Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
00:16 

Сяргей Кавалёў і яго драматаргія. І не толькі яго

Bartimeyse
…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З нагоды адпачынку нарэшце дабраўся да кніг. Неяк так атрымалася, што да драматургіі, беларускай.

Чуць не забыўся. Дзесьці праз месяц пасля прэм'еры «Любові людзей» прачытаў п'есу Дзмітрыя Дагаслаўскага. Таксама добра, але, як і казалі, месцамі больш жорстка. Калі чытаеш яно-та не вельмі, але калі ўявіць гэта сабе не сцэне... Прыгадваю інтэрв'ю драматурга падчас прэм'еры Бібікавай, што гледачы дзесьці яшчэ не гатовыя. І мушу пагадзіцца, узгадваючы цішу ў зале. І змены Гарцуева ў фінале мне таксама спадабаліся. У гэты аўторак пайду глядзець зноў, папярэдне павінен быць іншы склад акцёраў ну і добра, у мяне якраз грошаў няма на кветкі таму складу

Пра «Раскіданае гняздо» я колькі слоўцаў ужо казаў.
Далей "прабяжаў" па драматургічных асновах тых спектакляў РТБД, што ўжо пабачыў.

«Ліфт» Юліі Чарняўскай. Як спадабаўся спектакль (11-га я без кветак Сідаркевіч прыходзіць не збіраюся), то падобнае ўражанне пакінула і п'еса. Адчуваецца прадуманнасць п'есы, магчымага ўвасаблення на сцэне, дробных дэталяў герояў.
Спектакль увогуле пастаўлены блізка па п'есе, але замест двух дзеяў маем адну, з чым я пагаджуся. Некаторыя сцэны пакінута па-за ўвагаю, некаторыя аб'яднаны, і развіццю сюжэта і ўспрыманню гісторыі, як мне падалося, гэтыя змены не нашкодзілі. Адзінае на што хочацца звярнуць увагу — скасаваны вобраз суседкі Ганны Мікалаеўны. Менавіта яна ў п'есе паведамляе мужу і сыну Ганны Мікалаеўны аб існаванні спойлер. Я вось не памятаю, як то ў спектаклі. Ці то сын у прамежку паміж сцэна дзесьці пра гэта даведваецца (што даравальна пастаноўшчыкам), ці то з яго аўтары спектаклю робяць дурня, які пра ўсё адразу не ўспамінае.

«Дажыць да прэм'еры» Мікалая Рудкоўскага. Спектакль, як я ўжо пісаў, прыйшоўся не па майгу густу.
Як аказалася, існуюць дзве рэдакцыі п'есы. Спектакль пастаўлены па першай, я спачатку прачытаў другую (аб чым даведаўся пасля).
Дык вось, п'еса мне неяк спадабалася больш. І тым ліку і акрэсленымі дэкарацыямі :gigi: Большасць змен, што адбылася ў параўнанні з першай рэдакцыяй, мне спадабаліся, І пакуль я не ўспомніў аб наяўнасці дзвюх рэдакцый, я разважаў, чаму змянілі п'есу :) А пасля быў вымушаны праглядзець першую рэдакцыю.
У другой рэдакцыі адбыліся зрухі да спрашчэнне, нейкай баналізацыі дзеянняў герояў. Зменена матывацыя гераінь: у спектаклі Вера проста хоча спасцігнуць тыя адчуванні. У другой рэдакцыі гэта накладваецца на навіну аб тым, што на іх ролі ўводзяць іншых актрыс. Адпаведна і Інструктар спяшаецца скончыць свой "сеанс" з актрысамі яшчэ і таму, што неўзабаве павінен прыйсці наступны "кліент". Дарэчы і ўстаўка Каціных слоў пра "ненароджанага дзіцяці".
Вось аканчэнне першай дзеі якраз-такі ў спектаклі (адпаведна і ў першай рэдакцыі) мне падабаецца больш. Бо таптанне і раскідванне сапраўдных (чытай: бутафорскіх) прадуктаў на тэатральный сцэне... сумніўна выглядае.
Што яшчэ мне ў параўнанні з п'есай падабаецца ў спектаклі — сцэна, калі вера прымушае пакутаваць Лёшу. Тут без каментарыяў.
Я чамусьці не паятую сцэны амаль у канцы, калі Жанчына аддае Каці залатую брошку, проста так. Шкада, істотная рэч.
А яшчэ мне спадабалася канцоўка ў другой рэдакцыя п'есы. Калі адразу пасля прэм'еры Вера вяртаецца да Лёшы, дадому. Калі яна збіраецца пасля прэм'еры сыходзіць з тэатру. І гэтая трактоўка мне бадабаецца значна болей: да Веры прыходзіць разуменне, што аніякія пакуты яе ці блізкіх ёй людзей не вартыя войнаў. І не важна, якія: сапраўдныя ці тыя, што адбываюцца перад пастаноўкаю.
Апошняе, што мне вельмі цікава: словы пра тое, што ролі партызанак у спектаклі ўсяго тры хвіліны, мне прымроіліся ў пастаноўцы, ці што?
Ну і... я вырашыў усё-ткі даць пастаноўцы другі шанец, схадзіць калі-небудзь на другі склад...

