Ознакомьтесь с нашей политикой обработки персональных данных
00:52 

Ціхі шэпат сыходзячых крокаў

Bartimeyse
…лучше без точно сформулированной цели двигаться вперёд, чем без цели стоять на месте, и уж наверняка гораздо лучше, чем без цели пятиться…
З гэтай п'есай Дзмітрыя Багаслаўскага я пазнаёміўся, здаецца, восенню 2014 года, калі ў Купалаўскім адбылася прэм'ера «Таты». Увогуле не надта благія былі, здаецца, тады ўражанні. Крыху ў канцы прабрало.
Але вось учора схадзіў я на пастаноўку ў РТБД. І разумею, што пастаноўка ў Купалаўскім сапраўды шмат у чым не дацягвала (яе ўжо знялі — менш за год, а можа і паўгода спектакль паказвалі).

Тым не менш, паспрабую хоць крыху паслядоўна. Г. зн., скарочана не атрымаецца :) Паспрабую без спойлераў і апісання сюжэту.

У студзені прачытаў я арыгінал — п'есу «Тихий шорох уходящих шагов». Яна спадабалася мне (як і сама гісторыя пры першым знаёмстве), але "чорныя плямы" яшчэ заставаліся. Напрыклад, таямніцаю была напоўнена сцэна з другой дзеі, калі Аляксандр бачыць у люстры Альберта. Ну і неўміручае «а што з гэтага сон, а што не?»
Былі спадзяванні, што спектакль дапаможа знайсці да гэтых канчаткова не зразуметых рэчаў ключ. І, што дзіўна, ключ сапраўды быў знойдзены на мяжы сноў і раэльнасці.

Спектакль складаны. Як і сама п'еса, абраная безмяжная прастора дзеяння і тонкі псіхалагізм. Я не ведаю, наколькі цяжка гэты спектакль без падрыхтоўкі, знянацку паглыбляючыся ў гэтую гісторыю пошукаў. Мо' і складана, а можа й наадварот — толькі шырэйшы дыяпазон пачуццяў. Але і мяне, неяк падрыхтаванага да спектаклю, працінала з адпаведнай моцай.
Сцэнаграфія (Алёна Ігруша). Фотаздымкі і відэа не перадаюць і частку той атмасферы, што ствараецца дзякуючы пяску. Пясок на падлозе, не роўнай, а поўнаў шурпатасцяў. Пясок, на якім амаль не застаецца нашых слядоў. Які цячэ з вядра падобна вадзе, няўмольны, як сам час. Дым ад цыгарэт, што паволі растае ў паветры. І адзінае акно на фоне амаль чорных сцен. А яшчэ музыка Канстанціна Яськова, што нададае неверагоднай атмасферы.
Цудоўная рэжысура. Мае апладысменты рэжысёру, Шамілю Дыйканбаеву з Кіргызстана. Адчуваецца рух у пэўным накірунку, думка, якую ён імкнецца перадаць. І, здаецца, Шаміль здолеў данесці гэтую думку і іншым.
Безумоўна, акцёры. Сапраўдны акцёрскі ансамбль, дзякуючы якому спектакль расцвітае й буяе фарбамі. Усе на сваіх месцах і вельмі арганічна працуюць у ім. Канстанцін Воранаў, якога я бачыў упершыню і які граў бацьку Аляксандра, вельмі спадабаўся.
Склалася ўсё. Шыкоўнейшы спектакль. :heart::heart::heart:

Гралі без антракту (звычайна ідзе з ім), бо пасля мелася адбыцца абмеркаванне. І я не скажу, што гэта неяк нашкодзіла спектаклю, можа й наадварот: спачыну пачуццям не было, а адчуванне абвострылася.
Дык вось, пасля спектаклю было і абмеркаванне (быў і сам Багаслаўскі). Дзякуй за сустрэчу. Без асаблівых акцэнтаў, але прагучалі адказы на, можа, і не заданыя пытанні. У тым ліку аб тым, які ж гэта сон, і ці жывы Аляксандр.
Моцна запомніліся словы Багаслаўскага, як ён пісаў п'есу. "Два гады яна ляжала, а пасля на адным фестывале прыйшло разуменне, як усё павінна быць, і 60% было выкінута і напісана нанова. Пазл склаўся. Адсюль і паўторы, бо штосьці можна перасоўваць, як у пазле". (с) (дакладнасці не абяцаю)
Вось і ў мяне нешта падобнае. Пазл нарэшце склаўся. Усе падзеі апынуліся на сваіх месцах, а сімвалы, раскіданыя па п'есе, пачалі адкрываць схаваны сэнс...
Адзінае, аб чым моцна шкадую — не знайшоў у канцы патрэбныя словы і моцы падзякаваць і выказаць уражанні...

Цяпер ужо прыйшло разуменне, што ж было не так у Купалаўскім. Там пазбавіліся асобных сцэн, адначасова згубіўшы нейкую частку гісторыі і атмасферы. Можна сказаць, спрасцілі, прыблізілі да рэчаіснасці, больш блізкай і зразумелай большасці. Дарма...

-----

Я люблю РТБД. :heart: Моцна-моцна. Калі, здавалася, і здзіўляць няма чым — яны здзіўляюць, ды як!..
Для мяне дзесь ужо апошнія чатыры месяцы тэатр беларускай драматургіі стаў найлепшым у Мінску сярод драматычных. Так, я не быў яшчэ, напрыклад, у тэатры лялек (але гэта я выпраўляць буду), моладзевым (мо' і туды з часам на штось сур'ёзнае зазірну)... Але якасцю пастановак, шэрагам ўзнятых пытанняў, шыкоўнымі акцёрскімі работамі ды нечаканай рэжысурай... РТБД скарыў мяне канчаткова.
І асобныя словы падзякі за сустрэчы пасля спектакляў. Што гэта проста надта цікава й прыемна, казаць не трэба. Але сустрэчы па выкіну «Сталіцы Эраўнд» ды «Ціхі шэпат...» прымусілі крыху інакш паўзірацца ў спектакль, яшчэ штосьці знайсці, зразумець для сябе...
Далей абяцаюць абмеркаванні «Дзеда», «Дажыць да прэм'еры» і «Любові людзей». Усе вельмі цікавае...

@темы: театр, мысли вслух, мнение, беларускае, Ціхі шэпат сыходзячых крокаў, РТБД

URL
   

Ноги, крылья… Главное — хвост!!

главная