне падалося, гэтыя змены не нашкодзілі. Адзінае на што хочацца звярнуць увагу — скасаваны вобраз суседкі Ганны Мікалаеўны. Менавіта яна ў п'есе паведамляе мужу і сыну Ганны Мікалаеўны аб існаванні спойлер. Я вось не памятаю, як то ў спектаклі. Ці то сын у прамежку паміж сцэна дзесьці пра гэта даведваецца (што даравальна пастаноўшчыкам), ці то з яго аўтары спектаклю робяць дурня, які пра ўсё адразу не ўспамінае.

«Дажыць да прэм'еры» Мікалая Рудкоўскага. Спектакль, як я ўжо пісаў, прыйшоўся не па майгу густу.
Як аказалася, існуюць дзве рэдакцыі п'есы. Спектакль пастаўлены па першай, я спачатку прачытаў другую (аб чым даведаўся пасля).
Дык вось, п'еса мне неяк спадабалася больш. І тым ліку і акрэсленымі дэкарацыямі :gigi: Большасць змен, што адбылася ў параўнанні з першай рэдакцыяй, мне спадабаліся, І пакуль я не ўспомніў аб наяўнасці дзвюх рэдакцый, я разважаў, чаму змянілі п'есу :) А пасля быў вымушаны праглядзець першую рэдакцыю.
У другой рэдакцыі адбыліся зрухі да спрашчэнне, нейкай баналізацыі дзеянняў герояў. Зменена матывацыя гераінь: у спектаклі Вера проста хоча спасцігнуць тыя адчуванні. У другой рэдакцыі гэта накладваецца на навіну аб тым, што на іх ролі ўводзяць іншых актрыс. Адпаведна і Інструктар спяшаецца скончыць свой "сеанс" з актрысамі яшчэ і таму, што неўзабаве павінен прыйсці наступны "кліент". Дарэчы і ўстаўка Каціных слоў пра "ненароджанага дзіцяці".
Вось аканчэнне першай дзеі якраз-такі ў спектаклі (адпаведна і ў першай рэдакцыі) мне падабаецца больш. Бо таптанне і раскідванне сапраўдных (чытай: бутафорскіх) прадуктаў на тэатральный сцэне... сумніўна выглядае.
Што яшчэ мне ў параўнанні з п'есай падабаецца ў спектаклі — сцэна, калі вера прымушае пакутаваць Лёшу. Тут без каментарыяў.
Я чамусьці не паятую сцэны амаль у канцы, калі Жанчына аддае Каці залатую брошку, проста так. Шкада, істотная рэч.
А яшчэ мне спадабалася канцоўка ў другой рэдакцыя п'есы. Калі адразу пасля прэм'еры Вера вяртаецца да Лёшы, дадому. Калі яна збіраецца пасля прэм'еры сыходзіць з тэатру. І гэтая трактоўка мне бадабаецца значна болей: да Веры прыходзіць разуменне, што аніякія пакуты яе ці блізкіх ёй людзей не вартыя войнаў. І не важна, якія: сапраўдныя ці тыя, што адбываюцца перад пастаноўкаю.
Апошняе, што мне вельмі цікава: словы пра тое, што ролі партызанак у спектаклі ўсяго тры хвіліны, мне прымроіліся ў пастаноўцы, ці што?
Ну і... я вырашыў усё-ткі даць пастаноўцы другі шанец, схадзіць калі-небудзь на другі склад...

Далей быў «Ціхі шолах сыходзячых крокаў» Дзмітрыя Багаслаўскага. Бачыў як спектакль «Тата» ў Купалаўскім (здаецца, ўжо знялі), пасля п'есы вырашыў паглядзець і ў РТБД.
Спектакль у Купалаўскім я ўжо не зусім добра памятаю, але перадапошняй сцэны там не было. А п'еса цікавая...

Застаюцца яшчэ «Тры Жызэлі» Курэйчыка. Цікава будзе прачытаць п'есы-крыніцы іншых спектакляў, хаця б каб вырашыць, ці ісці.

А яшчэ ў студзені я неяк нечакана набыў кніжачку п'ес Сяргея Кавалёва «Сёстры Псіхеі». Вось так — не знаёмы з ніводнай п'есай ці спектаклем паводле п'есы, але набыў. Сам шалёна здзіўлены. :D
А чатыры п'есы аказаліся шыкоўнымі. «Інтымны дзённік», «Вяртанне Галадара», «Сёстры Псіхеі» і «Пан Твардоўскі». Усе спадабаліся, штосьці больш, штось меней. Але спадабаліся ўсе.
Найбольш яскравыя і прыемныя ўражанні пакінулі «Вяртанне Галадара» і «Сёстры Псіхеі». :heart: З нагоды Галадара перачытаў апавяданне Кафкі. Шкада, што п'есу Ружэвіча знайсці не магу... Хацелася б пабачыць пастаноўкі абоіх, але абедзве пастноўскі ў РТБД ужо знятыя, а дзе яшчэ асабліва ў нас іх могуць паставіць?.. Застаецца надзея толькі на запіс...
«Інтымны дзённік» яшчэ ідзе, і я на яго пайду ў РТБД наступным разам, калі будуць паказваць. Мне вось цікава: у прадмове да зборніка Кавалёў зазначае, што ў РТБД спектакль паставілі толькі па першай дзеі. Зараз, мяркуючы па апісанню і ролях, ужо дзве часткі.... Схаджу — напішу, чаго дарма час губляць?
«Пан Твардоўскі»... Зноў гісторыя пра Барбару Радзівіл і Жыгімонта. Але, што радуе, аўтар і сам разумее звышнатуральную ўвагу да гэтай гісторыі. І прапануе іншы погляд на гэтую гісторыю, дзе асобы Жыгімонта, Барбары адыходзяць на другі план, з'яўляючыся як бы часткаю іншай гісторыі. Але па ўвасабленню на сцэне — п'еса складаная. Люстра-партал, старэнне на сцэне на 20 год і іншае... Таму нават лагічна, што ўвасобілі яе ў лялечным тэатры.

Неяк так...
Спачатку я проста збіраўся напісаць пра зборнічак Кавалёва. От і атрымалася — крыху пра Кавалёва і безліч пра іншае. так заўжды.
Але ўсё ж захацелася знайсці і прачытаць іншыя яго п'есы.

@темы: театр, пьесы, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, РТБД

02:14 

Раскіданае гняздо

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сёння схадзіў у РТБД на «Раскіданае гняздо». А напярэданні візіту прачытаў саму п'есу Янкі Купалы. У школьныя гады я неяк спакойна прайшла міма мяне (я ўвогуле не памятую, каб мы яе прахадзілі, але гэта мае праблемы). Цікавая п'еса. Аб выбары кожным чалавекам свайго лёса, шляху.

Спадабаўся мне і спектакль. І хоць фактычна падзеі перанесены да нашага часу, гэта не ўплывае на змест спектаклю. Наадварот, надае нейкай вастрыні і блізкасці матэрыялу.
Афармленне і ўвогуле вырашэнне сцэны мне спадабалася. І музыка Дзмітрыя Фрыгі таксама надае дзеі належную атмасферу.

У спектаклі ў параўнанні з самой п'есай ёсць змены. Месцамі не вельмі істотныя, а часам і больш. Але ўвогуле я мушу з імі пагадзіцца ці, сама меней, прыняць як мажлівыя. Час імчыць, і стаўленне да розных пытанняў крыху мяняецца; да таго ж і напісана яна да 1917 г і наступных падзей. І вось две найбольш спрэчныя (назавем іх так) змены, гэта сцэна з Незнаёмым і фінал.
Спойлеры.

Па акцёрах. Атрымалася запытацца ў Яны пра састаў загадзя, аказаўся той, на які я найболей хацеў схадзіць. Трэ было карыстацца магчымасцю.
Валянцін Салаўёў у ролі Лявона — добра. Гэта сапраўды бацька сям'і, што пакутуе ад сваёй няўдачы.
Марыля ў Людмілы Сідаркевіч шыкоўна атрымалася. :heart: Маці сваіх сыноў і дачок.
Андрэй Новік і Арцём Курэнь... Ох, якія ж хлопцы шыкоўныя, ва ўсім.
Наталля Халадовіч... яно добра. Але як месцамі пасля п'есы Зося заставалася для мяне нейкай таямнічаю (унутры), так і засталася.

А па выніку добра і вельмі цікава. Ізноў добрая рэжысура ад Гарцуева.

@темы: РТБД, Раскіданае гняздо, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

01:35 

Не рвуся я к славе…

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…


Па БТ-3 паказалі запіс канцэрта памяці Уладзіміра Мулявіна, што адбыўся 12 студзеня гэтага года.
Увогуле прыемны канцэрт. Аднак... непрыемная горыч застаецца, што зноў моцна парэзалі. Усё ж юбілейны канцэрт, і скарачаць яго да 65 хвілін — занадта. Нават у мінулым годзе не юбілейны скарацілі толькі да 95 хвілін.


Каця шыкоўная з «Песняй пра долю». :heart: І тое, што адзін радок зблытала, нічога: гэта я проста на памяць ведаю... Не, дарэчы, мне насамрэч надта цікава, ці будзе поўны паказ у Мінску. Выпадкова стрэў сюжэт з Міхаілам Казінцом, дзе ён казаў, што павязуць яе ў Вілейку, Беласток, яшчэ кудысьці... А Мінск? :(
І з гукам гэтым разам усё добра было. Толькі ў самым канцы ці то рэха, ці то фаніла нешта...
А Каця цудоўная. :white:


І Елфімаў сваім выкананнем на розных канцэртах песень Мулявіна прымусіў пачаць паважаць яго.
А вось тут проста бліскуча выканаў «Марысю». :heart: І «Я не паэта» ў самым пачатку канцэрта таксама.

@темы: БТ-3, Мулявін, беларускае, даты, записи, мнение, музыка, мысли вслух

00:59 

Сватовство гусара

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сегодня выползли с Женей на «Гусаров».

Очень косячный спектакль был. Вот очень. Особенно в начале, эдак где-то до середины первого акта.
И ложали практически все. Кроме Илоны и актрисок, но последним особо и негде. Ложал и звукач, местами задержки были довольно серьёзные.
У Эдика всё же интересный Лоскутков вышел. Какой-то более серьёзный, нежели у Немцова. Мне нравится.
Зал мертвоватый был.

Я надеюсь, накосячили за все ближайшие спектакли. С другой стороны, это же банально неинтересно ровно отыгрывать спектакли :-D

На этом всё, у меня неписец и сонное настроение. Серьёзно, что писать о спектакле, который видел порядка десяти раз?!

-----

Накатал большущее письмецо БТ-3. Интересно, эффект будет или тот случай, когда написанная просьба возымела эффект, был единичным?

------

Я сегодня узнал, что каникулы у меня не до 7-го, а до 8-го февраля. Такая приятная неожиданность :)
В общем, я в Минске наездами, предварительно 28 января, 1-3 и 7-8 февраля. Правильно, в дни походов в театр :facepalm:

@темы: театр, мысли вслух, мнение, Территория мюзикла, Сватовство гусара

00:15 

Безымянная звезда

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Сходили сегодня семьёй на «Безымянную звезду» в театр-киноактера. Новогодний подарок.
Ходил второй раз, мне по-прежнему очень нравится. Декорации всё же шикарнейшие, я аплодирую сценографу. И музыка тоже приятная и в тему.
Я очень хотел и надеялся попасть на Харланчука, к счастью, так и получилось. Состав почти тот же, только другие исполнители ролей начальника вокзала и мадемуазель Куку.

Павел Харланчук... Ох, как же он шикарен :heart::heart::heart: На этот спектакль стоит сходить хотя бы ради него.
Валерия Арланова хороша. В этот раз лучше зашло.
Начальника вокзала сегодня играл Владимир Мищанчук и, надо признать, мастерски отыграл. Круто.
Юлия Полубинская как мадемуазель Куку... Хорошо, но Вера Полякова в этой роли мне несколько больше понравилась.
Юрий Баранов и Елена Гирёнок всё так же хороши, впрочем, как и Виктор Рыбчинский.

Со второго ряда всё так прекрасно смотрится! да ещё и со стороной зала попал.

Собственно, Жене и родителям понравилось тоже. Будем считать, что мало-мальским вкусом я обладаю :)

@темы: Безымянная звезда, мнение, мысли вслух, театр, театр киноактёра

00:07 

Адвечка

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Зноў «Адвечка» :) Здаецца, я там неўзабаве стану элементам дэкарацый :lol:
Добра было сёння. Гледачы пачулі словы са снежаньскага абмеркавання і завалілі акцёраў цукеркамі :)
Нарэшце паспяхова зламалі дэкарацыю. У мяне была думка на адным з папярэдніх паказаў, што трымаецца яно не надта моцна. Мальцы-дзецюкі вясною надта рэзва скакалі і... Насамрэч, нічога істотнага, адна з дзвюх палак, што ідуць да кола ўверсе, адчапілася ад кола і вісела гарызантальна і, самае галоўнае, не падала.
Дзесьці пачынаючы з «За сахою» і да канца пайшло вельмі добра. Лета па атмасферы было шыкоўнае, а на касьбе зала канчаткова прачнулася.