Далей быў «Ціхі шолах сыходзячых крокаў» Дзмітрыя Багаслаўскага. Бачыў як спектакль «Тата» ў Купалаўскім (здаецца, ўжо знялі), пасля п'есы вырашыў паглядзець і ў РТБД.
Спектакль у Купалаўскім я ўжо не зусім добра памятаю, але перадапошняй сцэны там не было. А п'еса цікавая...

Застаюцца яшчэ «Тры Жызэлі» Курэйчыка. Цікава будзе прачытаць п'есы-крыніцы іншых спектакляў, хаця б каб вырашыць, ці ісці.

А яшчэ ў студзені я неяк нечакана набыў кніжачку п'ес Сяргея Кавалёва «Сёстры Псіхеі». Вось так — не знаёмы з ніводнай п'есай ці спектаклем паводле п'есы, але набыў. Сам шалёна здзіўлены. :D
А чатыры п'есы аказаліся шыкоўнымі. «Інтымны дзённік», «Вяртанне Галадара», «Сёстры Псіхеі» і «Пан Твардоўскі». Усе спадабаліся, штосьці больш, штось меней. Але спадабаліся ўсе.
Найбольш яскравыя і прыемныя ўражанні пакінулі «Вяртанне Галадара» і «Сёстры Псіхеі». :heart: З нагоды Галадара перачытаў апавяданне Кафкі. Шкада, што п'есу Ружэвіча знайсці не магу... Хацелася б пабачыць пастаноўкі абоіх, але абедзве пастноўскі ў РТБД ужо знятыя, а дзе яшчэ асабліва ў нас іх могуць паставіць?.. Застаецца надзея толькі на запіс...
«Інтымны дзённік» яшчэ ідзе, і я на яго пайду ў РТБД наступным разам, калі будуць паказваць. Мне вось цікава: у прадмове да зборніка Кавалёў зазначае, што ў РТБД спектакль паставілі толькі па першай дзеі. Зараз, мяркуючы па апісанню і ролях, ужо дзве часткі.... Схаджу — напішу, чаго дарма час губляць?
«Пан Твардоўскі»... Зноў гісторыя пра Барбару Радзівіл і Жыгімонта. Але, што радуе, аўтар і сам разумее звышнатуральную ўвагу да гэтай гісторыі. І прапануе іншы погляд на гэтую гісторыю, дзе асобы Жыгімонта, Барбары адыходзяць на другі план, з'яўляючыся як бы часткаю іншай гісторыі. Але па ўвасабленню на сцэне — п'еса складаная. Люстра-партал, старэнне на сцэне на 20 год і іншае... Таму нават лагічна, што ўвасобілі яе ў лялечным тэатры.

Неяк так...
Спачатку я проста збіраўся напісаць пра зборнічак Кавалёва. От і атрымалася — крыху пра Кавалёва і безліч пра іншае. так заўжды.
Але ўсё ж захацелася знайсці і прачытаць іншыя яго п'есы.

@темы: театр, пьесы, мысли вслух, мнение, книги, беларускае, РТБД

URL
   

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная