Bartimeyse
…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
Писал этот пост вчера вечером и опубликовать думал тогда же, но неработавший сайт всеми силами сопротивлялся этому до двух часов ночи...

-----

Учора я зноў наведаў Купалаўскі тэатр. Даўно я не быў на «Translations», выпраўляў гэтую памылку.

Усё ж гэта адзін з найвыдатнейшых спектакляў. Доўга не глядзеў, і уражанні самыя добрыя. Але справа не толькі ў гэтым, бо цудоўным было ўсё.
Пашанцавала патрапіць на той состаў, які б хацеў найбольш пабачыць. Зразумела, дублёраў Гарцуевай, Анікей, Гардзіёнак і Кавальчука я не бачыў, але гэтыя ролі ім да твару.
Састаў: Казела, Анікей, Манаеў, Гарцуева, Есяневіч, Гардзіёнак, Падабед, Дробыш, Кавальчук, Малчанаў.
Шыкоўнае сузор'е акцёраў з адпаведнай ігрой. Цяжка вылучыць каго-небудзь, бо ўсе на сваіх месцах. :red:
Да таго ж была цудоўная зала. Добра прымала не толькі жарты, але і драматычныя моманты. І лепшае таму пацверджанне — мёртвая цішыня ў зале пасля спектакля.
І, мабыць, найменей спадабаліся паклоны. Чамусьці ў Купалаўскім заслону амаль адразу апускаюць.
Сядзеў на другім радзе партэра, цудоўна разгледзіў усю міміку і дробязі.
З файнага: у актракце пасля трэцяга званку чуў чыісьці словы, што «зараз яшчэ раз станцуюць ірландскі танец, і ўсё будзе добра». Вось не ведаю, гэта быў сарказм ці сапраўднае меркаванне.

Ішоў пасля спектакля і разважаў над адносінамі людзей да вынішчэння іх культуры, насаджэння іншай культуры й мовы.
Оўэн з пачатку прымае бок захопнікаў. Як кажа Манус у спектаклі, «такія людзі, як Лэнсі, мне зразумелыя. А вось ты для мяне таямніца». Оўэн глыбока вывучае родную культуру і ведае, мабыць, больш за іншых суайчыннікаў. Але чым больш ён гэта вывучае, тым больш яму хочацца знішчыць гэтую танюткую павуцінку, якая сведчыць пра яго паходжанне. І тут, мабыць, справа ў нейкім падсвядовым адцуранні свайго і празе да чужаземнага, якое, безумоўна, значна лепшае. Але пакуль родная мова, культура яшчэ існуюць, ён не можа пра іх забыцца. Кола замкнулася.
Доўлці і Брыджыт вельмі падобныя. Яны не самыя разумныя і адукаваня людзі і не вывучаюць глыбока сваю культуры, але яна займае ўсё ж значную частку іх жыцця. І гэту культуру яны ўспрымаюць як належнае ім. Але калі набліжаецца сапраўдная небяспека, то абодва яны галосяць аб немагчымасці адцурання ад свайго, роднага. І толькі дзейная натура Доўлці праяўляецца ў гатоўнасці да актыўных дзеянняў.
Х'ю. Гэты стары чалавек вонкава моцна трымаецца за свае карані, стары звычай etc. Але калі справа дайшла да вынішчэння сваёй мовы, ён моўчкі згаджаецца вучыць новай мове. Вывучэнне ірландскай, ггрэцкай моў і лаціны і нежаданне вучыць ангельскую аказалася простай фанаберыстасцю.
Джымі Джэк ужо надта стары чалавек, які ўжо не можа асэнсаваць падзеі, якія адбываюцца. Думкі яго блытаюць страых паднняў, старажытных багінь, а лаціна стала яго другой мовай.
Манус з Мэйрэ не аднесліся да гэтага пытання належным чынам. Прычынай гэтаму трохкутнік кахання. Але менавіта Манус першым заўважае небяспеку, але... нікога аб тым не папярэджвае. Мэйрэ ж самага пачатку была гатовая да вывучэння ангельскай мовы.
Цікавыя адносіны Ёланда, чужаземца, які адзін з мноства заўважае хараство ірландскай мовы і праяўляе намер вывучаць яе. Сваёй працай ён павінен быў бы знішчаць старыя назвы, але, няглядзячы на прапановы Оўэна, часам абіраў варыянт, бліжэйшы да крыніцы. Але ён усё ж, можа, часам не асэнсуючы гэта, прымаў удзел у вынішчэнні іншай культуры.
І сярод гэтых розных меркаванняў яскрава выдзяляецца глуханямая Сара. Яна не гаворыць, не можа нічога змяніць і назірае за становішчам як просты глядач. Яе меркаванні вельмі карысныя, бо яна фізічна не можа падтрымаць ні адзін з бакоў, якія спаборнічаюць. І таму яе ціхае матанне галавой на няўпэўненныя словы Оўэна «Усё будзе добра!..» гучаць горш за любы прысуд.

Калі хтосьці чакае нейкай глубакадумнай высновы, то яе не будзе. Вашае ўвазе меркаванні розных людзей, якія яскарава прадстаўлены ў спектаклі. Застаецца толькі знайсці сябе ці прыняць нейкую пазіцыю.

-----

А вот сегодня я отправился в Горьковский на «Бег».
Долго думал, идти или нет. Знал наверняка, что будет состав, который я уже видел, но... не смог не пойти. Жутко тянуло на этот спектакль. И не зря.
Сегодня был последний «БЕГ».
Спектакль снимают. И мне безумно жаль. Это сам по себе изумительный спектакль. Это очень точная постановка пьесы Булгакова. Для меня это — вообще идеальная постановка «Бега». Ну и вдобавок это один их лучших ныне идущих спектаклей Горьковского, а из тех, которые мне довелось увидеть — и просто лучший. Был.

О сегодняшнем спектакле... Что-то разваливалось всё. От костюмов что-то отваливалось, перстни с рук слетали, двери не закрывались. Именно из-за этой злосчастной двери не очень получилось начало спектакля. Внимание так и переключалась на попытки что-нибудь сделать с ней. Даже старые фотографии в начале спектакля на одной из декораций не упали. А я наконец-то узнал, как делали это падение: оказывается, там внизу тонкие верёвочки привязаны, со второго ряда их видно.
А вот по игре было просто замечательно. Спасибо всем за эти чудеснейшие три часа! :red:
Александр Жданович и Екатерина Шатрова в памяти у меня останутся как те самые, булгаковские Голубков и Корзухина. И как мне обидно, что был без цветов!.. Так и не довелось увидеть Шпаковскую с Душечкиным...
Всё-таки изумительный получился Хлудов у Игоря Сигова.
В этот раз было единственное изменение в составе: полковника Чарноту играл Александр Вергунов. Очень понравился Иван Мацкевич в этой роли, но не могу сказать, что Вергунов был хуже. В комических моментах так даже превосходил, особенно заметно было по седьмому сну пьесы.
Очень мощными получилась сцена в контрразведке и весь второй акт. Вергунов, Брухацкий и Шелестов жгли, сцена в Париже была прекрасна.

Ложечка дёгтя, связанная со зрителями. На следующем ряду, на несколько сидений вбок от меня, сидела бабушка с внуком лет двенадцати. И вот безумно раздражала эта пара зрителей обсуждением действия во время спектакля. То внук просто комментировал что-то. То бабушка проводила внуку небольшой экскурс в историю, когда тот спрашивал, а где был царь во время эвакуации.
Но больше всего убило обсуждение дальнейшей судьбы Хлудова. Бабушка, как настоящий знаток (она же когда-то фильм смотрела!), заявляла, что Хлудов благополучно вернулся в СССР (смешно) и служил там.
Так и хотелось обернуться и отправить читать оригинал, пьесу Булгакова, где Хлудов застреливается.


Сейчас чувства почти такие же, как и после первого снятие Вестсайда. Всегда печально, когда уходит отличный спектакль. А когда ещё этот спектакль трогает, затрагивают сокровенные струны души...
Повторюсь, безумно жаль. На этот спектакль хотелось ходить снова и снова, снова и снова... Да, полные залы он не собирал, хотя в ноябре, помню, людей было довольно много. Да, на сегодня только 40% билетов было продано... Но ведь идёт же редко «Вяселле» в Купаловском, редко, но идёт! Идёт же редко «Земляничная поляна» в том же Горьковском...
И ведь не вернут. Помню, читал про попытку вернуть «Анджело и другие...»

Если после вчерашних Translations были мысли вроде "а можно и пореже ходить на лучшие/хорошие постановки, тогда впечатления от каждого просмотра сильнее", то после сегодняшнего спектакля... мысли диаметрально противоположные. "Ходить, ходить как можно чаще, пока не сняли".

Бессмертье — тихий, светлый брег;
Наш путь — к нему стремленье.
Покойся, кто свой кончил бег!..




-----

P. S. Милости, государыня, милости!

Нет, это из другой пьесы...

Записи, господа хорошие, записи!..

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Горьковский, Бег, Translations