Трупа РТБД, я вас люблю :heart::heart::heart: Вы шыкоўныя, усе.
Упершыню пабачыў Давідовіча як Голад-Холад. Добра, зусім інакш спявае, але таксама годна.
Спужаўся за Таццяну Мархель, калі яна шпарка-шпарка адмалаціла замову. Але пасля ўсё было добра.
І Бэле Шпінер у канцы не забыліся даць мікрафон.

Я думаў магчыма не ісці ў лютым.
Шалёны рогат за кадрам.
Заслона.

@темы: театр, мысли вслух, мнение, РТБД, Адвечная песня

15:54 

Тры Жызэлі

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора схадзіў у РТБД на «Тры Жызэлі».
Добры спектакль. Кранальная гісторыя жыцця жанчыны на розных жыццёвых этапах. І той выпадак, калі склаліся якасныя складнікі спектаклю. І вось думаецца мне, што спектакль займае сваю нішу. Як раз такіх звычайных спектакляў аб людзях... я не скажу, што ў нас іх шмат, хутчэй наадварот.
Вось тут брава Меранкову. Здолець знайсці на гэткай маленькай сцэне прастору для трох эпох... гэта моцна. Музыка пасуе спектакля; але моцнай разнастайнасці няма.
Рэжысура Гарцуева — усё добра. Класічная пастаноўка, але, што самае галоўнае, — пасталена ўсё добра. Нешта месцамі прадказальна, напрыклад, надта ўжо паступова напружваецца атмасфера ў канцы першай дзеі.
П'еса Курэйчыка... Па кампазіцыі нечым блізкае да «Ямы», пра якую я ўсё не напішу: змяшэнне падзей розных часоў, калі значныя акалічнасці можна даведацца і ў канцы спектакля. Але, ў адрозненне ад «Ямы», пры першым праглядзе ўспрымалася прасцей.

Склад акцёраў тут, амаль той жа, што і ў запісе тэлевізіёншчыкаў, але я не спецыяльна.
Таццяна Мархель, зразумела, шыкоўная. Нічога пабочнага нават казаць няма жадання.
Людміла Сідаркевіч цудоўная Жызэль летняя. Старанна прадуманы вобраз, і выкананы добра. І з акцэнтам малайчыня.
Першы раз у не другараднай ролі пабачыў Наталлю Халадовіч. Пасуе ёй роля Анны; і ўвогуле абаяльная актрыса.
Жызэль вясенняя ў выкананні веранікі Буслаевай... Яно-та няблага. Але ж як сямнаццацігадовую дзяўчынку...
Сяргей Шымко шыкоўны, як заўжды. Яго роля :-D
Максім Брагінец — добра. Даволі пераканаўчы і ў 1942, і ў 1957 гадах, калі насамрэч бачыш розных людзей.
Ханаў Андрэя Дабравольскага... не ведаю. Цудоўны тыпаж, але цэласнага вобразу ў мяне неяк не склалася.
Ілля Ясінскі, Аляксандр Гарцуеў, Ганна Маслоўская, Алёна Баярава, Дзмітрый Давідовіч — усе на сваіх месцах.

Па выніку — добрая якасная пастаноўка.

@темы: РТБД, Тры Жызэлі, беларускае, мнение, мысли вслух, театр

11:29 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Всё, последний бастион взят экзамен сдан — 8 по философии.
И так как средний балл за сессию 9, то иметь я буду максимально возможную для простых смертных студентов стипендию с коэфициентом 1,6.
А теперь...
:crzfan::crzbayan:

@темы: мысли вслух, универ, экзамены

11:36 

Шчасьлівае жыцьцё

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Чэслаў Мілаш (пераклад Андрэя Хадановіча)
«Шчасьлівае жыцьцё»


Ягоная сталасьць прыпала на ўсеагульны росквіт.
Не было землятрусаў, ні засухаў, ні паводак.
Здавалася, поры году нарэшце ідуць як трэба.
Ярчэй зіхацелі зоры, пяшчотней сьвяціла сонца.
У самых далёкіх правінцыях не выбухала войнаў.
Новыя пакаленьні расьлі, шануючы блізкіх.
Ніхто не сьмяяўся з добрай чалавечай прыроды,
Аж горка было пакідаць так абноўленую зямлю.
І ён ім зайздросьціў, саромеўся вечных сваіх сумневаў,
Рады, што разам зь ім зьнікне і хворая памяць.

Два дні як памёр — і цунамі спусташыла ўзьбярэжжы.
Задымілі нядзейныя больш чым стагодзьдзе вульканы.
Лява паўзла на лясы, вінаграднікі й гарады.
І вайна пачалася бітвай на астравох.

1975



-----

Трэба будзе зайсці ў кнігарню, набыць кнігу перакладаў паэзіі Чэслава Мілаша на беларускую мову...

@темы: беларускае, стихи, пераклады, мысли вслух, музыка, записи с радио

01:01 

Дажыць да прэм'еры

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Учора (удакладню: 17-га, а то поўнач ужо мінала) завітаў у РТБД на «Дажыць да прэм'еры». Цікава было паглядзець, што ж за яно.

Па выніку — не маё. Цікава будзе прачытаць п'есу Рудкоўскага: ці то датычыцца ўвогуле драматургічнай асновы, ці толькі канкрэтнай пастаноўкі.
Той выпадак, калі пасля першай дзеі няма амаль аніякага малюнка спектаклю, і нават нейкія прамежковыя высновы зрабіць нельга.

Вайна — гэта не толькі "сухыя" даклады ці звесткі аб загінулых/параненых. Гэта і разнастайныя пачуцці і перажыванні, што спазналі людзі падчас яе. І вось актрыса Вера перад прэм'ераю свайго спектакля пра вайну спрабуе зразумець, што ж адбывалася тады. Спрабуе "зрабіць мадэль" тых падзей, адчуць, што ж адчувалі людзі тады. І толькі пасля прыходзіць да разумення таго: амаль усе пачуцці з рознакаляровай палітры могуць быць дасягнутыя зусім іншымі сродкамі і ў абставінах, што кардынальна адрозніваюцца...
Дык вось, да сэнсу я, здаецца, дабраўся; але ж вось форма, з якой падаецца матэрыял, — усё ж не мая. Не ведаю, чаму так.
Сцэнаграфія... нават не ведаю. Справа ў тым, што дэкарацыі ўмоўныя. Аб месцы падзей шмат дзе прыходзіцца проста здагадвацца ці разуменне/тлумачэнне прыходзіць пазней. У тым ліку з-за гэтага цяжка "ўключыцца" ў падзеі.

Актрыса Вера ў выкананні Веранікі Буслаевай... Дзесьці эпізадычна прасклізгвала "нешта не веру". А ў цэлым нармалёва.
Анастасія Баброва цікавая ў гэтай ролі. Поўная супрацьлегласць у пачатку і канцы.
Аляксандр Марчанка — добра. Арганічны ён ў гэта ролі.
Бэла Шпінер шыкоўная. Надта пасуе ей гэты вобраз Жанчыны.
Максім Брагінец у ролі Інструктара таксама на сваім месцы.

У выніку глядзець можна. Але каб вялікая асалода — не скажу. Мо' калісьці і прыйду паглядзець другі склад, калі прачытаю п'есу, але не ведаю.
Не маё.

-----

І крышачку суму напрыканцы.
Стрэў Алёну ў РТБД. :-/ Шкада, а я ўжо паспадзяваўся, што кола яе цікавасцяў абмяжоўваецца музычным і Горкаўскім тэатрамі.

@темы: мнение, беларускае, РТБД, Дажыць да прэм'еры, мысли вслух, театр

15:36 

…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Третий экзамен — ОАиП — 9. Могло бы быть и 10, но затупил, сам дурак.

-----



1) Іосіф Жыновіч – "Мелодыя" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
2) Аляксандр Крамко – "Кругавыя танцы" (фальклорныя духавыя - Аляксандр Крамко, Вячаслаў Галоўчык, Аляксандр Рыцікаў, Сяргей Забаронак, Ігар Кіклевіч; партыя ўдарных - Наталля Лапацік; дырыжор - Аляксандр Высоцкі)
3) Беларуская народная песня ў апрацоўцы Аляксандра Крамко – "Ой, вярбічанька, бялічанька" (спявае Анастасія Рачыцкая; дырыжор - Аляксандр Крамко)
4) Ларыса Сімаковіч – "Ценем Агінскага" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
5) Ізмаіл Капланаў, словы Уладзіміра Тулінава – "Маё каханне" (спявае Ігар Задарожны; дырыжор - Аляксандр Крамко)
6) Гійом Конесон – "Тэхна-парад" (Ігар Кіклевіч (флейта), Аляксандр Запатылак (кларнет), Алег Бабій (фартэпіяна), Сяргей Шаптуноў (ксілафон))
7) Руская народная песня ў апрацоўцы Тахіра Куботы, Аляксандра Цыганкова – "Вочы чорныя" (Сяргей Шаптуноў (ксілафон); дырыжор - Аляксандр Высоцкі)
8) Яан Куман – "Самбарыта" (дырыжор - Міхаіл Казінец)
9) Уладзімір Мулявін, словы Янкі Купалы - Урыўкі з рок-оперы "Песня пра долю" (Пралог, "Гэй, дзяцюк малады", "Пастушок", "Вясна", Плач Удавы, Эпілог). Выканаўцы: Янка Купала – Пётр Елфімаў; Мужык – Ян Жанчак; Маці, Жонка – Кацярына Дзегцярова; Вясна – Андрэй Коласаў. Дырыжор - Міхаіл Казінец; фартэпіяна - Алег Бабій.
10) Ігар Лучанок, Уладзімір Мулявін, словы Янкі Купалы - "Арыя Гусляра" з рок-араторыі "Гусляр" (спявае Пётр Елфімаў; дырыжор - Міхаіл Казінец)
11) Уладзімір Мулявін, словы народныя – "Чырвоная ружа" (спявае Пётр Елфімаў, Дзяржаўны камерны хор Рэспублікі Беларусь; дырыжор - Міхаіл Казінец)
12) Ларыса Сімаковіч, словы Максіма Багдановіча – Эпілог з мюзікла "Апокрыф" (спяваюць Ян Жанчак, Андрэй Коласаў, Ігар Задарожны, Дзяржаўны камерны хор Рэспублікі Беларусь; дырыжор - Міхаіл Казінец)

А ў снежні мінулага года па БТ-3 паказвалі юбілейны канцэрт аркестра імя Жыновіча «Аркестр тваёй краіны». Вельмі люблю я гэты наш аркестр :)
Парэзалі, зразумела, для паказа па тэлебачанні: на сайце філармоніі захавалася праграма канцэрта. Мне асабліва шкада, што «Трэба дома бываць часцей» і «Мой родны кут» выкінулі, хацелася б пачуць у выкананні аркестра Жыновіча, тым больш і салісты неблагія былі.
Цікава было б пачуць мюзікл Ларысы Сімаковіч «Апокрыф», але жа імкнуся сачыць за афішаю філармоніі, але за год, здаецца, ніводнага разу яе творы там не гучалі.
Ну а «Песню пра долю» я ўжо даўно чакаю, каб пабачыць поўную версію рок-оперы. У гэтым годзе да юбілею Мулявіна, здаецца, збіраліся паказваць, нават неаднойчы гразіліся...

Колькі слоўцаў устаўлю.
Месцамі не спадабаўся гук, дакладней, узровень гучнасці з розных мікрафонаў. Прыклад — «Плач Удавы» Каці Дзегцяровай. Ударныя проста "глушаць" яе, аднак мне здаецца, што гэта журботнае галашэнне як раз і павінна гучаць над усім... У запісу 2013 г. усё, як належыць, а тут неяк не вельмі...
Розныя чорныя поласы па краі на канцэрце БГАМТ— кветачкі ў параўнанні з тым, што тут.

Мантаж. І тут нечага перасоўвалі месцамі нумары. Вось і нумары Елфімава адзін за адным паставілі, хоць яны і з розных аддзяленняў. І атрымліваецца, што Елфімаў пасля свайго насамрэч апошняга нумара эмацыянальна дзякуе аркестру, а пасля мантажор устаўляе нумары з першага аддзялення. Без аніякага перапынку. :facepalm:
Але ёсць моманты, за якія хочацца і падзякаваць мантажору. Выпадкова знайшоў звесткі, што Елфімаву падчас яго "Што ты спіш, беларускі мужык" з "Песні пра долю", калі ён ішоў па зале, хлопча маленькі вырашыў падарыць букет з паветраных шарыкаў. :)
І падарыў, адразу па сканчэнні яго апошніх слоў. Але мантажор паспеў пераключыць на іншую камеру.

@темы: БТ-3, беларускае, мысли вслух, музыка, мнение, записи

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная